Noirvember

Noirvember V: 29-11-2025 Film 29: Cry of the City

https://www.moviemeter.nl/images/cover/9000/9263.jpg

Prachtige film en een waar je de invloed op Scorsese (die erg veel noirinvloeden heeft) overvloediger heeft dan normaal. We zijn in New York. In de Italiaanse wijk dit keer. Marty Rome is een criminele jongeman en heeft een agent vermoord en is zelf zwaargewond. Iedereen wil echter nog wat van hem. De politie. Een bedenkelijke advocaat.

Veel sfeervolle scenes en zorgvuldige opgezette shots zoals vaker bij Siodmak. We zijn op locatie in New York en dat zag je niet in vroegere Siodmak films. Neem de sfeervolle opening. De prachtige scenes in het ouderlijk huis van Marty. Veel fijne bijrolletjes. Zoals het bewonderende broertje van Marty, de stoere zuster en Rose Givens. Ook fraai is de spiegeling tussen de rol van Mature (die de agent speelt) en Conte (die boef Martin Rome is).

Het komt nog maar weinig voor en helemaal niet bij films uit de jarfen '40 uit dit topic maar er leeft nog iemand uit de cast van deze film. Tommy Cook, die het jongere broertje van Marty is die zelf ook al onderweg is op het slechte pad, is nog in leven en werd in juli 95 jaar. Hij speelde vooral bijrollen, maar zat best in prominente films, niet alleen deze, maar ook Stalag 17, Panic in the Streets en Humoresque. Later speelde hij vooral TV-bijrollen en stemrollen. Tot in 2020 hed hij nog tv credits.,

Stiekem een van de allermooiste Siodmaks. Vol met fijne details.

Ik eindig waar ik begin. Met Bette Davis. De laatste van dit jaar is Deception

Noirvember V: 30-11-2025 Film 30: Deception

https://www.moviemeter.nl/images/cover/2000/2734.jpg

Deception is een melodrama met noirtrekjes. Bette Davis speelt een pianiste uit Europa die al een aantal jaren in de VS woont. Ze ziet in de openingsscene een cellist spelen. Dat blijkt haar vriend uit Europa te zijn die ze na jaren weer terugziet. Davis heeft echter in de oorlog intensief contact gehad met de arrogante componist Claude Rains.

En dat wordt in grote emoties uitgespeeld. Maar het verhaal is vrij dun. Opvallend dat de aard van de relatie tussen Rains en Davis alleen suggestie is. Is het alleen een relatie? En zou Henreid dat zo erg vinden dat dat hem kapotmaakt Ik geloofde dat niet helemaal. Dat wordt vooral gecompenseerd door een heerlijk vals spelende (qua rol dan) Rains, die in deze film echt de show steelt.

Dat was Noirvember deel 5. Tot volgend jaar en dank je wel aan mijn noirmaat cinemanukerke.

starbright boy : Ook een grote 'Dank U wel' vanwege mij voor uw doorzettingsvermogen om elke dag een noir van interessant commentaar te voorzien en zoals steeds heb ik weer uit die 30 films talrijke kijktips aan over gehouden waardoor de watchlijst langer wordt ipv korter. Ik heb al aan de autoriteiten een brief geschreven om te vragen of ze geen twee novembers in het jaar kunnen houden ...

Naar goede traditie nog een lijstje:

1. The Narrow Margin (Film, 1952) Richard Fleischer 4.0*

2. Cry of the City (Film, 1948) Robert Siodmak

3. The Strange Love of Martha Ivers (Film, 1946) Lewis Milestone

4. Berlin Express (Film, 1948) Jacques Tourneur

5. Scarlet Street (Film, 1945) Fritz Lang

6. Born to Kill (Film, 1947) Robert Wise

7. Night and the City (Film, 1950) Jules Dassin

8. The Desperate Hours (Film, 1955) William Wyler

9. Call Northside 777 (Film, 1948) Henry Hathaway

10. Obsession (Film, 1949) Edward Dmytryk

11. Outrage (Film, 1950) Ida Lupino 3.5*

12. Dillinger (Film, 1945) Max Nosseck

13. I Wake Up Screaming (Film, 1941) H. Bruce Humberstone

14. Champion (Film, 1949) Mark Robson

15. Split Second (Film, 1953) Dick Powell

16. They Made Me a Fugitive (Film, 1947) Alberto Cavalcanti

17. Christmas Holiday (Film, 1944) Robert Siodmak

18. The Spiral Staircase (Film, 1946) Robert Siodmak

19. Crossfire (Film, 1947) Edward Dmytryk

20. The Enforcer (Film, 1951) Bretaigne Windust

21. Dragonwyck (Film, 1946) Joseph L. Mankiewicz

22. The Letter (Film, 1940) William Wyler

23. Niagara (Film, 1953) Henry Hathaway

24. Macao (Film, 1952) Josef von Sternberg 3.0*

25, Footsteps in the Fog (Film, 1955) Arthur Lubin

26, Deception (Film, 1946) Irving Rapper

27. A Woman's Secret (Film, 1949) Nicholas Ray

28. Green for Danger (Film, 1946) Sidney Giliat

29. Station West (Film, 1948) Siney Lanfield 2.5*

30. No Orchids for Miss Blandish (Film, 1948) St. John Legh Clawes

Ook maar eens Noirvember geprobeerd, nooit eerder echt verdiept in de klassieke Noirs, maar het beviel me wel.

