A Monster Calls (2016)

mijn stem
3,48
414 stemmen

Verenigde Staten / Spanje
Drama / Fantasy
108 minuten

geregisseerd door J.A. Bayona
met Sigourney Weaver, Felicity Jones en Lewis MacDougall

Na de scheiding van zijn ouders woont de 12-jarig Conor (Lewis MacDougall) bij zijn moeder (Felicity Jones). Zij is ernstig ziek geworden en daarom krijgen ze vaak bezoek van zijn oma (Sigourney Weaver) met wie Conor geen goede relatie heeft. Op school wordt hij door zijn klasgenoten gepest. Hij heeft 's nachts last van nachtmerries, in zijn verbeelding krijgt hij elke nacht bezoek van een monster dat hem verhalen komt vertellen.

TRAILER

118 BERICHTEN 30 MENINGEN
zoeken in:
 
0
geplaatst: 25 november 2015, 23:19 uur [permalink]
Vrije re-make van Pan's Labyrinth?

avatar van tattoobob
4,0
0
geplaatst: 3 januari 2016, 15:52 uur [permalink]
Ben benieuwd......lijkt mij wel wat.

avatar van John Milton
4,0
0
geplaatst: 18 januari 2016, 22:02 uur [permalink]
31 oktober nl release volgens IMDb, is dat betrouwbaar als (voorlopige) datum?

avatar van arno74
4,0
0
geplaatst: 20 januari 2016, 18:43 uur [permalink]
Kan wel kloppen John Milton, in Spanje komt het op 7 oktober uit. De opnames waren afgelopen herfst afgerond.

avatar van kappeuter
 
0
kappeuter (moderator)
geplaatst: 17 maart 2016, 14:32 uur [permalink]
John Milton schreef:
31 oktober nl release volgens IMDb, is dat betrouwbaar als (voorlopige) datum?

Nog iets vroeger zelfs;
Update van vandaag: vanaf 12 oktober in de bioscoop (Independent Films)
EDIT: weer verplaatst naar 3 november

avatar van Actarus
4,0
0
geplaatst: 18 mei 2016, 20:03 uur [permalink]
Een combinatie drama/fantasy in de handen van J.A. Bayona, dat zal meeslepend en onroerend worden. Prachtige trailer alvast!

avatar van arno74
4,0
3
geplaatst: 7 oktober 2016, 21:38 uur [permalink]
12:07

Na lang wachten was het eindelijk zover; de nieuwe Bayona, die in de pers "Bayona's eigen Pan's Labyrinth (2006)" werd genoemd, is eindelijk uit in Spanje. Pan's Labyrinth miste ik in de bioscoop door stomme (professionele) recensies die het hadden over "alwéér een film over de Spaanse burgeroorlog", die zaten dus enorm naast en misten compleet de clue van de film, maar daardoor bekeek ik het dus niet in de bioscoop, iets waar ik nog steeds spijt van heb.

Wie Pan's Labyrinth niet gezien heeft moet daar dringend wat aan doen, en wie het wel heeft gezien hoeft zich geen zorgen te maken, want A Monster Calls is toch een heel ander type film. In de verte kun je dingen herkennen, maar dat zijn enkel knipogen naar "Pan", qua verhaal en uitwerking hebben beide films weinig gemeen. Enige overeenkomst is dat in beide films kinderen hun fantasie aangrijpen om hun wrange realiteit te ontvluchten danwel daar een meer draagbare invulling aan te geven. Zowel Pan's Labyrith (16+) als A Monster Calls (12+) zijn geen films voor kinderen, al geeft de leeftijdsgrens wel aan dat A Monster Calls voor een breder publiek dan Pan is bedoeld. Kinderen onder de 12 hebben hoe dan ook bij beide films niets te zoeken, voor kinderen is ook A Monster Calls best eng, dat icoontje mis ik bij de kijkwijzergegevens van deze film.

Waar in Pan's Labyrinth de CGI tot een absoluut minimum werd beperkt wordt bij A Monster Calls daar volop gebruik van gemaakt, daar wordt vakmanschap en dus kwaliteit ingeleverd dat plaats moet maken voor visuele effecten waar we ondertussen wel aan gewend zijn geraakt en dus niet zoveel indruk meer maken, en ook Pan niet kunnen overtreffen. Het monster uit deze film is zoals de trailer al laat zien een beetje een soort van grote broer van I Am Groot uit Guardians of the Galaxy (2014) met trekjes van de Nephilim uit Noah (2014). Het jongetje zelf herinnerde me meer dan eens aan Hugo uit de gelijknamige film (2011).

