A Monster Calls (2016)

12:07

Na lang wachten was het eindelijk zover; de nieuwe Bayona, die in de pers "Bayona's eigen Pan's Labyrinth (2006)" werd genoemd, is eindelijk uit in Spanje. Pan's Labyrinth miste ik in de bioscoop door stomme (professionele) recensies die het hadden over "alwéér een film over de Spaanse burgeroorlog", die zaten dus enorm naast en misten compleet de clue van de film, maar daardoor bekeek ik het dus niet in de bioscoop, iets waar ik nog steeds spijt van heb.

Wie Pan's Labyrinth niet gezien heeft moet daar dringend wat aan doen, en wie het wel heeft gezien hoeft zich geen zorgen te maken, want A Monster Calls is toch een heel ander type film. In de verte kun je dingen herkennen, maar dat zijn enkel knipogen naar "Pan", qua verhaal en uitwerking hebben beide films weinig gemeen. Enige overeenkomst is dat in beide films kinderen hun fantasie aangrijpen om hun wrange realiteit te ontvluchten danwel daar een meer draagbare invulling aan te geven. Zowel Pan's Labyrith (16+) als A Monster Calls (12+) zijn geen films voor kinderen, al geeft de leeftijdsgrens wel aan dat A Monster Calls voor een breder publiek dan Pan is bedoeld. Kinderen onder de 12 hebben hoe dan ook bij beide films niets te zoeken, voor kinderen is ook A Monster Calls best eng, dat icoontje mis ik bij de kijkwijzergegevens van deze film.

Waar in Pan's Labyrinth de CGI tot een absoluut minimum werd beperkt wordt bij A Monster Calls daar volop gebruik van gemaakt, daar wordt vakmanschap en dus kwaliteit ingeleverd dat plaats moet maken voor visuele effecten waar we ondertussen wel aan gewend zijn geraakt en dus niet zoveel indruk meer maken, en ook Pan niet kunnen overtreffen. Het monster uit deze film is zoals de trailer al laat zien een beetje een soort van grote broer van I Am Groot uit Guardians of the Galaxy (2014) met trekjes van de Nephilim uit Noah (2014). Het jongetje zelf herinnerde me meer dan eens aan Hugo uit de gelijknamige film (2011).

Een ander verschil tussen de twee films is dat Pan écht Spaans is terwijl A Monster Calls meer een Amerikaans produkt is. De negatieve recensies die ik las verwijten deze film dat het te sentimenteel is, die opmerkingen zijn zwaar overtrokken dus daar hoef je je niets van aan te trekken. Hoewel Pan niet of nauwelijks op het sentiment inspeelt doet A Monster Calls dat wel, maar zonder te overdrijven. Een sentimenteel bombardement op de kijker zoals Extremely Loud & Incredibly Close (2011) dat doet hoeft echt niet verwacht te worden. Het sentiment, hoewel zeker 90% van de film afwezig, is wel van meerwaarde, en wie enige moeite doet kan de enkele traanmomentjes wel droog doorkomen. Tot slot is de magie uit Pan's Labyrinth hier wel de grote afwezige.

Wat de trailer betreft zet het je op een verkeerde spoor, enerzijds is dat een beetje jammer, anderzijds is dat wel goed omdat de ontknoping dan (hopelijk) bij de meesten doordringt. Bij deze film moet je zoals de genres hierboven terecht aangeven Drama en Fantasy verwachten (in die volgorde) en geen jongetje die op een spannend avontuur gaat of zoiets. Wie zich een beetje heeft ingelezen (niet doen) weet al waar het jongetje uit A Monster Calls mee worstelt, maar Bayona laat het echter niet daarbij. De film oogt aanvankelijk soms warrig, middels korte animaties worden zo nu en dan enkele dubbelzinnige verhalen verteld, als kijker weet je niet zo goed wat je daarmee aanmoet. Maar dat blijkt niets anders dan de aanloop van Bayona richting het moment dat hij ons vertelt waar de film écht over gaat, en dat is erg knap en authentiek gedaan en hakt er behoorlijk in.

Volmaakt is de film niet, soms is het fijn als een film meteen begint, en dat doet deze ook, maar hier had ik juist graag gehad dat er meer tijd was besteed om een binding te creëren tussen de kijker en de personages, het begon allemaal voor mij te snel en de duur van de film had het best toegelaten om daar 10 minuten aan introductie toe te voegen. Ander puntje van kritiek is dat de film soms teveel voorkauwt en teveel dingen uitlegt die de gemiddelde kijker al weet, al komt het echte thema van de film dus wel uit de lucht vallen. Waar je bij Pan's Labyrinth nog goed kunt discussieren over de interpretatie van het fantasy-element wordt hier weinig aan de interpretatie van de kijker overgelaten. Maar goed, het probeert een breed (volwassen) publiek te bereiken en dan hoort een beetje teveel uitleggen er wel bij voor wie de overduidelijke hints over waar de film over lijkt te gaan niet meteen uitpikt. Over het echte thema wordt in de film totaal niet gehint, en dat is maar goed ook.

