Quentin Tarantino

Dat is zijn 'signatuur' (raison d'être) als je het in termen van auteurschap beschouwd. Tarantino = metacinema vanwege de context van zijn referenties. Hij wil juist dat je link legt met de bron, omdat zijn films zich verhouden tot dat unieke 'universum' binnen het cinemalandschap.

Anders gezegd: hij houdt het, als het ware, 'in leven' door het in zijn films te verweven. Dat wil niet zeggen dat die vorm van pulp 'dood' is. Integendeel. Dàt is (het in leven houden) al gewaarboorgd, nu we DVD's hebben (en in Tarantino's tijd VHS). Maar dan spreek je over een drager ipv. een medium.

Wat Tarantino doet, is het weer binnen het medium cinema, opniew relevant maken. Ernaar verwijzen, in film, verstevigt de 'filmische' bestaansrecht, ook al raken alle archieven verloren of valt het genre uit de mode, Zoals Godard dat speels deed met de Amerikaanse gangster.

Maar een beter voorbeeld is wat Plato deed met Socrates (alhoewel dat meer een overdracht is dan meta is. Socrates schreef niks op). Dus los van de beschikbaarheid verlengt Tarantino de levenscyclus van pulp fictie, niet door een variant van te maken (Bitch Slap), maar door het, cinematisch naar zichzelf (het origineel) te laten wijzen (Death Proof).

Voor het publiek dat er oppervlakkig van geniet - oeh als het pistool afgaat in PF, aah als ze de Nazi's neermaaien - zal het worst zijn wat de context is. Dat is ook niet belangrijk, aangezien de meesten toch al gauw een film van 2008 al te oud vinden als the next new hype er is. Maar voor mensen met cinefiele neigingen is een filmmaker als Tarantino alleen al goed, omdat hij je laat 'schatgraven'.

Het betoog dat je nu houdt heb ik in andere vorm (zo geslepen kan ik die dingen nu ook niet verwoorden) ten overstaan van anderen ook wel eens gehouden ter verdediging van het soort cinema dat Tarantino maakt. Maar na 7 films met referenties, en een hernieuwde interesse (op de hele wereld trouwens) voor grindhouse cinema (dankzij de dvd) beginnen zijn films scheurtjes te vertonen. Het lijkt een foefje te worden en bovendien minder oprecht (die Pabst dingen in IB oa). En de context van die referenties is (juist bij nader onderzoek) ook regelmatig zoek;

Denk aan dat rubberen eendje op de wagen van de killer in DP. Een verwijzing naar Convoy, maar Kristofferson is een sympathiek personage in een totaal ander soort film.

Ik begin daar aan te twijfelen Laat ik zo zeggen: ik geloof daar niet heilig in. Verwijst ie momenteel opdat het publiek naar die oude films op zoek gaat of wil ie gewoon originele ideeen van anderen commercieel laten slagen.? Want we weten na film 7 wel dat zijn films zich verhouden tot het pulp fiction universum. Toch?

Tuurlijk is dat goed. Zolang de referenties maar geen vervanging gaan worden van ideeenarmoede. En als het 'refereren om het refereren' gaat worden is het ook niet best. Dan kun je beter docu's uit gaan werpen a la Scorsese. Ook de context van de referenties moet belangrijk zijn. Er moet een mooie pulp fiction film overblijven.

Na het zien van IB was ik erg teleurgesteld. Toch blijft Tarantino 1 van mijn favo regisseurs.

Hij laat nb. de stunt double van The Bride op de auto van Vanishing Point stunten. Als zichzelf. Dit lijkt misschien een zichzelf overtreffend foefje, maar in termen van metacinema zegt dit alles over Tarantino als filmmaker. Met deze dimensie van referentie (dus niet alleen de bron, maar ook zichzelf) overtreft hij wat hij in zijn eerdere films doet. Sowieso is het concept van 'Death Proof' al apart: een 'real life' verwijzing die een eigen leven leidt in zijn cinemafantasie.

