David Lynch

Ik vond Darkened Room best wel ok, maar zijn allervroegste werk zoals The Alphabet en Six Men Getting Sick konden mij niet zo bekoren.

Ik weet niet waar Goodfella naar wil verwijzen met die link, maar op die pagina staan alleen scenes uit de film. Ballerina op mijn US editie vind ik wel erg mooi, al gaat het misschien wat lang door. Veel shorts van Lynch heb ik niet gezien behalve Rabbits. Ik ga nog es die dvd halen met al die shorts erop zoals Mother enzo. Ook zal ik Dumbland nog wel es aanschaffen, schijnt ook erg de moeite waard te zijn.

Ik heb in de ijdele hoop om Lynch te leren kennen enkele films aangekocht en bekeken. Nadat ik her en der gehoord had dat Lynch geniaal was, kom ik toch redelijk bedrogen uit mijn zoektocht naar deze eigenschap. Van Mulholland Drive (4.5*), Straight Story (3*) en Wild at Heart (3*) heb ik genoten maar aan Blue Velvet (2*) en vooral Lost Highway (2*) heb ik mij mateloos geërgerd.

Wat ik dan schokkend vond was dat ik juist bij de laatste vooral berichten las over zijn genialiteit. Ik heb heelder theoriën gelezen over het schizofrene karakter van Fred en dan verder over de bedoelde onduidelijkheid. Mijn inziens valt Lost Highway niet te begrijpen en speelt Lynch een spelletje met zijn kijkers. Straffer is dat hij hier mee weg raakt. Hij wordt nu eenmaal aanbeden als een genie en is dus per definitie alles wat hij maakt een niet te evenaren kunstwerk. Er zitten in deze film inderdaad een paar prachtige scènes en zijn film ademt een zeer mooie sfeer uit, ik stoorde mij aan het feit dat in het laatste half uur alle "zekerheden" aan het wankelen worden gebracht om ze dan volledig in te laten storten. Hij strooit opzettelijk roet in de ogen van de kijkers. Redelijk goedkope truck, niet?

Blue Velvet, Lost Highway en Mulholland Drive zijn mindfucks, die niet na één keer, maar na een aantal kijkbeurten min of meer te verklaren zijn. De grote lijnen zijn duidelijk, over details blijven discussies mogelijk. Daar hou je van of niet.

Rabbits zou ik, na wat ik er over gelezen heb, en de fragmenten die ik eruit gezien heb, nooit willen zien : dit gaat net iets te ver voor mij. Ik vermoed hetzelfde met Inland Empire (ik bekijk hem wel eens als de DVD uit is in België, maar ik zit er echt niet op te wachten).

Als je de fans zo extreem afschildert, haal je natuurlijk altijd gelijk.

Wat betreft Inland Empire : ik zie nu ook dat de DVD in België verkrijgbaar is.

Bij Blue Velvet had ik hetzelfde als jij bij Lost Highway : hier ontbrak mij alle logica, maar dan in de laatste 5 minuten. Die zijn zo on-Lynch als maar kan zijn.

Het unieke aan deze film is dat je eerst je hersens moet breken over de vraag of het een hersenbreker is.

Als je zo over Lynch denkt, denk ik dat je het beste uit de buurt van de rest van zijn films kan blijven. Ik zou eens de moeite nemen om wat interviews met Lynch te zien en te lezen, dan zal je zien dat het niks met het in de war brengen van de kijker te maken heeft.

Als je al extra achtergrondinformatie moet gaan opzoeken om de film te begrijpen, vind ik niet dat je kan beweren dat er geen intentie bestaat bij de filmmaker om verwarring te strooien. Overigens ben ik van mening toegedaan dat film in eerste instantie een verhalende functie heeft. Alles van stijl enzovoort zijn "slechts" hulpmiddelen om het narratief te bekrachten. Bij Lynch ervaar ik juist het tegengestelde, namelijk een verkrachting hiervan...

Lynch zijn manier van film maken is gewoon heel anders. In het programma van 'Cinema.nl" werd het mooi verwoord. ' In 1975 maakte Lynch met Eraserhead een abstract meesterwerk en in 2006 doet hij dat met Inland Empire weer'. Lynch zelf is niet veranderd, maar de kritiek op Inland Empire geeft duidelijk aan dat de tijdsgeest veranderd is. Vroeger werden meer abstracte films gemaakt (of in ieder geval beter bekeken). Denk daarbij bijv. aan een Fellini en een Bunuel. Het feit dat we tegenwoordig perse een verhaaltje nodig hebben om ons te vermaken, is dan ook niet aan Lynch te wijten. Cinema is meer dan dat.