Geen meesterwerk als Pan's Labyrinth, zeker niet, maar het krijgt wel een hele ruime 3,5* van mij. Misschien hoog ik dat ooit nog wel op want mijn verwachtingen waren torenhoog. Het is een waardige poging van Bayona geworden om Pan's niveau te bereiken, en ik denk wel dat het bij velen de 4* met gemak zal halen.

Mij te kinderachtig, en dan nog die irritante animaties tussendoor, na 25 minuten hield ik het voor gezien. Not my cup of tea. Leuk voor de jeugd misschien maar voor een volwassen vent niet dus. Ik geef dan ook geen cijfer.

Prachtige, gevoelige film met ongelooflijk knappe animatie! Een absolute aanrader!

Film van regisseur J.A. Bayona die bij mij vooral bekent werd met de zeer mooie film The Orphanage. Zo goed als die eerste vond ik deze tearjerker niet al werkt de combinatie met fantasie wel perfect. De vergelijking met El Laberinto del Fauno (2006) lig natuurlijk op de loer aangezien Guillermo del Toro aan de bakermat van Bayona's carriere stond. Echter is alleen de thematiek van de kinderen die in hun fantasie de wrange realiteit ontvluchten wat in beide films overeenkomt. Fantasieën bedacht door kinderen in films zijn zelfs bijna een waar subgenre denk aan: Paperhouse (1988) of Coraline (2009) of Heavenly Creatures (1994) en Labyrinth (1986) De realiteit wordt hier uiteraard vertegenwoordigt door een monster in de vorm van een grote boom die wel trekjes had van Groot uit de Guardians of the Galaxy en door de stem van Liam Neeson ook wel deed denken aan Treebeard uit Lord of the Rings. Via een Charles Dickens-manier bezoekt hij de jongen, wat soms best heftig en eng was. Het kan zijn dat mensen als eerste instantie op het verkeerde been worden gezet en de film afdoen als een kinderfilm. Maar de film is alles behalve kinderlijk, het is zeer volwassen uitwerking over een spirituele gids, die hand die je leidt door een crisis, maar dan wel bedacht door een jongetje. Helaas kan de film maar op één manier eindigen en juist die laatste 30 minuten druipt de drama ervan af. Een stoere combinatie van fantasie en een Kleenex-waardige film.

I am groot!

Hoewel het titelfiguur hier in eerste instantie voornamelijk doet denken aan een Groot die heel veel praat en het eerste verhaal wat verteld wordt een beetje kinderachtig aanvoelt wordt A Monster Calls steeds beter. Het wordt dan ook steeds duidelijker dat, naast voor oudere kinderen, deze film ook gewoon voor volwassenen is bedoeld en meer diepgang en emotie heeft dan je in eerste instantie zou denken.

Vooral voor de mensen die een directe naaste aan kanker of een andere vreselijke ziekte of gebeurtenis hebben verloren zullen de emoties van Conor herkenbaar zijn. Voor mij persoonlijk kwam het verhaal hier heel dichtbij door, waardoor de emotionele scene's ook net wat meer betekenis voor mij kregen. Ik denk daarnaast ook dat deze film een enorme steun kan zijn voor mensen die hun dierbaren los hebben moeten laten en de prachtige boodschap achter het verhaal zal mensen zelfs kunnen helpen bij hun verwerkingsproces. En dat gegeven alleen al maakt dit een hele speciale titel!

Ik liep ontroerd de sneak uit en ook nu na afloop houdt het verhaal mij nog steeds bezig. Ik kan mij voorstellen dat mensen die het geluk hebben dat ze al hun dierbaren nog steeds om zich heen hebben net wat minder met de film op zullen hebben maar ik zelf heb de personages in ieder geval in mijn hart gesloten.

4,0*

“I will tell you three stories.

And when I'm done with my stories, will you tell me a fourth.

I don't know any stories.

You will tell me a fourth and it will be the truth.”

Ik ben niet snel onder de indruk en een maximum als waardering geven is een rariteit, maar de impact van “A monster calls” op mij was ongekend. En dat niet alleen door de diepere betekenis achter het verhaal van de jonge Conor en zijn terminaal zieke moeder Lizzie, maar ook door de briljante vertolkingen van Lewis MacDougall en Sigourney Weaver (Conor’s grootmoeder), het ingetogen acteren van Felicity Jones, de soms toch wel magistrale speciale effecten en de drie diepzinnige verhalen die het monster vertelt met die indrukwekkende bromstem van Liam Neeson. Dat het een emotioneel zwaar geladen verhaal zou zijn, is niet echt verwonderlijk. Alleen zijn de emotionele fragmenten zo puur en menselijk dat zelfs ik, die meestal zulke momenten met nuchtere blik aanschouw, een krop in mijn keel kreeg. Maar vooral de ontknoping geeft het hele verhaal een mysterieuze wending. Kortom, een fantastische film die de maximale score dubbel en dik verdiend.