Ook IB, die (ook) nog in (mijn) waardering moet groeien, hebben de referenties een ander niveau. Ook hier is er een sterke (onderliggende) aanwezigheid van Tarantino's (meta)cinema. IB's climax werkt toe naar een payoff in een bioscoop. Net als Sonny Chiba en Gordon Lui in KB, krijgen de actoren, zoals Jannings, maar ook Goebbels (die zich ook bemoeide met film) een plekje in het web van verwijzingen, zij het in andere vorm. Met de film-in-een-film word je ook nog getrakteerd op een omgekeerde Bataan/ Sahara. Shoshanna gebruikt ook nog 'cinema' op drie manieren voor haar wraak: de locatie, haar aankondiging (een beetje Youtube-anachronisme) en de 'echte' destructieve kant van film: nitraat. Hier is over nagedacht. Dood in film, door film (al helpen de twee Joden een handje mee).

Weten we dat?

Ik zie het ook niet als ideeënarmoe of dat hij met andermans vondsten aan de haal gaat. Het is, zoals ik al aangaf, een expansie van ideeën. Zoals IB een bastaardbroertje is van een spaghettiwestern, maar dan met Nazi's (Once Upon a Time in Occupied France). Een voortzetting binnen dat universum, dat groot genoeg is.

Daar ben ik het niet helemaal mee eens. En wat heb je er uberhaupt aan, als die 'andere invulling' slecht uitgevoerd is (dramatisch plot in IB, veel oeverloos geouwehoer in beide films die het tempo eruit halen etc)?

Sorry. Echte kul vind ik dit. Je schat Tarantino veel te hoog in. Zoe Bell kreeg de rol omdat ze de stunts zelfs uit kon voeren. Tarantino houdt zich in dit geval echt niet bezig met metacinema.

Verder laat ie een irritant gegeven van dit genre erin (het gezwets van de meisjes) en de pulpfactor bloot eruit.

Jij houdt hier een betoog voor een Tarantino die de grindhouse in stand wil houden en ik zie in zijn laatste films juist dat ie mainstream gaat.

Klopt zeker. Maar niet zo hard hoor. Probleem is verder dat ie in IB geen keuze kan maken tussen oorlogsexploitation (te weinig Basterds, violence etc) en een klassieke plotgedreven oorlogsfilm (een Five Graves to Cairo oa). De plot die hij voor IB uit zijn vingers heeft getoverd is een gatenkaas. De aanloop naar de uitgedachte filmische vuurzee dus ook. De finale lijkt verder op de finale van Dirty Dozen en op de opening van Di Leo's Il Boss waarin Silva gangsters in een prive-bios te lijf gaat met groot geschut, uiteindelijk leidend tot een grote brand (en ook het scherm gaat in vlammen op). Film staat bovendien in Tarantino's grindhouse top 20. Tuurlijk komt er een beetje expansie van ideeen aan te pas maar het is lang niet zo 'eigen' als je denkt. Je geeft m echt te veel credit.

Nooit? En alwetende?

Ook niet hoor. Op de openingsscene na, is er amper een vleugje spaghetti te bekennen hoor. Tarantino beweert zelf dat dat zo is, en dan nemen mensen dat maar aan. Ik durf te wedden dat ie die openingsscene al 7 jaar geleden op papier had staan. En daar moest hij nog wat omheen bouwen... duurde niet voor niets zo lang.

Op RD en PF na (waar niet heel veel naar grindhouse cinema wordt verwezen) is Kill Bill Vol. zijn best gelukte pulpfilm. Ik bespeur een neerwaartse spiraal waarvan ik hoop dat ie zich niet doorzet.

Uitstekend verwoord ToNe, ben het volkomen met je eens.

Sorry Ramon.

Ik vind het uitstekend verwoord door Tone, maar uiteindelijk is het een intellectuele analyse van een regisseur die niet zo intellectueel te werk gaat. Een soort ideale situatie geschetst door iemand die enkel het positieve wil zien vind ik. Zoe Bell is gecast omdat ze die stunts uit kon voeren, niet omdat Tarantino over meta cinema nadenkt. Nadat ie haar gecast heeft komt hij waarschijnlijk wel met het idee "We kunnen haar ook zichzelf laten spelen". Maar dan heb je het ook gehad.

