Quentin Tarantino

Fappie , je hebt gelijk !

Dus Franco is de uitvinder van de trunkshot????

Trunk shot - Wikipedia, the free encyclopedia - en.wikipedia.org

Nope: have a wiki moment!

1 van de beste regisseurs op deze planeet naar mijn mening!

Who cares? Wie trunk shot zegt, zegt Tarantino

Deze uit Kill Bill komt toch duidelijk uit Lady Snowblood:

Tarantino heeft het shot populair gemaakt bij een groot publiek, maar het shot bestaat al heel lang.

plus

=

Of ben ik nu te gemakkelijk rekensommetjes aan het maken?

Nou en! Ik vind het allemaal cool!

Ik vind het best cool hoor, maar het lijkt te makkelijk op deze manier. Als het mensen nou aanzet om The Graduate en Across 110th Street te gaan zoeken (en bekijken)......

Maar dat zal wel te weinig gebeuren.

Dit

plus

Dit

plus

Dit

____________

____________

Pas op! Video hierboven is een spoiler en onthult meer dan wat we hier in Nederland te zien kregen!

Leuke stukjes Ramon! Maar eh.... wat wil je d'r nou eigenlijk mee zeggen? Dat Tarantino alles maar dan ook alles wat hij leuk vind in zijn films stopt? Want dat is niks nieuws. Of dat het heel makkelijk is? Want dan vraag ik me af wie er zegt dat Tarantino's werk heel erg moeilijk is.

Juist dat makkelijke, hippe van Tarantino vind ik geweldig.

Ik uit hier zo enkel mijn haat liefde/verhouding met de regisseur Tarantino. Ik zie een coole scene in zijn film, weet inmiddels waar ie de mosterd vandaan heeft gehaald, verwonder me regelmatig hoe goed zo'n scene werkt, maar tegelijkertijd irriteer ik me een beetje aan de man omdat het ooit je reinste plagiaat lijkt te zijn. Een gemakzuchtig soort van lenen.

Verder vragen mensen hier wel eens uit welke films hij geleend heeft of waar ie naar refereert. Dat los ik dus zo op!

Het voelt alleen wat dubbel.

Lekker blijven plaatsen die stukjes Ramon! Misschien nog wat over Pai Mei en welke films hij in voor komt!

PS: Niet sarcastische bedoelt. Er zijn vast veel mensen die dat niet weten.

Die Graduatescène was een van de weinige concrete verwijzingen in een Tarantinofilms die ik zelf al gespot had en een die me het meest aanspreekt, omdat ik die scène van The Graduate al heerlijk vond en een variant gewoon welkom is.

Toch vind ik de momenten waarop ik het gevoel krijg dat Tarantino vooral naar andere films aan het verwijzen is vaak de minste. Ik beschuldig hem niet zozeer van plagiaat, maar de films verliezen wel wat aan frisheid. Natuurlijk weet hij er wel leuk zijn eigen draai aan te geven, maar bij een Kill Bill heb ik toch vooral het gevoel van een Tarantino die als een echt geek zijn favoriete scènes aan het naspelen is in plaats van een eigen film te maken zoals Pulp Fiction. Ik ben er dan ook nooit zo in geïnteresseerd geweest in op te zoeken waar Tarantino de mosterd vandaan haalt, niet op de laatste plaats omdat het handjevol Tarantinogekeurde pulpfilms die ik zag vooral tegenviel.

Ik vind de meeste juist erg goed! Maar het is wel echte genrecinema en 't helpt wel als je 'daar dan wat mee hebt'.

Ik meld in mijn post 'plagiaat', wat natuurlijk wel een erge sterke noemer is. Maar voor mij gaat de frisheid van zijn werk er ook wat af(met terugwerkende kracht).

Ik vind Kill Bill Vol.1 eigenlijk de beste film die Tarantino na 1997 gemaakt heeft (er zit een echte tweedeling in zijn werk). In die film is het geek/referentie-gehalte het hoogst, maar ook het meest oprecht. Vaak korte stukjes film en muziek die hij daarvoor gejat en aan elkaar geregen heeft, zonder de feel van een echte Shaw Bros, Toei productie uit het oog te verliezen, Vooral met zo'n enorme fightscene in de film.

Ik zie Tarantino vooral als een cinematische variant van de 'ouderwetse' hiphopproducer. Die 'samplen' uit een collectief verleden passen die in een nieuwe compositie. Daar is het oude (vergeten) 'zwarte' muziek.

Bij Tarantino is het vnl. cult (maar niet exclusief) en coole cinema.

Dan heb je het wellicht over zijn regie. Vergeet niet dat hij ook verhalen verzint en verteld.

Die vergelijking heb ik ook wel eens gemaakt. Helemaal mee eens dus ToNe. Maar wat Drs.DAJA zegt is ook waar, Tarantino is ook een auteur.