Als ik zeg dat ik onnoembare bewondering heb voor de jeugdige acteur Lewis MacDougall, dan kan je dat wel een understatement van jewelste noemen. Deze jonge snaak heeft zo’n charisma en naturelle. Waarom deze film zelfs niet genomineerd is voor een Oscar, is voor mij sowieso een raadsel. De emoties die bij de jonge Conor passeren zijn zo divers en kan hij op zo’n vanzelfsprekende manier uitbeelden, dat ik alleen kan concluderen dat hij een natuurtalent is op acteervlak. Het personage Conor doorloopt een breed spectrum van emoties. Van woede en boosheid naar de kortstondige blije momenten. Van angst en wanhoop, naar moed en doorzetting. En tenslotte het immense verdriet waarbij het verliezen van een dierbare, het loslaten en aanvaarden een centraal thema zijn. Dit alles wordt door deze jeugdige acteur op overtuigende manier gebracht. Respect hiervoor.

De film neigt zich in het fantasy-hoekje te willen nestelen, met de zich uit de grond ontrukkende immense taxusboom die zich op een destructieve manier voortbeweegt en me deed denken aan één van “The Ents” uit “Lord of the Rings”. Hetzelfde uitzicht. Dezelfde stem vol levenswijsheid. Het enige doel dat deze uit de fantasie van Conor ontsproten creatie voor ogen heeft, is Conor duidelijk te maken dat het leven niet altijd rooskleurig is en dat er moeilijke momenten zijn gedurende zijn levensloop. Conor wordt in zijn korte leven dan ook al geconfronteerd met vreselijke voorvallen. Een vaderloze opvoeding, een terminaal zieke moeder en vreselijke pesterijen op school. Situaties die ervoor zorgen dat Conor terechtkomt in een psychologische mallemolen met vreselijke nachtmerries als resultaat. Nachtmerries waarin hij telkens zijn moeder tracht te redden terwijl deze dreigt te verdwijnen in een immense krater. En steeds eindigt het dat zijn moeder hem ontglipt. Je moet geen Freud zijn om de diepere psychologische betekenis hierachter te weten.

Voor sommigen zal “A monster calls” misschien wel thuishoren in de categorie jeugdfilm. Ik deel echter die mening niet. Ook al ziet het boommonster er intrigerend en niet al te griezelig uit. En worden de 3 verhalen voorgesteld als in waterinkt geïllustreerde sprookjes. Toch is de uiteindelijke boodschap van een veel volwassener aard. De sprookjesachtige verhaaltjes hebben een eerder lugubere ondertoon en handelen over bedrog en list. Over de ingewikkelde menselijke geest. Ik vrees dat kinderen alleen het sprookjesachtige van de boom zullen zien en de diepere betekenis niet zullen begrijpen. Zat er een verborgen verhaal achter het verhaal? Leek de man op de foto, die ergens op het einde in beeld komt, niet enorm veel op Liam Neeson? En wat was de betekenis achter de inhoud in het schriftje dat Conor op het uiteinde in zijn handen geschoven krijgt? En waarom telkens het tijdstip 00:7? Als alle puzzelstukjes perfect op hun plaats vallen op het einde, vormt zich een heel andere dimensie. Wat dan weer zorgde dat ik totaal verweesd naar het scherm lag te turen. Waardoor grenst een film voor mij aan de perfectie? Niet door het gebruik van weergaloos beeldmateriaal. Niet door de prachtige vertolkingen alleen. Of een schitterend verhaal. Maar door de impact die het heeft op me. “A monster calls” heeft dit alles. Perfectie dus.

5*

J.A. Bayona. Hij maakte in 2012 indruk met Lo Imposible (the Impossible), een even sentimenteel als indrukwekkend drama over de tsunami van Tweede Kerstdag 2004. Deze Spaanse regisseur weet hoe hij een film visueel aantrekkelijk moet maken, en heeft met Fernando Velazquez daarnaast de beschikking over een (vaste) componist die weet hoe hij op het gevoel moet inspelen.

Vijf jaar na Lo Imposible en tien jaar na debuutfilm El Orfanato (of the Orphanage, 2007) komt Bayona met een sprookje dat voor de verandering eens niet voor kinderen gemaakt is. De hoofdpersoon is een jongen van twaalf jaar oud (dat dan weer wel), maar de thema’s die de film aansnijdt zullen juist ook ouderen aanspreken.

We maken snel kennis met de jonge Conor (Lewis MacDougall), die gevangen zit in een ongelukkige thuissituatie en op school vaak gepest wordt. Zijn vader is er niet of nauwelijks, de relatie met zijn oma (Sigourney Weaver) is moeizaam en zijn moeder (Felicity Jones, die in geen enkel opzicht meer lijkt op de moderne actieheldin uit Rogue One) lijdt aan een terminale vorm van kanker. Tot zover het drama-aspect van de film; Bayona combineert drama namelijk met pure fantasy door een heus ‘boommonster’ (Liam Neeson) te introduceren. Dit monster zoekt de eenzame Conor ’s nachts op, om hem gezelschap te houden en verhalen te vertellen.