Ook het idee achter de finale (dood door film) bestaat enkel uit het aanpassen van een idee uit een andere vroegere film. Heel mooi betoog komt er dan, maar het is puur gebaseerd op de aanname dat het Tarantino's oorspronkelijke idee is. Maar dat is het bijna nooit. Hoe meer films uit het verleden ik zie, hoe minder origineel de ideeen van Tarantino lijken.

Ik weet pas twee jaar dat de adrenaline-scene uit PF een uitbeelding is van een verhaal dat verteld wordt in een docu van Scorsese. Best leuk om dat te doen. Maar dan bekijk ik het oorspronkelijke verhaal en dan blijken bijna alle details, maar ook de dialogen vrijwel rechtstreeks uit die docu te komen. De artistieke inbreng van Tarantino is lang niet zo groot als ik altijd gedacht had en zo'n scene verliest dan wel wat aan glans.

En hoe meer oude films ik zie, hoe onorigineler het allemaal wordt. Je zou (zonder voorkennis van de docu) een schitterende analyse uit kunnen voeren mbt die scene en verwoorden in een geweldig betoog, maar voor mij is het dan hoogstens een halve waarheid.

Ik weet niet of de componist die Four Rooms deed, ook score schreef voor zijn segment. RZA heeft wel een korte score gecomponeerd voor Kill Bill. Als hij er een inhuurt, zal hij hij altijd aanvullen met andere bestaande filmmuziek/andere muziek. Neem Inglorious basterds. Als Morricone score zou componeren, zou dat alsnog een korte score zijn geweest, aangevuld met materiaal wat er nu in zit. Het zou in ieder geval een grote 'stunt' zijn als hij het eens helemaal toevertrouwt aan enkel de filmcomponist. Gezien het soort films die hij maakt, acht ik de kans minimaal dat dit eens zal gebeuren.

En toevoegend... Laat Morricone aub werken voor films waar zijn muziek echt kan schitteren.

Ik vond de combi RZA / Tarantino geweldig werken.. Vind Kill Bill wellicht de film van Tarantino waarin de soundtrack het beste werkt.
Het stuk in het ziekenhuis (met Buck) in Kill Bill 1, met Seven Notes in Black van Bacalov: kippenvel!!
Ik denk dat RZA en Tarantino elkaar heel goed aanvullen; de Wu-Tang Clan en Tarantino hebben ook veel uit hetzelfde genre films gesampled (op Liquid Swords wordt bijvoorbeeld de opening van Shogun Assassin gebruikt, ook het stuk waarnaar The Bride en BB op het eind van Kill Bill 2 naar kijken).
En hoe goed ik Carter Burwell zijn werk ook vind, zijn stijl vind ik totaal niet passen bij Tarantino. Dat gebruiken van bestaande muziek is ook een van de voornaamste en leukste stijlkenmerken van Tarantino.

PS. @ ToNe: wat een betoog.

Maar dat is precies wat sommige stoort, dat als je het origineel kent, de uitwerking anders is. Stel je voor dat hij met die nieuwe western (die hij zegt te gaan maken) de muziek van Once upon a time in the West zou gebruiken? Dan is het huis te klein want iedereen heeft die film gezien. Dat gebeurt nu in mindere mate met de muziek die hij leent.

Was het eerste plan ook niet om Morricone de score te laten schrijven, maar hij had andere verplichtingen?

Nou nou! Ik keek pas een miniserie (Falcone) en daar schitterde zijn muziek echt niet, vond het knap saai.

Ik droom van een Tarantino western die zich kan meten met zijn voorbeelden, met de muziek van Morricone, dat zou mooi zijn.

Carter Burwell kwam bij me op omdat ik zijn Score van Miller's Crossing zo mooi vond.