Dat is Mr. Lynch dan ook absoluut niet met je eens. Lynch wil een gevoel overbrengen, niet een verhaaltje; dat gaat veel dieper.

Deze stelling vind ik onvolledig. Lynch nodigt duidelijk ook uit tot analyse. Zijn verhaal heeft wel degelijk belang, en vaak steekt er een slim en weldoordacht plot achter.

Het is natuurlijk bij ieder van zijn films anders, maar algemeen zie ik het zo :

hoe meer abstractie hij in de film wilt stoppen, hoe vaker hij zijn verklaring in de richting van dromen moet sturen, maar : hoe groter ook zijn vrijheid wordt om gevoel, muziek, sfeer en nauwelijks verklaarbare scènes in de film te creëren. Maar altijd zal Lynch binnen het concept van EEN verklaring werken. Ofwel een relatief makkelijk verklaarbaar verhaal met weinig abstractie (Blue Velvet), iets wat tussenin ligt (Mulholland Drive), of een (voor de kijker) onverklaarbare mindfuck waarin sfeer en abstractie de bovenhand krijgen (ik denk dat Inland Empire zoiets is, moet ik maar eens huren).

Die opmerkingen die je zo vaak hoort over dat Lynch alleen maar sfeer wil oproepen en het verhaal op het tweede plan staat geloof ik niet.

Juist hij steekt volgens mij relatief veel meer tijd en moeite in het verhaal dan anderen.

Dat het vervolgens vaak veel te lastig is om het verhaal coherent te volgen is een ander verhaal. Ik begrijp niet helemaal hoe dat komt.

Overschatting van zijn publiek?, dermate veel construeren dat er geen overzicht voor een buitenstaander meer is? de rode draad moeilijk kunnen uitwerken? ik weet het niet.

Ik bedoelde ook niet te zeggen dat Lynch niet primair met zijn verhaal bezig is, maar hij vertelt zijn verhaal op een andere manier. Lynch zijn verhaal speelt zich dan ook niet altijd even lineair af, maar op een dieper niveau, op een danige manier dat je het verhaal soms niet kan terugvertalen naar woorden (daarom kost het vaak ook zoveel pagina's als mensen hun interpretatie zijn). Dat is verder niet zo heel geconstrueerd, maar het is gewoon een andere manier van vertellen, waarbij sfeer in feite ook een verhalende factor is.

Inland Empire is wat dat betreft een interessant voorbeeld. Hoewel het verhaal niet onder woorden kan brengen, had ik na het kijken toch het gevoel dat ik had het begrepen. Het werkt gewoon op een andere manier.

Lijkte me eveneens een bewuste keuze. Hoewel ik ook geloof dat Lynch wel bedoelingen met zijn verhalen heeft denk ik dat hij ook een vervreemdend effect wil oproepen. Mulholland Dr. visualiseert voor mij vooral op treffende wijze een nachtmerrie en nachtmerries zijn vaak gewoon vreemd, althans bij mij. Lynch nachtmerries hebben tenminste nog een betekenis, die van mij zijn vooral vergezocht

Met "begrepen" bedoel je "aangevoeld". Maar je mag de film waarschijnlijk niet rationeel benaderen, toch ?

Ik bedoelde wat begrepen. In feite een soort gevoel dat alles op zijn plek valt, zonder dat je het daadwerkelijk onder woorden kan brengen. Een beetje vaag natuurlijk, maar ik zou zeker Inland Empire eens proberen; een ervaring op zich.

Film als medium is bij uitstek geschikt om spelletjes mee te spelen. Het is zonde om daar geen gebruik van te maken.

allles heeft zijn grenzen en ik vind dat Lynch hieraan zijn voeten veegt. Lost Highway heeft een verhaal en als regisseur moet je er dan voor zorgen dat dit enigzins met één of andere vorm van logica verteld wordt. Uiteraard kan er gespeeld worden met verhaalelementen, zodat je creatieve cinema krijgt. Maar er moet nog altijd een houvast bestaan en de truck van Lynch bestaat eruit dat juist deze wordt onderuit gehaald tijdens de grote finale... Dit is niet meer spelen met de kijker, dit is de kijker in de zak zetten

s0062423, dit is helemaal geen truc. Het is een andere manier van film kijken, surrealisme, het onderbewust zijn in beeld brengen. Ik ben bang dat je een wat beperkte visie op cinema hebt. Je gaat er te veel van uit dat elke regisseur hetzelfde wil bereiken, namelijk het vertellen van een verhaaltje. Wat Lynch vaak doet, is het onderbewustzijn van zijn personages naar boven halen, als het ware er een nachtmerrie van maken en hoe logisch zijn die nou eigenlijk?