Bayona heeft ervoor gekozen die verhalen te tonen via prachtige animaties. Ik wist van tevoren niet dat deze techniek gebruikt zou worden in a Monster Calls, en ik was dan ook aangenaam verrast door deze visuele verrijking. Ieder verhaal heeft daarnaast een eigen moraal. Prettig is het te zien dat de film op die manier thematisch en inhoudelijk inzet tot nadenken, waarbij het uiteindelijk tot een ontroerende, betekenisvolle ontknoping komt.

Op een paar vlakken schiet de film wel tekort. Lewis MacDougall speelde al wel in Pan (2015), maar toch is te zien dat hij zijn weg nog moet vinden in het dragen van zo’n grote productie. Tel daarbij op dat ik Jones en Weaver (veel) beter heb gezien, en de film mist in de drama-stukken toch wat zeggingskracht. Ijzersterk is a Monster Calls echter als de fantasy de overhand heeft. Te bombastisch worden de visuele effecten nooit, en de muziek van Velazquez draagt eraan bij dat groots opgezette scènes tóch mooi klein blijven. In die rust is het genieten voor de kijker die oog heeft voor de kleine details; zo biedt een subtiele toevoeging aan het decor al aanleiding de film net even anders te interpreteren…

A Monster Calls is geen Pan’s Labyrinth (2006), maar het mag duidelijk zijn dat Bayona (in navolging van zijn mentor en voorbeeld Guillermo del Toro) weet hoe hij een fantasyfilm met volwassen thematiek vorm moet geven.

Website: Recensie: A Monster Calls (2016) [Fantasy, Drama] - Tim Bouwhuis - timbouwhuis.nl

Mooie film, zonder meer. Was tegen het einde toch wel erg geraakt, en dat gebeurt me bij film niet zo vaak meer. En dat terwijl je je tegelijkertijd realiseert dat a Monster Calls zeker niet perfect is.
Achteraf gezien is dit qua opzet namelijk een vrij eenvoudig verhaal(dat we onze innerlijke monsters moeten bedwingen weten we allemaal), , bij momenten iets te bombastisch, maar ook met veel visuele flair gemaakt. Het monster zelf is bijvoorbeeld erg fraai vormgegeven, en als stemacteur levert Neeson hier één van zijn beste prestaties.
De Spaanse regisseur is in zijn poging om een onvergetelijk drama met fantasy elementen te maken duidelijk beïnvloed door betere filmmakers uit zijn eigen land en natuurlijk de meesterlijke Mexicaan Del Toro. De kwaliteit van deze heren heeft Bayona nog niet in zijn vingers, maar hij komt een heel eind, en laat ons heel even weer geloven in de pure magie van film.

Sterk drama die bij vrijwel iedereen enige emotie opwekt. Het verhaal is op zich eenvoudig en voorspelbaar, maar toch weet Bayona er een boeiend drama van te maken dat je raakt. Mede ook door het goede acteerwerk van de kleine Lewis en de fraaie donkere stem van Neeson die de stem van het monster verzorgd. De special effects en het monster zien er goed uit. Een tearjerker eerste klas. Aanrader. 4.0

Een aardige film die geschikt is voor de hele familie, niet al te griezelig, soms meer een sprookjesverhaal.

Je blijft inderdaad kijken en het einde vind ik een ware mokerslag vooral als jezelf wel eens met deze nare ziekte te maken hebt gehad. (Erik1977) schreef dit en daar kunnen wij wel iets bij voorstellen.

Pratende bomen zijn hip

Ik moest toch even denken aan Groot van Guardians of the Galaxy en de Efteling Sprookjesboom.

Je zou er haast nachtmerries van krijgen.

De film zag er door de afwisseling met de animaties visueel prima uit maar kon mij toch niet bekoren.

Een sentimentele draak van een film over verwerken van angsten. Moraal en wijze lessen en de afloop zag ik ook ver van te voren aankomen waardoor het geheel me niet echt pakte.

Meer van verwacht, maar minder gekregen.

Gisteravond (omstreeks 23:00) ben ik aan deze Drama / Fantasy film begonnen en na circa een uur ben ik er bij inslaap gevallen en dat had misschien ook wat te maken (hoofdoorzaak zijn mijn werktijden, waarbij ik vroeg moet opstaan, om 5:45 gaat mijn wekker, en ik tevens laat, om 23:45 naar bed ga. Dat laatste doe ik me overigens zelf aan ) dat ik het verhaal wat kinderachtig vond. Maar nu ik deze film verder heb bekeken, vind ik kinderachtig eigenlijk niet meer zo op zijn plaats, want het is toch best een heftig drama wat je krijgt voorgeschoteld en het weet je zeker ook te raken en te ontroeren (zelfs regelmatig). Net zoals rotem, heb ik het dan ook niet droog weten te houden (ik heb dan wel niet gehuild als een baby ) en wat dat betreft ben ik best gevoelig aangelegd en dat ondanks "Horror" behoort tot één van mijn favoriete filmgenres en daarbij voor mij geldt, hoe smeriger en harder, hoe leuker ik het vindt. Maar bij dit soort films waarbij je geraakt wordt op het emotionele vlak, houd ik het eigenlijk nooit droog. De film bevat ook een boodschap en dat wordt mooi in het verhaal vertelt via de twee zinnen:

"Uiteindelijk is het niet belangrijk wat je denkt. Het is alleen belangrijk wat je doet."