Een ander verschil tussen de twee films is dat Pan écht Spaans is terwijl A Monster Calls meer een Amerikaans produkt is. De negatieve recensies die ik las verwijten deze film dat het te sentimenteel is, die opmerkingen zijn zwaar overtrokken dus daar hoef je je niets van aan te trekken. Hoewel Pan niet of nauwelijks op het sentiment inspeelt doet A Monster Calls dat wel, maar zonder te overdrijven. Een sentimenteel bombardement op de kijker zoals Extremely Loud & Incredibly Close (2011) dat doet hoeft echt niet verwacht te worden. Het sentiment, hoewel zeker 90% van de film afwezig, is wel van meerwaarde, en wie enige moeite doet kan de enkele traanmomentjes wel droog doorkomen. Tot slot is de magie uit Pan's Labyrinth hier wel de grote afwezige.

Wat de trailer betreft zet het je op een verkeerde spoor, enerzijds is dat een beetje jammer, anderzijds is dat wel goed omdat de ontknoping dan (hopelijk) bij de meesten doordringt. Bij deze film moet je zoals de genres hierboven terecht aangeven Drama en Fantasy verwachten (in die volgorde) en geen jongetje die op een spannend avontuur gaat of zoiets. Wie zich een beetje heeft ingelezen (niet doen) weet al waar het jongetje uit A Monster Calls mee worstelt, maar Bayona laat het echter niet daarbij. De film oogt aanvankelijk soms warrig, middels korte animaties worden zo nu en dan enkele dubbelzinnige verhalen verteld, als kijker weet je niet zo goed wat je daarmee aanmoet. Maar dat blijkt niets anders dan de aanloop van Bayona richting het moment dat hij ons vertelt waar de film écht over gaat, en dat is erg knap en authentiek gedaan en hakt er behoorlijk in.

Volmaakt is de film niet, soms is het fijn als een film meteen begint, en dat doet deze ook, maar hier had ik juist graag gehad dat er meer tijd was besteed om een binding te creëren tussen de kijker en de personages, het begon allemaal voor mij te snel en de duur van de film had het best toegelaten om daar 10 minuten aan introductie toe te voegen. Ander puntje van kritiek is dat de film soms teveel voorkauwt en teveel dingen uitlegt die de gemiddelde kijker al weet, al komt het echte thema van de film dus wel uit de lucht vallen. Waar je bij Pan's Labyrinth nog goed kunt discussieren over de interpretatie van het fantasy-element wordt hier weinig aan de interpretatie van de kijker overgelaten. Maar goed, het probeert een breed (volwassen) publiek te bereiken en dan hoort een beetje teveel uitleggen er wel bij voor wie de overduidelijke hints over waar de film over lijkt te gaan niet meteen uitpikt. Over het echte thema wordt in de film totaal niet gehint, en dat is maar goed ook.

Geen meesterwerk als Pan's Labyrinth, zeker niet, maar het krijgt wel een hele ruime 3,5* van mij. Misschien hoog ik dat ooit nog wel op want mijn verwachtingen waren torenhoog. Het is een waardige poging van Bayona geworden om Pan's niveau te bereiken, en ik denk wel dat het bij velen de 4* met gemak zal halen.

avatar van ratatouille
3,0
0
geplaatst: 20 oktober 2016, 02:50 uur [permalink]
Inderdaad niet zo emotioneel als ik verwachtte. Maar ook niet het geweldige verhaal wat ik verwachtte. Kon me niet mee laten slepen door het verhaal. De boodschap van het monster kwam bij mij helaas niet over, althans niet op de manier die ik verwachtte. Misschien was de verwachting te hoog, naar aanleiding van alleen maar goede recensies vanuit Spanje, maar ik liep teleurgesteld uit de bioscoop.
Wel een uitmunde acteerprestatie van de jonge acteur Lewis Macdougall.
Visueel verder prima in orde

avatar van Esteban
3,5
0
geplaatst: 13 januari, 18:01 uur [permalink]
De vergelijking met Pan's Labyrinth is naar mijn gevoel totaal overbodig. Met uitzondering van één specifiek raakvlak, hebben beide titels een geheel eigen stem die elk op zich ook heel anders klinken. En A Monster Calls is in de eerste plaats bijzonder trouw aan het originele boek. Van de knipogen naar die andere film, is in werkelijkheid dus eigenlijk niets aan.