Je moet niet iets dat anders is meteen neersabelen als truc of te kijk zetten; zo werkt het helemaal niet. Verbreed je horizon!

De frustratie van het “niet begrijpen” speelt ongetwijfeld een rol. Ik herinner me dat ik na de eerste keer “Mulholland Dr” er geen bal van snapte, en mijn eerste reactie was : “nu kan die Lynch de pot op”. Maar nét omwille van die overrompelende mysterieuze sfeer, heerlijke beelden en de boeiende soundtrack, kon ik de film niet loslaten.

Dat is de kracht van Lynch. Als je daarna gaandeweg, door opzoekingswerk of door de film opnieuw te bekijken, de film steeds meer begrijpt, dan is dit een wekenlange openbaring die in je omgaat. Veel waardevoller dan eender welke actiefilm, en helemààl geen truck.

Gisteren een stuk herzien van de Wereldgasten uitzending met David Lynch. Intrigerend is vooral het feit dat hij de 'onlogica' inspirerend vind en dat in zijn films stopt om mensen uit te dagen.

Dat Lolita zijn favoriete film is verbaasde me in eerste instantie, maar als hij er dan over praat kopt dat ook wel weer. Intrigerend dus én verfrissend. De stelling dat Lynch iets zou 'moeten' omwille van de kijker is natuurlijk volkomen belachelijk.

mja, deels kan ik jullie stellingen geen ongelijk geven, maar toch blijft er iets knagen ... Zeker omdat Knisper zegt dat mijn visie op cinema te bekrompen is. Er zijn verschillende soorten cinema en ik vind dat als je een keuze maakt om een langspeelfilm te maken je geen uren aan een stuk de meest onlogische beelden zonder enige vorm van motivatie kan laten zien, kies dan voor kortfilm. Elk type cinema heeft zijn stijl en zijn publiek. Voor de rest kan ik me wel vinden in zijn bericht. En als ik mijn visie dan moet verruimen, kan je me dan een paar titels van must-see film geven?

Verder, natuurlijk kan er een inspanning van de kijker verwacht worden, maar ik vind niet dat verder opzoekwerk de enigste manier mag zijn. Wat heb je nu aan een film als je er twee uur naar zit te staren en geen zak van begrijpt?

Toegegeven, Mulholland Drive heeft op mij een serieuze indruk achtergelaten. Vooral doordat het mysterie zich pas een paar uur na het zien van de film begon te ontrafelen. Iets wat bij Lost Highway nog steeds niet gebeurd is...

Maar of ik het nu geniaal van Lynch vindt om juist de onlogica te tonen om zo gevoelens ed weer te geven? Natuurlijk krijg je dan onconventionele en uiterst originele cinema, maar valt hij juist hierdoor niet door de mand? Hij tracht iets na te streven maar juist door dit doen geraakt hij meer als anderen gebonden aan conventies...

Bekrompen zou ik het niet willen noemen hoor. Je hebt nou eenmaal smaak en het zou best kunnen dat Lynch niet in je straatje ligt.

Het punt is dat Lynch daar wel een motivatie achterheeft, maar deze is niet zo straight forward als bij veel andere films, doordat hij zijn verhalen op een andere manier verteld. Dat betekent niet dat er geen gedachte achter zit, het zit wat ingewikkelder in elkaar (en zo onlogisch is Lost Highway bijv. niet, het is toch duidelijk dat de gebeurtenissen op elkaar aansluiten en dingen terugkomen).

Toegegeven, ik heb soms met een iets te spitse pen opmerkingen geschreven. Dit was echter een bewuste keuze van mij om zo zoveel mogelijk reacties te krijgen, en dus een zo levendig mogelijke discussie op touw te zetten. Deels is mijn missie geslaagd; ik heb nieuwe visies uitgelegd gekregen (ik heb dus bijgeleerd) en is dus mijn referentiekader aanzienlijk verruimd.

En laten we eerlijk zijn als een film jou niet ligt zal je ook eerder met negatieve commentaren naar voren komen.

linkje

Een interessante thesis over David Lynch. Heb de link van mijn prof gekregen, nog niet zelf gelezen. Het zou de moeite zijn.

Te mooi om niet te vermelden.

Bij mij blijft het scherm waar het filmpje in afgespeelt moet worden gewoon wit.

Dan moet je de juiste plug in downloaden denk ik.

Erg grappig .

geweldig.