Hoewel ik het verhaal (draait daarbij om de 12-jarige Conor, zijn doodzieke moeder, zijn oma en een monster dat hem drie verhalen komt vertellen en Conor moet aan het monster als vierde verhaal, zijn nachtmerrie vertellen) in eerste instantie kinderachtig vond, zit het gewoon goed en mooi in elkaar en visueel gezien mocht deze film er ook best wezen (kan je ook rustig overlaten aan regisseur J.A. Bayona), waarbij het fraai in beeld gebrachte monster (een tot leven komende boom, met de stem van Liam Neeson, zijn stem herken je ook direct) niet als een monster wordt neergezet, maar juist als een wijs en verstandig monster, die Conor belangrijke levenslessen bijbrengt en die hem ook veranderen (de drie verhalen die het monster verteld, via animatiefilms, staan synoniem voor oma, moeder en Conor en dan ook in die volgorde en het vierde verhaal m.b.t. de nachtmerrie van Conor, gaat natuurlijk over de naderende dood van zijn moeder). Dat heeft dan tot gevolg dat het laatste gedeelte van het verhaal zeer emotioneel en pijnlijk is (het raakte mij in ieder geval en dat ondanks dat ik het geluk heb, dat ik zoiets niet heb meegemaakt) om te zien. Maar omdat het je weet te raken en te ontroeren (tenminste in ieder geval bij mij en rotem ), is het natuurlijk in zekere zin ook mooi om te zien en het einde (de laatste minuut) was natuurlijk ook heel mooi.

De cast doet het uitstekend en overtuigend en tilt deze film ook naar een hoog niveau en dan heb ik het natuurlijk over de drie hoofdrolspelers in het verhaal, te weten de talentvolle jonge Lewis MacDougall (in de rol van de 12-jarige Conor), Felicity Jones (in de rol van de doodzieke en liefdevolle moeder Lizzie Clayton) en good old Sigourney Weaver (in de rol van oma, waarmee Conor geen goede relatie mee heeft, althans in het begin). Hoewel Liam Neeson zelf geen rol heeft in het verhaal, vond ik zijn stem wel uitstekend passen bij het "Monster" en is het "Monster" misschien ook wel de echte ster in het verhaal. Toby Kebbell (in de rol van de gescheiden vader van Conor) heeft ook een rolletje in het verhaal, maar eerlijk gezegd voegde hij weinig toe en was zijn rol eigenlijk ook overbodig,

Al met al gewoon een mooie Drama / Fantasy film (duurt circa 110 minuten) en zeker m.b.t. het laatste gedeelte van het verhaal, wat dan eigenlijk puur bestaat uit drama, welke je weet te raken. Omdat ik het eerste uur van het verhaal eigenlijk wat te kinderachtig vond, krijgt deze film van mij wel maar 3,5* (eerste uur 3,0* en laatste 40 minuten 4,0*) als punt.

Een mooie film over een jongen die een lastige tijd doormaakt, zijn moeder is ongeneeslijk ziek en op school wordt hij gepest. Daaromheen wordt een boeiend en fantasierijk verhaal verteld. De cast acteert zeer degelijk. Het stemgeluid van Liam Neeson past bovendien uitstekend bij het monster. Visueel ziet het er uitstekend uit en door de wijze waarop het verhaal verteld wordt weet het zeker indruk te maken. Nog een mooi nummer van Keane in de soundtrack, helaas weggestopt aan het eind van de aftiteling.

Een geslaagde drama/fantasyfilm.

Het gelijknamige boek werd half geschreven door Siobhan Dowd. Helaas overleed zij op 21 augustus aan de gevolgen van borstkanker. Patrick Ness heeft haar werk uiteindelijk voltooid.

De cast is goed samengesteld. In het begin had ik mijn twijfels over Sigourney Weaver als de grootmoeder, maar deze rol heeft ze prima ingevuld. Haar Engels accent bleek niet zo lastig te zijn, omdat haar moeder van Britse komaf was. De zware en diepe stem van Liam Neeson is wederom geslaagd. Dit is tot op heden zijn vierde film waarin hij een CGI-personage vertolkt. Eerder was hij te horen in The Chronicles of Narnia: The Lion, the Witch and the Wardrobe (2005), Khumba (2013) en The Lego Movie (2014). Voor de oplettende kijkers is hij zelfs in de film op een foto te zien. Tom Holland was de stand-in van het monster, en werkte eerder samen met regisseur J.A. Bayona aan Lo Imposible (2012).