Wat de effecten betreft, werden deze in A Monster Calls nét opvallend sober gehouden, iets wat mij bijzonder kon bekoren. Buiten Liam Treeson en diens invloed op de omgeving, komt er weinig CGI aan te pas. Het monster is heel de speelduur lang geloofwaardig en roept op geen enkel moment het gevoel op dat je naar een computergeanimeerd wezen zit te kijken. Thumbs up for that.

Verder ben ik het inhoudelijk grotendeels eens met arno74. Er valt weinig aan toe te voegen. Het is inderdaad geen tearjerker die vol overgave uien staat te snijden, zo vlak onder je ogen. Mijn wateroogjes kwamen op heel natuurlijke wijze en bovenal omdat het heel oprecht overkwam. Met dank aan Lewis MacDougall overigens, meteen één van de meest veelbelovende kindacteurs die ik aan het werk zag sinds Freddie Highmore in Finding Neverland. Zelden een acteur van die leeftijd zò overtuigend deze emoties weten weer te geven, hoedje af.

Bijzonder blij dat ik deze in de bioscoop heb meegepikt. De film doet het alles behalve goed aan de Box Office en dat is geheel onterecht.

avatar van max cady
4,0
0
geplaatst: 21 januari, 16:14 uur [permalink]
Prachtige film (het moet je wel wat liggen zo'n drama/fantasy film en er voor in mood zijn ..) over een jochie die tegen veel dingen op moet boksen terwijl hij daar eigenlijk nog wat te jong voor is. Weinig meeslepend, had daar iets meer van verwacht. Het acteren is prima in orde, van iedereen eigenlijk, maar ik bedoel vooral de 12 jarige conor. Het monster had ik graag anders gezien maar dat zal iedereen die Guardians of the Galaxy heeft gezien wel met me eens zijn. Ik verwachte elk moment "I am Groot" van het monster te horen. Ben het voor de rest met Esteban hierboven aardig eens trouwens. 3.5* Nee .. toch 4****

avatar van Pazmaster
 
0
geplaatst: 21 januari, 23:46 uur [permalink]
Mij te kinderachtig, en dan nog die irritante animaties tussendoor, na 25 minuten hield ik het voor gezien. Not my cup of tea. Leuk voor de jeugd misschien maar voor een volwassen vent niet dus. Ik geef dan ook geen cijfer.

avatar van gizzegiz
4,0
0
geplaatst: 22 januari, 19:14 uur [permalink]
Prachtige, gevoelige film met ongelooflijk knappe animatie! Een absolute aanrader!

avatar van Esteban
3,5
0
geplaatst: 22 januari, 21:25 uur [permalink]
Pazmaster schreef:
... na 25 minuten hield ik het voor gezien. Not my cup of tea. Leuk voor de jeugd misschien maar voor een volwassen vent niet dus. Ik geef dan ook geen cijfer.


Dan durf ik toch te stellen dat je wat gemist hebt. Het is de tweede helft die deze film naar een heel ander niveau brengt en bovendien ontzettend volwassen uit de hoek komt wat de thema's betreft. Helemaal niets voor de jeugd eigenlijk. Tweede kans?

avatar van Pazmaster
 
0
geplaatst: 23 januari, 02:15 uur [permalink]
Esteban schreef:

Dan durf ik toch te stellen dat je wat gemist hebt. Het is de tweede helft die deze film naar een heel ander niveau brengt en bovendien ontzettend volwassen uit de hoek komt wat de thema's betreft. Helemaal niets voor de jeugd eigenlijk. Tweede kans?


Hmmm... misschien, als m'n pet ernaar staat. Ik hou namellijk totaal niet van animaties. Maar als er een keer niets beters te vinden is waag ik nog een poging.

2,0
0
geplaatst: 23 januari, 17:14 uur [permalink]
Flinke tegenvaller.
Daar had ik veel meer van verwacht.
Op geen enkele manier kreeg ik binding met de hoofdrolspeler en heb de film met pijn en moeite uitgekeken.