Vind ik ook (Vol 1 dan). Uniek vind ik bijvoorbeeld de kleine stukjes (voor mij bekende) muziek die hij aan elkaar rijgt voor The House of Blue Leaves fight. Hij jat daar even muziek uit tal van verschillende genrefilms, maar weet wel iets 'eigens' te creeeren, door steeds korte stukjes muziek te gebruiken. Maar ik weet niet wat de inbreng van Rza is eigenlijk... Ik weet wel dat hij een track op de soundtrack heeft gepleurd waarin hij wat bazelt over Oren Ishii op de muziek van Seven Notes in Black (meen ik). Verschrikkelijk vind ik dat.

Hier de adrenaline-injectie scene (docu Scorsese/ PF):

Een voorbeeld: waar andere filmmakers een soort hyperrealisme in hun films stoppen, zoals bv. een dystopie door 'opwarming v/d aarde' (lekker actueel) zou Tarantino nog gewoon doen alsof het 1983 was en zijn film spiegelen aan 2019 - Dopo la Caduta di New York. Omdat hij zijn filmuniversum baseert op (pulp)cinema.

Dat is ook precies wat hij doet bij jouw gegeven voorbeelden. Hij verbindt deze twee, geheel opzichzelfstaande scenes, om het punt 'dood door cinema' in zijn verhaal te verheffen. Maw. de bioscoopbrand (originele sample) krijgt de waarde/context van Shoshanna's wraak via cinema. Dat vind ik geen simpele aanpassing/ toevoeging, omdat Tarantino's zelfbewustzijn over cinema constant aanwezig is door de hele film.

Geen spaghetti? Je bent het met mij eens dat een film buiten het genre, een western kan zijn? (Cheh, Kurosawa, Carpenter) Het verschil tussen de conventionele western en de spaghetti is dat het de traditionele setting verplaatst naar een vervreemdende omgeving dat wél overeenkomsten vertoont met het Westen, maar vooral (Europees) fatalistisch is ipv. de (Amerikaanse) drang naar orde. Om maar niet te spreken over het excessieve geweld, sadisme en fraaie (gestilleerde) gunplay.

IB's bezette Europa is bij verre niet het Europa waar The Band of Brothers zich bevinden. In plaats daarvan zijn er een aantal mercs die sadistisch op Nazi's jagen. Is zoiets niet erg Django Kill-achtig? Zeker met een Morricone-riedel erbij. Ook zo'n saloon-shootout plaats ik eerder bij een spaghettibastaard van een Western, dan een conventionele film.

Godard doet dat veelvuldig in 2 or 3 Things waarin hij personages uit bestaande bronnen (willekeurig?) laat voorlezen.

Maar is het gegeven zelf geen humor dan? Dat er stoners zijn in PF die letterlijke spreekbuizen zijn van figuren uit een andere film?

En waarom zou dat idee al niet in Di Leo's film aanwezig zijn? Die kiest toch niet voor niets een bioscoopzaal als locatie uit? Silva moordt niet voor niets vanuit de projectiekamer? Tuurlijk versterkt Tarantino dit gevoel met het hoofd van Shosanna op het scherm en via de aangestoken filmrollen (maar Silva schiet met een kanon van een vuurwapen het scherm in brand), maar het is natuurlijk niet de briljante inval des Tarantino's die je ons wilt laten geloven.

Waarom zeg je dit nu tegen mij eigenlijk? Ik eis absoluut geen ingewikkeld plot hoor, maar als je dan toch zoveel aandacht (screentime) gaat schenken aan een plot, zorg dan dat de plot gatenvrij is. Het ging nergens over.

Ik heb het idee dat deze discussie te zwart/wit wordt, terwijl ik geen absolute stelling neem. Ik ben me juist erg bewust van Tarantino's filmische bewustzijn. Ik ben dol op zijn oeuvre vol referenties en ongein, maar er is inmiddels een downside te ontdekken. Naast geweldige verwijzingen verwijst T ook te veel zonder context, plagieert ie ooit ook zonder een scene 'eigen' te maken en refereert ie ooit om maar te refereren. Er zit niet overal een geniale gedachte van Tarantino achter, en dat stelt teleur. En ik discussieer met je omdat je dat grijze gebied lijkt te ontkennen. Tarantino is geen Antonioni of zo.