Films met een dergelijk thema scoren over het algemeen goed. De opzet van het verhaal in deze film wordt meer creatiever en realistischer benaderd. Dit zorgt anderzijds voor wat minder voorspelbaardere momenten. Zo bleef ik hopen dat de moeder zou herstellen, maar dit zou het verhaal uiteraard niet ten goede komen. De soundtrack is goed met o.a. een heerlijke track van Keane. Alles bij elkaar opgeteld komen we uit bij een hartverwarmende film, die wederom een gevoelige snaar weet te raken. Niet voor niets goed voor 26 filmprijzen, en 36 nominaties.

3,5 *

Doordringende film. Afgaande van de trailer verwachtte ik een soort fantasy film, maar het is een film die dichter bij de realiteit staat dan je op het eerste gezicht zou denken.

Duurt even voordat de film goed door de opbouw heen is, maar daarna is het een emotioneel schouwspel waar menig kijker op de een of andere manier door geraakt kan worden.

Al met al dus een traag startende film, maar wel met een aangenaam 'intens' emotioneel eindstuk die toch wel een behoorlijke indruk achterlaat.

Prachtig visueel drama waarbij een donker verhaal d.m.v. vier hoofdstukken zeer mooi uiteengezet wordt. Het is toch wel bij uitstek een van de meest boeiende en ontroerende film binnen coming-of-age genre die ik tot nu toe heb gezien. De cast was subliem en de stem van Liam Neeson als het boomschepsel zeer treffend.

“Sometimes people need to lie to themselves most of all.”

Deze kwam wel even binnen. A Monster Calls is een fantasievol verhaal die ook indruk maakt met een intiem en menselijk verhaal. Een verhaal over een jongen die afscheid moet nemen van zijn moeder, maar moeite heeft om haar los te laten.

En dus vlucht hij in een fantasiewereld waarin een sprekende boom met de herkenbare stem van Liam Neeson hem drie verhalen vertelt. Met als boodschap dat iemand verliezen ontzettend moeilijk en pijnlijk is, maar dat wat je doet en zegt belangrijk kan zijn in het verwerken van dat verlies. Een herkenbare, pijnlijke maar ook mooie boodschap.

Ik zal eerlijk bekennen dat ik vanaf de eerste beelden en trailers al geen echt goed voorgevoel bij deze film had. Maar mijn vrouw leek hem mooi dus toch gaan kijken. Helaas bleek mijn voorgevoel te kloppen en wist de film me totaal niet te raken. Het feit dat ik geen traan liet aan het eind, terwijl ik een echte janker ben bij emotionele scenes, zegt al veel. Nee, kijk dan het afscheid tussen moeder en zoon in Terms of Endearment... snif...

Waar het volgens mij aan ligt, naast het feit dat ik de sfeer me niet kon bekoren, is dat ik MacDougall totaal niet overtuigend vond. Ik kon me niet met hem vereenzelvigen. Hij en de film waren voor mij niet in staat het drama in zijn leven over te brengen. Jones kreeg te weinig kans om haar karakter goed tot leven te brengen, waardoor ik te weinig om haar gaf. Wat je dan over houdt is een technisch goed gemaakte film die te hard en geforceerd probeert om me een brok in mijn keel te laten krijgen en daar jammerlijk in faalt.

Prachtige film. Knappe ingetogen drama met een vleug fantasy.

Acteerwerk sterk.

Soundtrack van Velazquez weet diezelfde ingetogenheid in de muziek te benaderen.

Sfeervol, ambitieus sprookje met een dramatische ondertoon. Zorgvuldig in elkaar gezet, met hele mooie animatiescenes en een geslaagd monster, voorzien van de fraaie stem van Liam Neeson. Ik had het nog wel wat meer indringend en duister willen zien, maar dan was de boel wellicht meer doorgeschoven richting het horrorgenre. Nu blijft de film redelijk toegankelijk voor een wat jonger publiek, al zal de thematiek voor velen van hen iets te hoog gegrepen zijn.

Stories are wild creatures...

Het is een dun lijntje waarop A Monster Calls zich begeeft: aan de ene kant was ik soms écht ontroerd en zat ik enorm met Conor mee te leven, aan de andere kant zat het sentiment zo nu en dan tegen het goedkope aan en ik wilde dat gewoon niet. Ik wilde het eigenlijk niet eens denken, maar het was er soms gewoon nét over.

Daarnaast moet ik helaas constateren dat Weaver erg matig speelt, de voice-acting van Neeson ook niet echt de schoonheidsprijs verdient en niet alle visuals even indrukwekkend zijn. Dat zou ik de film allemaal vergeven als ik helemaal mee zou worden gesleept, maar het ging gewoon niet.

De levenslessen van de boom zijn wel iets waar het jongere publiek wat mee kan, het jochie speelde goed en Jones zelfs uitstekend als zieke moeder. Een mixed bag noemen ze dat dan he?