1) Double Indemnity (1944) 4*

2) Out of the Past (1947)

3) The Killing (1956) 3,5*

4) The Set-Up (1949)

5) Ace in the Hole (1951)

6) In a Lonely Place (1950)

7) Sunset Boulevard (1950)

8 ) Elevator tot he Gallows (1958)

9) Night of the Hunter (1955) 3*

10) The Maltese Falcon (1941) 2,5*

11) The Third Man (1949)

Alsof er in het afgelopen jaar niets is gebeurd ga ik over anderhalve maand weer noirvemberen. Noirvember VI gaat het zijn en ik denk dat ik ga beginnen met een film die film noir is, komedie en een treinfilm. Lady on a Train (1945).

Verder denk ik dat ik nog niet alle 10 van de film noirs uit de noir top 100 die ik nog moet wil gaan kijken. Maar eerder vijf ofzo. Dan heb ik nog wat over. Ik ga alle acht The Whistler films ook kijken. Erg benieuwd naar. Verder duik ik in een aantal film noirs met Joan Crawford

Noirvember VI: 01-11-2026; Film 1: Lady on a Train (1945)

https://www.moviemeter.nl/images/cover/36000/36932.jpg

Het kwam niet vaak voor maar soms werden noirelementen gecombineerd met (screwbal) komedie. In de vijf vorige noirvembers ben ik eigenlijk maar een komische noir tegengekomen en dat was His Kind Of Woman. Dit is een tweede.

Ik had me een beetje verheugd op een treinfilm, maar dat is het niet. De trein zit vooral in de eerste paar minuten. Maar we krijgen wel sfeervolle fotografie. We krijgen Universal-ster Deanna Durbin die als een vis in het water is. Een stuk of drie liedjes mag zingen en ze kan haar gevoel voor komische timing kwijt. De mannen zijn kleinere namen. Op een na, de film heeft een bijrol van noir regular Dan Duryea. Opvallend genoeg is ook deze film, net als de Durbin-noir van vorig jaar een kerstfilm.

Charles David was een regisseur die in Frankrijk als productiemanager had gewerkt bij onder meer Rene Claire en Jean Renoir. Hij regisseerde maar twee films, deze en de misdaadfilm River Gang in hetzelfde jaar. Uiteindelijk zou hij trouwen met Durbin. Ze vertrokken naar Frankrijk en kregen een kind. Beiden kwamen nauwelijks nog in de publiciteit.

De film is een enigszins chaotische komedie over een dame die vanuit de trein een moord ziet en dat gaat oplossen. De cameraman is Woody Bredell die in deze fase van zijn carriere een van de noirvormgevers was. Hij schoot onder meer Chrismas Story, Phantom Lady en The Killers. Hij geeft de film veel visuele noirelementen mee.

De volgende film is er een van Fritz Lang: House by the River (1950)

Noirvember VI: 01-11-2026; Film 2: House by the River (1950)
https://www.moviemeter.nl/images/cover/10000/10680.jpg

In 1950 was het al drie jaar geleden dat Fritz Lang een film had gemaakt. In het Hollywood van toen een eeuwigheid. Maar in tegenstelling tot zijn naam nu en zijn naam in het vooroorlogse Duitsland was zijn naam in de VS veel minder goed. Lang bleef zelden lang werken voor een studio, had een reputatie een moeilijke man te zijn en zijn laatste film, de gothische noir The Secret Beyond the Door uit 1947 was een serieuze flop. En tegelijk qua budget een ambitieuzere film voor Lang. Dat zorgde ervoor dat hij een tijdje moeilijk aan werk kwam. In 1950 maakte hij weer twee films. Voor Fox maakte hij een oorlogsfilm American Guerrilla in the Philippines (1950) die niet een heel goede reputatie heeft en als een minor Lang beschouwd wordt. En deze film voor de poverty row studio Republic gemaakt met een nog lager budget dan Lang meestal had. Lang maakte weer films, daar ging het hem om.