avatar van joolstein
3,0
1
geplaatst: 23 januari, 20:57 uur [permalink]
Film van regisseur J.A. Bayona die bij mij vooral bekent werd met de zeer mooie film The Orphanage. Zo goed als die eerste vond ik deze tearjerker niet al werkt de combinatie met fantasie wel perfect. De vergelijking met El Laberinto del Fauno (2006) lig natuurlijk op de loer aangezien Guillermo del Toro aan de bakermat van Bayona's carriere stond. Echter is alleen de thematiek van de kinderen die in hun fantasie de wrange realiteit ontvluchten wat in beide films overeenkomt. Fantasieën bedacht door kinderen in films zijn zelfs bijna een waar subgenre denk aan: Paperhouse (1988) of Coraline (2009) of Heavenly Creatures (1994) en Labyrinth (1986) De realiteit wordt hier uiteraard vertegenwoordigt door een monster in de vorm van een grote boom die wel trekjes had van Groot uit de Guardians of the Galaxy en door de stem van Liam Neeson ook wel deed denken aan Treebeard uit Lord of the Rings. Via een Charles Dickens-manier bezoekt hij de jongen, wat soms best heftig en eng was. Het kan zijn dat mensen als eerste instantie op het verkeerde been worden gezet en de film afdoen als een kinderfilm. Maar de film is alles behalve kinderlijk, het is zeer volwassen uitwerking over een spirituele gids, die hand die je leidt door een crisis, maar dan wel bedacht door een jongetje. Helaas kan de film maar op één manier eindigen en juist die laatste 30 minuten druipt de drama ervan af. Een stoere combinatie van fantasie en een Kleenex-waardige film.

avatar van olbo
2,5
0
geplaatst: 23 januari, 22:09 uur [permalink]
Geen slechte film, mooie animaties (verhaaltjes tussendoor), maar mij raakte het niet. Dit zal voor anderen misschien wel het geval zijn, zeker als je de strijd van de jongen herkend van het verliezen van een dierbare. De film is in ieder geval met zorg gemaakt.

avatar van arno74
4,0
1
geplaatst: 23 januari, 23:54 uur [permalink]
joolstein schreef:
Fantasieën bedacht door kinderen in films zijn zelfs bijna een waar subgenre denk aan: Paperhouse (1988) of Coraline (2009) of Heavenly Creatures (1994) en Labyrinth (1986)

Paperhouse (1988) kende ik niet, gaat op de lijst .

Een andere aanrader die je niet noemt in deze categorie (kinderen die een fantasiewereld creëren) is Bridge to Terabithia (2007).

Als klassieker is ook The Spirit of the Beehive (1973) een vermelding waard. Die laatste is misschien wel wat meer voor 'gevorderden' en past dus niet helemaal in dit rijtje omdat de fantasie heel subtiel is in de vorm van onder andere allegorieën die er niet zo makkelijk uit te halen zijn. Wel een prachtige film.

avatar van SergioMalick
2,5
0
geplaatst: 30 januari, 22:19 uur [permalink]
De animaties waren echt fantastisch! Wel een tikkeltje jammer van de voice-over van Liam Neeson. Voor de rest stelt A Monster Calls toch wel teleur. Het is een beetje van alles, maar is vooral te weinig van alles. Te weinig creatieve fantasy-elementen en te dramatische verhaallijntjes zonder dat het echt indruk maakt.

avatar van sorbonne
3,5
0
geplaatst: 31 januari, 21:48 uur [permalink]
Subliem
Hoeveel waarheden kunnen in een film zitten

avatar van El ralpho
4,0
0
geplaatst: 1 februari, 10:06 uur [permalink]bevat spoilers, klik op de tekst om deze te lezen
I am groot!

Hoewel het titelfiguur hier in eerste instantie voornamelijk doet denken aan een Groot die heel veel praat en het eerste verhaal wat verteld wordt een beetje kinderachtig aanvoelt wordt A Monster Calls steeds beter. Het wordt dan ook steeds duidelijker dat, naast voor oudere kinderen, deze film ook gewoon voor volwassenen is bedoeld en meer diepgang en emotie heeft dan je in eerste instantie zou denken.

Vooral voor de mensen die een directe naaste aan kanker of een andere vreselijke ziekte of gebeurtenis hebben verloren zullen de emoties van Conor herkenbaar zijn. Voor mij persoonlijk kwam het verhaal hier heel dichtbij door, waardoor de emotionele scene's ook net wat meer betekenis voor mij kregen. Ik denk daarnaast ook dat deze film een enorme steun kan zijn voor mensen die hun dierbaren los hebben moeten laten en de prachtige boodschap achter het verhaal zal mensen zelfs kunnen helpen bij hun verwerkingsproces. En dat gegeven alleen al maakt dit een hele speciale titel!

Ik liep ontroerd de sneak uit en ook nu na afloop houdt het verhaal mij nog steeds bezig. Ik kan mij voorstellen dat mensen die het geluk hebben dat ze al hun dierbaren nog steeds om zich heen hebben net wat minder met de film op zullen hebben maar ik zelf heb de personages in ieder geval in mijn hart gesloten.