Mooie animatiefilm met knappe effecten en een degelijk script. Niet dat het verhaal constant weet te boeien, maar de cast, de fantastische mooi vorm gegeven boom (waarbij de stem van Neeson voor mij wel werkte) en het slot dat toch een mooie boodschap wil brengen zorgt ervoor dat deze film gemakkelijk de gemiddelde film weet te overstijgen. 7/10

Deze film is echt fantastisch! Lang geleden dat er een film mij tot tranen toe kon bewegen. Ik ben van nature redelijk ongevoelig maar deze film wist de juiste snaar te raken. Ik vond deze veel minder afstandelijk dan Pan's Labyrinth dat mij amper wist te raken. Liam Neeson speelt hier ook eigenlijk de rol van zijn leven als stemacteur. Een betere casting van het 'monster' was niet mogelijk. Het kind speelde ook echt goed, net als Felicity Jones. De animaties die in de film voorkomen waren bovendien prachtig en al de verhalen hadden een morele les te vertellen. De soundtrack is ingetogen maar o zo doeltreffend. Het is met andere woorden dus een zwaarmoedige film, maar wel een hele goede die ik iedereen kan aanbevelen.

Pas na een lange aanloop vond ik de film best interessant worden, maar ik werd er nooit echt zo door geraakt dat ik het bovengemiddeld goed vind. Thema's over verwerking en je verdriet een plek geven komen er goed uit door middel van de denkbeelden van de hoofdrolspeler. Daarbij is de film fantastisch geanimeerd en ziet het monster er echt schitterend uit. De boodschap van de film is mooi, maar het had allemaal veel beter kunnen uitgewerkt worden in mijn ogen.

3*

Mooi avontuur/drama/fantasie filmpje die erg origineel uit de hoek komt,zoiets dergelijks heb ik nog niet gezien.

Visueel erg tof gedaan en ook goed acteerwerk....de film raakte mij ook zeker.

Stem van Neeson vond ik ook een voltreffer.

Fijn.

Er is inderdaad wel een oppervlakkige link met Pan's Labyrinth, maar als films zijn het toch twee verschillende insteken. Pan vond ik nog net iets volwassener aanvoelen, A Monster Calls heeft op bepaalde momenten toch een beetje het gevoel een film voor kinderen te zijn.

Laat ik alvast beginnen met te zeggen dat ik de animatiestukken geniaal vond. Een prachtige, unieke stijl die jammer genoeg niet doorheen alle 4 de "verhalen" doorgetrokken wordt. Toen de structuur van de film geïntroduceerd werd had ik eerlijk gezegd weinig zin in de aparte verhaaltjes, maar ik was redelijk snel om. Wat mij betreft hadden ze de hele film zo mogen maken, want het contrast met de normale wereld was mij net iets te groot.

De verhaaltjes zelf zijn ook wel interessant. Deed me wat denken aan Kino no Tabi, daar krijg je ook sprookjes voorgeschoteld die qua moraliteit toch altijd wat dubieuzer zijn, enige verschil is dat de verhaaltjes hier een duidelijker doel hebben. Dat ligt er soms iets teveel bovenop, maar ik kon het verder wel appreciëren.

Vond het een geslaagde film. Beetje gekke mix van culteren (een Spanjaard die een Brits verhaal gaat vertellen in Hollywood), maar het resultaat is best uniek, met een paar memorabele momenten en goed uitgevoerd over de gehele lijn.

3.5*

A Monster Calls

Op verzoek van medefilmfanaat Alathir , al wel een poosje geleden, toch maar ‘A Monster Calls’ aangezet. Een fijne dramatische film met niet een al te harde kern, het is een algemeen begrip (ik ga er namelijk vanuit dat de moeder van Conor leed aan kanker) en komt helaas te vaak voor in onze samenleving, toch wel een heftig onderwerp natuurlijk voor velen als je erg dichtbij hebt gestaan maar, het werd gelukkig nog iets rustig uitgedrukt. Het drama gehalte is prima in de film en dan met de fijne fantasie vlagen (en de CGI) word de film heerlijk om naar te kijken, het is voor mij geen ‘ultieme’ film, hij was erg fijn uit te zitten.

We worden al snel op de feiten gedrukt waar J.A. Bayona ons wat duidelijk wilt maken, vooral duidelijk wilt maken wat er te wachten staat en vooral een belangrijke hint naar voren probeert te drukken: Conor wist vanaf het begin al dat zijn moeder het niet gaat halen, dit word later wel allemaal uitgelegd maar met deze hints kom je hier al snel achter. Ik vond het zeker een aangename verassing, zeker dat je niet gelijk met het ‘monster’ in aanraking komt. Ook komen we snel in aanraking met zijn zieke moeder en zijn leefsituatie thuis. Hij moet nu tenslotte alle wassen draaien, afstoffen, eten klaar maken en noem zo maar op, zijn moeder is toch echt te ziek. Ook komen we snel uit dat Conor een pispaaltje is in de klas, hij word regelmatig gepest en zelfs ‘mishandeld’ door zijn mede scholieren. Ook komt zijn haat naar zijn oma snel naar boven en wat er vooral uitspringt is zijn passie voor tekenen. Ook het verhaal dat het monster altijd om 12u07minuten kwam opdagen, dit had waarschijnlijk er mee te maken dat dit namelijk het overlijdenstijd is van zijn moeder, zo zag het er tenminste wel uit.