Wat storytelling betreft zie ik een expansie van de werelden, - bron van zijn referenties - die hij zo koestert en via zijn films in leven houdt.

Alsof hij, na het zien van Lady Snowblood of City On Fire het jammer vond dat verhaal na 90+ minuten weer voorbij was. Alsof hij de types, de sfeer, de maniertjes, oftwel dat hele (film)universum nieuw leven inblaast in zijn alternatieve wereld: waarin Blaxploitation chambara tegenkomt.

Dus net zoiets als een comicgeek die ondanks een reboot, gewoon zijn Golden Age superhelden tegen elkaar vechten, alsof WOII nooit is afgelopen.

Dat zie ik 'op mijn goed dagen', maar niet altijd. Soms zie ik Tarantino goede elementen uit oude films 'jatten' onder het mom van "het publiek kent die films toch niet, dus dat kan wel." Soms lukt 't 'm niet om een scene 'eigen' te maken. Zeker als je de oorspronkelijke film kent. Dat is het probleem; zo vind ik het oeuvre van Tarantino met terugwerkende kracht een klein beetje minder leuk worden. Vooral zijn laatste film voelde minder oprecht aan. Ik zie Roth met een knuppel verschijnen, maar in mijn hoofd wordt een beeld van Tomas Milian aangemaakt vanwege de muziek die in The Big Gundown een cllimax versterkt.

Wat zou er van Tarantino's succes geworden zijn als we allen 500 grindhouse producties in ons collectief geheugen hadden?

Ik vind verder dat Tarantino best goed verhalen kan vertellen, maar hij verzint ze natuurlijk niet geheel zelf. Ook de verhalen vinden hun oorsprong in pulp.

Maar Tarantino opende natuurlijk ook voor heel veel mensen (waaronder ik) de deur naar de exploitationcinema. Veel van die films zou ik niet dankzij zijn voorliefde hebben gezien. En zeg nou zelf, hoeveel mensen kennen nou daadwerkelijk films als The Big Gundown , Coffy of Lady Snowblood? Of zouden die films überhaupt hebben gezien zonder Tarantino's cinema.

Ik bijvoorbeeld.

Ik heb een heleboel exploitatie films zelf ontdekt, door veel... heel veel TV te kijken.

Jaren geleden had je op de BBC een filmreeks met de naam Moviedrome (waarvan de eerste twee seizoenen door Alex Cox werden gepresenteerd). Daar werden films uitgezonden waar Tarantino door beïnvloed is.

Terwijl de Duitse zenders in begin jaren '90 een stortvloed aan spaghetti westerns, blaxploitation en andere cultfilms lieten zien. Voor de huidige generatie is het inderdaad dankzij Tarantino dat die dit soort films kunnen zien, of dat ze op DVD worden uitgebracht!

Ik kan niet ontkennen dat Kill Bill mijn interesse in exploitation/kung fu aanwakkerde. Maar voor 99% van het publiek gaat die vlieger niet op en is het 'Tarantino oeh!' en 'Tarantino ah!', terwijl al die leuke elementen al in vele films te zien waren.

Toch vind ik dat je rekensommetjes niet echt kloppen. Het stukje uit Kill Bill bevat uiteraard de elementen die erboven geciteerd worden, maar het resultaat lijkt in niks op wat erboven staat.

Goed gekozen term daarom van Tone: het heeft vaak veel meer weg van "samples" dan van een echte cover.

[Oninteressante discussiemode aan]

Lijkt mij juist andersom. Bij een cover maak je iets na, of dat kwalitatief van hetzelfde niveau is is een ander verhaal. Bij een sample pik je een deel en stop je dat in je eigen geheel, waardoor dat deel dus precies hetzelfde is als in het origineel.

En juist dat is bij Tarantino niet het geval.

[Oninteressante discussiemode af]

Als je het zo "oninteressant" vind waarom post je dan?

Omdat ik me verveel.

Vooral in het geval van King Boxer krijg je eenzelfde soort feel. De shockvalue die de Tenebre achtige scene teweegbrengt werkt hetzelfde als in een Argento. Verder krijg je tegelijkertijd associaties met al het bloederige geweld uit de Shaw studios (want dat soort film poogt T te maken).

Het klopt dus allemaal wel: soms creeeren de samples iets geheel nieuws, maar regelmatig ook weer niet. En vooral de muziek geleend uit Italiaanse jaren 70 films zijn een doorn in mijn oor aan het worden omdat ze in die films al zo sfeerbepalend zijn.

Ik vind eigenlijk ook wel dat Tarantino een componist in moet schakelen voor zijn volgende films. Het liefst Enio Morricone maar als dat niet lukt dan iemand als Carter Burwell die voor de Coen brothers veel filmmuziek maakt.