4,0*

avatar van Fonzzz002
4,0
0
geplaatst: 1 februari, 16:40 uur [permalink]
Een aparte, maar interessante combinatie van drama en fantasie. A Monster Calls is een sfeervolle dramafilm die op slimme wijze sprookjes weet te verwerken in een realistisch verhaal. Het gaat over een jongen die, soortgelijk als een sprookje, een zwart op wit manier van het kijken heeft naar gebeurtenissen: een duidelijke antagonist, duidelijk hoofdpersonage en een geromantiseerd beeld over wat eerlijk is en wat niet. Een beeld waar redelijk wat kinderen meelopen en dat vervaagd word naarmate ze de harde feiten van het volwassen leven leren kennen. A Monster Calls gaat over dat leerproces en het behandeld dit thema op een wijze die ik niet eerder had gezien. Er zijn eerder films geweest die gingen over kinderen met zieke ouders, kinderen die gepest worden of kinderen die via fantasie een uitweg proberen te vinden van hun dagelijks bestaan, maar geen van de films die ik gezien heb wist de drama en fantasie op zo’n slimme wijze te combineren.
Het monster vertelde geen verhaal waarbij ik niet ging nadenken over achterliggende gedachten, er was geen gebeurtenis in het leven van het kind waarbij ik dacht “dat is overbodig” en er was geen scene waarbij ik vond dat de film te artistiek en vergezocht werd; voor mij had het een goede balans tussen subtiele metaforen en duidelijke koppelingen naar het echte leven.
Overigens vond ik de acteerprestaties, met name die van Lewis MacDougall, heel indrukwekkend. Maar Sigourney Weaver, Felicity Jones en de voice acting van Liam Neeson mochten er wezen. Het CGI monster is heel aardig vormgegeven, alhoewel ik merkte moeite te hebben over de CGI nepheid heen te kijken. Prima vormgegeven en ik merkte het personage serieus te nemen, maar ik was niet van mijn stoel geblazen wegens het neppe gevoel wat de computer geanimeerde figuur wekte.

Als ik denk aan de dingen die het goed deed zou ik graag een 4* of hoger geven, maar er waren iets teveel kleine hinderen waardoor ik over het cijfer twijfel. De film heeft een langzaam tempo en het fantasie-aspect neemt hooguit 1/4e van het verhaal in beslag, wat enigszins tegenviel in vergelijking met de verwachtingen die ik had. Over de fantasieverhalen gesproken: de eerste was indrukwekkend en groots, de 2e minder groots maar nog steeds effectief, maar de 3e vond ik heel afgezaagd. Alsof al het budget in verhaal 1 was gegaan waardoor ze niet genoeg overhielden voor verhaal 2 en 3, daarom ze maar kleiner maakte. Desalniettemin vond ik de moralen van de verhalen interessant en op een goede manier verwerkt in het leven van het kind.
Verder is het enige wat me minder beviel het einde: de film heeft op gegeven moment een prima afrondingspunt maar het verhaal werd uitgerekt door iets dat niet nodig voelde.

Een originele film die zeker de moeite waard was! Sterk verhaal met goede acteerprestaties die de thema’s, ondanks dat ze eerder zijn gedaan, op een originele manier weet te benaderen. Het was echter onnodig langdradig op bepaalde momenten en het fantasie element had ik meer van terug willen zien.

3,5/4*

 
0
geplaatst: 1 februari, 17:51 uur [permalink]
Lijkt me goeie film, heet die monster niet Groot? Van de film Guardians of the Galaxy.

avatar van ikkegoemikke
5,0
2
geplaatst: 2 februari, 07:43 uur [permalink]
“I will tell you three stories.
And when I'm done with my stories, will you tell me a fourth.
I don't know any stories.
You will tell me a fourth and it will be the truth.”


Ik ben niet snel onder de indruk en een maximum als waardering geven is een rariteit, maar de impact van “A monster calls” op mij was ongekend. En dat niet alleen door de diepere betekenis achter het verhaal van de jonge Conor en zijn terminaal zieke moeder Lizzie, maar ook door de briljante vertolkingen van Lewis MacDougall en Sigourney Weaver (Conor’s grootmoeder), het ingetogen acteren van Felicity Jones, de soms toch wel magistrale speciale effecten en de drie diepzinnige verhalen die het monster vertelt met die indrukwekkende bromstem van Liam Neeson. Dat het een emotioneel zwaar geladen verhaal zou zijn, is niet echt verwonderlijk. Alleen zijn de emotionele fragmenten zo puur en menselijk dat zelfs ik, die meestal zulke momenten met nuchtere blik aanschouw, een krop in mijn keel kreeg. Maar vooral de ontknoping geeft het hele verhaal een mysterieuze wending. Kortom, een fantastische film die de maximale score dubbel en dik verdiend.