Buiten de opening zit er trouwens amper spaghettiwestern in blijf ik van mening. De dingen die je noemt zijn juist allemaal te herleiden tot macaroni-combat, heroic bloodshed (Woo), men-on-a-misson movies en klassieke oorlogsavonturen films (Five Graves to Cairo speelt zich ook af in een herberg oa). Geen conventionele genres wellicht, maar niet de spaghettiwestern. En ook veel te licht bevonden voor een exploitationfilm, omdat ie dat juist wil mixen met en oorlogverhaal. Beiden komen zo niet uit de verf.

Ik vind het nog steeds een hele mooie scene hoor. Ik neem geen absolute stelling (zei ik al) Maar qua mimiek, dialoogritme, slang en details is het bijna geheel overgenomen. Ik mis met terugwerkende kracht 'glans' die ik voorheen (zonder kennis) wel dacht te zien. Ik ben met PF opgegroeid!

Het is niet alleen de toevoeging van Shoshanna's hoofd. Het is een samenkomst van Tarantino's Operation Kino. In het metacontext: filmpoppetjes (Jannings, Goebbels, de Duitse vereenzelviging van Sgt. York) die bij het bekijken van pulp (een Duitse weerspiegeling van de Amerikaanse WO2 film) in een, naar blijkt, reprise van een Di Leo-scene eraan gaan. Ook al zou dit een toevalstreffer zijn - wat ik betwijfel - dan blijft de impliciete metakwaliteit aanwezig.

Nogmaals, ik beargumenteer de waarde van zijn referenties binnen zijn (meta)cinema en niet de zgn. originaliteit die in het gedrang komt.

Mijn initiële insteek was om aan te tonen dat Tarantino met IB, en in mindere mate DP, een nieuwe zelfreflexieve dimensie toevoegt in vergelijking met zijn oudere films. Dat de geniale gedachte wat meer onder de oppervlakte sluimert, omdat het verhaal dat hij wil vertellen (IB gaat imo over het karakter van cinema, ipv Nazi-vergelding) veelomvattender is geworden met die referenties als double agents.

Mijn conclusie is dan ook dat ik dit zie als een volgende stap in zijn filmmakerschap, met natuurlijk de keerzijde dat het afwijkt van zijn oudere werk. Mijn tweede insteek is dan dat je met dit in het achterhoofd, de film opnieuw een kans geeft.

Ok! Wat discussieren we hier dan nog? Ik geloof ook dat die kwaliteit zo nu en dan aanwezig is. Maar ik geloof niet dat het (geheel) intentioneel is, origineel is, of geweldig uitgevoerd wordt. Bovendien laat hij steekjes vallen binnen het creeeren van die metacinema; zo durft hij in zijn laatste twee films niet voluit te gaan. Het grindhouse/pulp-idee wordt niet meer vervuld (oa oeverloos, tempo-dodend gekakel in een fijne maar borstenloze giallo, slechter gescheven en veel te lange dialogen in een slecht geplotte oorlogsfilm). En zijn referenties worden steeds lomper.

Dat was er toch al een beetje toch? En het gaat ten koste van andere zaken die (zijn) cinema exceptioneel goed maken.

Ik bespeur een achteruitgang ipv een ontwikkeling in zijn werk. Naast lompere referenties (stelen van ideeen plus een kleine twist) zijn ook de dialogen en de plot minder.

2,5 maal gezien en de film heeft geen goede herzieningswaarde. AL zijn andere films zijn beter!

Ja. De standaard reden werd opgegeven. Of dat waar is, dat is natuurlijk maar de vraag. Maar laten we dat voor wat het is.