Zijn passie voor tekenen springt mooi uit de film, een blijken naar zijn interesses maar hij kan daar ook zeker zijn doen en laten ik kwijt. Zijn moeder is tenslotte ziek, en kan amper nog voor hem zorgen. Het is dan zeker een mooie bezigheid om zijn expressie mee uit te kunnen drukken. Het is toch wel mooi hoe het verhaal toch een plottwist heeft, en dat was erg fijn. Zo kom je er namelijk achter op het eind van de film dat Conors moeder de verhalen heeft verzonnen.

Het eerste verhaal begint al snel, we krijgen van het monster te horen dat er drie verhalen verteld worden in drie ontmoetingen waarna Conor zijn verhaal moet vertellen. Het eerste verhaal was dat er ooit een prins was waarvan zijn vader kwam te overlijden. Hij had pas een nieuwe stiefmoeder wat een ‘heks’ moest zijn en die zat hem niet goed. Op een dag is de vrouw/vriendin van de prins om het leven gebracht en ze geven de schuld aan de nieuwe ‘koningin’ oftewel de nieuwe stiefmoeder van de prins. Wat blijkt nou: de prins heeft zelf zijn vrouw vermoord om zo zijn stiefmoeder uitte schakelen, al is dat wat ik er van mee gekregen heb. Het tweede verhaal ging over de revolutie van de mensheid, de tijd dat er fabrieken kwamen en de mens massaproductie inschakelde. Hier was een farmaceut actief de zijn spul niet verkocht, ik heb hier helaas een stukje van gemist maar wat ik wel weet is dat de farmaceut is gaan leven in de boom. Het derde verhaal is mij nooit duidelijk geworden, was hij er wel? Of was dat het verhaal van de farmaceut, ik weet dit nou ook eventjes niet meer een correctie zou hier fijn zijn. Ik moet zeggen dat deze kleine verhaaltjes toch wel fijn waren om te volgen maar het verhaal van Conor vond ik aardig slap. Het verhaal was zijn nachtmerrie die je al sinds het begin ziet, en de waarheid dat hij moest gaan vertellen: hij wist het al sinds het begin. Ik moet toch wel zeggen dat dit een erg slappe ontknoping was en ik hier wat meer van verwacht had.

Rond alle verhalen en gebeurtenissen was er uiteraard ook nog het levensverhaal van Conor wat wij moesten volgen. Zo komen we al snel in aanraking met zijn vader die Conor graag in de kerstvakantie mee wou nemen naar L.A. en natuurlijk op het einde het overlijden van zijn moeder. Wat mij wel erg deed schrikken was de scene dat Conor door de deur keek bij het zieken huis en daar zijn moeder haar tanktopje zag uitdoen. Althans dit werd uitgedaan door een zuster en zijn oma. De verschrikking wat er werd overgebracht hoe ziek het vrouwtje was en het haar zo kapot maakte dat ze broodmager is geworden doet mij toch wel even slikken, dit heb ik helaas wel van dichtbij meegemaakt.

Acteerprestaties waren uitstekend, en dat zorgde er echt voor dat de film aantrekkelijk bleef. De CGI was niet slecht maar ik vond dat J.A. Bayona er aardig makkelijk mee wegkomt, een concept en verhaal waar je misschien tientallen sterkere aspecten in kon stoppen en dat mistte ik toch wel iets. Zo vond ik het verhaal idee echt te slapjes en was ‘Het monster’ zo lange speciaal nog niet. Ik hem me reuze vermaakt maar de film is me iets anders gevallen dan ik verwacht had, dit betekent nog niet dat hij slecht, saai of idioot is. En het is zeker geen animatiefilm.

4.0*

Dat was niet mijn ding. De volwassen thematiek rond emotioneel afscheid van een dierbare wordt tenietgedaan door de ambitie van de film om spectaculair en oogstrelend te zijn. Daardoor kon het mij ook weinig raken. Jammer maar ik ben zo goed als in slaap gedommeld bij deze vrij vage vertelling waar ik me nog aan een spitsvondige afsluiter verwachtte, maar ook dan niks dan teleurstelling want waar het vierde verhaaltje naartoe zou gaan lag nogal voor de hand. Het zal voor de meesten wel een goed drama zijn daar kan ik inkomen, maar van met fantasy opgepimpt drama, hoe mooi het er ook uitzag, hou ik niet van. Misschien met uitzondering van het niet te evenaren Pan's Labyrinth (5*)

Deze zonder verwachtingen eens bekeken, maar was echt aangenaam verrast door deze film. Een mooi verhaal die er ook nog eens goed uit zag (visueel en ook die animatiefilmpjes). Ook de cast deed het prima en kwam overtuigend over.

Een dikke aanrader!

Goeie film over een jongen die voor zijn zieke moeder moet zorgen. Een goed werkende mix van genres die het relatief simpele verhaal toch een originele draai meegeeft. Mooi vorm gegeven en ook de animaties zien er prima uit. Een volwassen sprookje met een ietwat sentimenteel, maar toch ook mooi einde.