Twee delen van House By The River vallen erg op. Het begin rekt de Hays code aardig op en gaat precies zover als je toen een (poging tot) verkrachting kon laten zien. Wat overigens niet mocht was een zwarte actrice casten in de rol van de huishoudster. Wat dat was een interraciale relatie wat de censuur niet goed vond. Oef. Het tweede stuk van de film dat opvalt is als Stephen op de rivier vaart en die bijna in een soort nachtmerrieachtig inferno veranderd. De fraaiste en eigenzinnigste scene uit de film.

Het is poverty row, dus krijgen we een film zonder sterren. Louis Hayward is vooral bekend als iemand die een paar keer The Saint speelde en grote rollen had in kleine films en soms kleinere in grote films. Hij was een Zuidafrikaan die via Britse films en Broadway Hollywood was ingerold. Hij zat vaak in swashbucklers en detectivefilms. Lee Bowman was een kleine acteur die een beetje kon profiteren van het gebrek aan leading men in de oorlog en toen wat meer kansen kreeg. Na deze film switchte hij naar TV en radio. Dat deed Jane Wyatt ook na een carrière met vooral bijrollen.

Alvast een klein voorsprongetje genomen. Ik heb het de komende maand ook naast noirvember best druk namelijk. Maar ik zal er 30 zien. De volgende film is er weer een van Fritz Lang. Maar de rest van de noirs die ik nog moet van hem bewaar ik nog: The Blue Gardenia (1953)

Noirvember VI: 02-11-2026; Film 3: The Blue Gardenia (1953)

https://www.moviemeter.nl/images/cover/6000/6137.jpg

The Blue Gardenia's begin lijkt op dat van House By the River gisteren. Maar het is veel uitgebreider en de afloop is anders. Daarna gaat The Blue Gardenia vooral over schuldgevoel. Na het einde van de Mccarthy-tijd werd Lang weer gevraagd voor klusjes. Deze film was voor Waner, maar met een laag budget en een hoog tempo/. Anne Baxter is de ster van dienst en Nat King Cole zingt in de film de titelsong. Er zijn films waarin Lang meer van zichzelf kwijt kon.

The Blue Gardenia is echter duidelijk minor Lang. En dat komt dat het fijne gedetailleerde begin nooit echt een goed vervolg krijgt. Met een uiterst geforceerde happy end is bijna silly.

Morgen ga ik verder met een laat noirdrama: I Want to Live! (1958)

Noirvember VI: 02-11-2026; Film 3:: I Want to Live! (1958)

https://www.moviemeter.nl/images/cover/5000/5776.jpg

Mensen denken niet als eerste aanzijn film noir als de naam Robert Wise valt. Toch heeft hij 8 films op het They Shoot Pictures-lijst met noirs en dit is de vijfde die ik zie,\. En weer is deze raak. Toch denken de meeste mensen eerder aan de twee musicals waarmee hij de oscar beste film won. IK verkies zijn noirs.

Deze is een beetje verwant aan Odds Against Tomorrow, het eerste deel vooral. Beide films hebben een jazzscore en een jazzritme in de montage. In dat deel zien we leven aan de onderkant van de maatschappij van Barbara Graham. Een prostituee en iemand die zich ophield in een wereldje van drank en bedenkelijke mannen en ook toen ze daar uit wilde ontsnappen.

Het tweede deel van de film, als Barbara in den gevangenis zit is de soundtrack en ook de montage rustiger en is de film een prachtig gedetailleerd verhaal over het leven in zo'n dodencel met opmerkelijke grijstinten voor 1958. Graham maakt verkeerde keuzes en is lang niet altijd sympathiek. De echte was nog gedroeg zich nog een stuk minder netjes maar ik vond dat er behoorlijk veel gebleven was. Het zou met afstand de beroemdste rol worden voor Susan Hayward. Die de rol op een klassieke grote hollywoodmanier neerzet, maar echt heel goed is. Hayward zat een aantal decennia in films in allerlei genres. Ze was zelden de absolute hoofdrol maar had veel werk. Ze overleed op haar 57e als een van de vele vrij jonge doden in de film The Conquerers hadden gespeeld die was opgenomen vlakbij de plek waar kernproeven waren gedaan,

Het fraaist aan de film vind ik de aandacht voor details. De film neemt met zo'n twee uur vrij veel tijd voor een noir(ish) film maar die tijd wordt erg goed gebruikt.

De volgende film is veel korter en de eerste van een reeks van acht die ik allemaal deze maand gaan zien. Er was een tijd dat B-films soms bijna TV series waren met twee of soms wel drie keer per jaar een nieuw deeltje. Een van die reeksen was Te Whistler. Met in de eerste zeven delen Richard Dix die in elk verhaal een andere rol heeft. De eerste heet gewoon The Whistler (1944) en ga ik hierna zien. Heel benieuwd naar.