Dat kan. Van de tientallen Morricone films die ik heb gezien is niet alles even boeiend. Maar het punt dat ik wilde maken is dat ik mij afvraag wat voor zin het heeft om Morricone in te huren. Bij Inglorious Basterds wilde Tarantino hem een korte score laten schrijven, wat hij zou aanvullen met bestaande filmmuziek en andere dingen. Ik vind het niet erg boeiend om (niet zomaar) iemand geen eens een volwaardige score te laten componeren. Reken maar dat als hij een echte western gaat maken, hij wederom weer ouder werk van onder andere Morricone wil hergebruiken. Aangezien Morricone de western al een hele tijd terug heeft afgezworen, weet ik nog of hij interesse heeft om weer binnen dat genre te schrijven. In de tijd dat hij westerns deed is hij welgeteld 1 maal verleidt om een parodie te schrijven op zijn eerder gecreëerde spaghetti western muziek. En dat was in de periode dat de maestro dat soort films nog deed. Mocht die samenwerking er toch komen, zal Morricone wat muziek schrijven, maar zal dat wederom weer aangevuld worden met bestaande filmmuziek. En zal hij vermoedelijk niet in zijn welbekende spaghetti western stijl aanleveren. Die kans acht ik net zo klein als dat Tarantino eens echt vertrouwt op een originele score. Gezien zijn soort films is dat onvermijdelijk. Natuurlijk zou dat wel kwalitatief beter zijn dan die nietszeggende prut van RZA voor Kill Bill, maar toch.

Ik zie dus liever dat Tarantino zijn film gewoon eens haast volledig wil leunen op een praktisch volwaardige score. Andere favoriete componisten van mij hebben geregeld gezien dat hun werk wordt hergebruikt, maar ze tegelijkertijd een een lange, originele score schrijven. In aan aantal films van Armand Amar is 1 a 2 tracks hergebruikt, wat grandioos naast. in het nieuwe gecomponeerde. Niks geen referentie aan, maar gewoon passend binnen het geheel. Je zou het geen eens merken als je het niet wist. Of in een ander geval zie ik ook weleens dat een filmmaker een thema heel mooi vindt en de componist dit dan op waardige manier arrangeert/herbewerkt voor die nieuwe film. Dat was zo bij een intiee belletjesthema van DeUnsyngle, dat door Johan Söderqvist in nieuwe vorm werd gebruikt in Tannöd. Maar dat zie ik Morricone niet doen voor een eventuele Tarantino western.

Daarom zie ik een eventuele toekomstige samenwerking tussen de twee dus niet zitten.

Ik zal daar geen essay over schrijven, maar er zijn voldoende punten die dat kunnen ondersteunen. Dat is verder geen excuus voor te lange dialogen.

Dan wordt zijn volgende film een goede graadmeter om het te peilen!

Grindhousewortels ja, buiten het schietschema nee (oa Russ Meyer deed het, ook Jack Hill). Jij zegt ontstijgen, ik zie minder kwaliteit.

We komen er niet uit! Tot de volgende film inderdaad!

Let me rephrase: buiten het schietschema in de film. Meta, weet je wel.

Dus Tarantino die zgn. Russ Meyer babes buiten hun Faster, Pussycat! Kill! film confronteert met hun (chauvinistische) filmantagonist!

Dat komt neer op life imitates art in art, waar life (de realiteit van de babes) natuurlijk gewoon QT's filmrealiteit is en beide arts, resp. hun pulp fictie en Death Proof (QT's pulp fictie) zijn. Daarin zit de transgressie (of ontstijging).

Ben je het daar wel mee eens?

Tarantino kicks cameraman

Trieste lui die dit filmen en op internet zetten.

Behoorlijk ja. Zo'n beetje het belachelijkste beroep ter wereld: paparazzilui met camera's. De hele dag een celebrity achtervolgen en gaan zeiken (of erger: een rechtszaak beginnen) als zo'n gast het een keertje zat is.

Dat deed Tarantino toch goed, hij liet zich niet uit de kast lokken.

Goeie comment eronder: honestly i would NOT mess with a guy who wrote a scene about a guy getting his ear cut off..

Het vindt plaats...... Daar is alles mee gezegd. Ik denk niet dat Tarantino zich er zo mee bezig houdt, dus wat heeft die analyse dan voor zin? Kun je ook los laten op Zatoichi vs the one-armed swordsman?

Geweldig beroep. Heb een paar keer stage gelopen met o.a. Darryn Lyons en Adnan Ghalib. Ga er binnenkort ook gewoon hiermee aan de slag.