Als ik zeg dat ik onnoembare bewondering heb voor de jeugdige acteur Lewis MacDougall, dan kan je dat wel een understatement van jewelste noemen. Deze jonge snaak heeft zo’n charisma en naturelle. Waarom deze film zelfs niet genomineerd is voor een Oscar, is voor mij sowieso een raadsel. De emoties die bij de jonge Conor passeren zijn zo divers en kan hij op zo’n vanzelfsprekende manier uitbeelden, dat ik alleen kan concluderen dat hij een natuurtalent is op acteervlak. Het personage Conor doorloopt een breed spectrum van emoties. Van woede en boosheid naar de kortstondige blije momenten. Van angst en wanhoop, naar moed en doorzetting. En tenslotte het immense verdriet waarbij het verliezen van een dierbare, het loslaten en aanvaarden een centraal thema zijn. Dit alles wordt door deze jeugdige acteur op overtuigende manier gebracht. Respect hiervoor.

De film neigt zich in het fantasy-hoekje te willen nestelen, met de zich uit de grond ontrukkende immense taxusboom die zich op een destructieve manier voortbeweegt en me deed denken aan één van “The Ents” uit “Lord of the Rings”. Hetzelfde uitzicht. Dezelfde stem vol levenswijsheid. Het enige doel dat deze uit de fantasie van Conor ontsproten creatie voor ogen heeft, is Conor duidelijk te maken dat het leven niet altijd rooskleurig is en dat er moeilijke momenten zijn gedurende zijn levensloop. Conor wordt in zijn korte leven dan ook al geconfronteerd met vreselijke voorvallen. Een vaderloze opvoeding, een terminaal zieke moeder en vreselijke pesterijen op school. Situaties die ervoor zorgen dat Conor terechtkomt in een psychologische mallemolen met vreselijke nachtmerries als resultaat. Nachtmerries waarin hij telkens zijn moeder tracht te redden terwijl deze dreigt te verdwijnen in een immense krater. En steeds eindigt het dat zijn moeder hem ontglipt. Je moet geen Freud zijn om de diepere psychologische betekenis hierachter te weten.

Voor sommigen zal “A monster calls” misschien wel thuishoren in de categorie jeugdfilm. Ik deel echter die mening niet. Ook al ziet het boommonster er intrigerend en niet al te griezelig uit. En worden de 3 verhalen voorgesteld als in waterinkt geïllustreerde sprookjes. Toch is de uiteindelijke boodschap van een veel volwassener aard. De sprookjesachtige verhaaltjes hebben een eerder lugubere ondertoon en handelen over bedrog en list. Over de ingewikkelde menselijke geest. Ik vrees dat kinderen alleen het sprookjesachtige van de boom zullen zien en de diepere betekenis niet zullen begrijpen. Zat er een verborgen verhaal achter het verhaal? Leek de man op de foto, die ergens op het einde in beeld komt, niet enorm veel op Liam Neeson? En wat was de betekenis achter de inhoud in het schriftje dat Conor op het uiteinde in zijn handen geschoven krijgt? En waarom telkens het tijdstip 00:7? Als alle puzzelstukjes perfect op hun plaats vallen op het einde, vormt zich een heel andere dimensie. Wat dan weer zorgde dat ik totaal verweesd naar het scherm lag te turen. Waardoor grenst een film voor mij aan de perfectie? Niet door het gebruik van weergaloos beeldmateriaal. Niet door de prachtige vertolkingen alleen. Of een schitterend verhaal. Maar door de impact die het heeft op me. “A monster calls” heeft dit alles. Perfectie dus.

5*

avatar van n00r
3,0
0
geplaatst: 2 februari, 07:44 uur [permalink]
Disndag maar eens naar de sneak gegaan en deze film gezien. Ik vind het altijd leuk om wel eens een nieuw genre uit te proberen dus dacht waarom niet naar de sneak? Ik vond het geen standaard film maar heel goed zelfs! Maar toch leek het mij soms niet allemaal te boeien. Misschien nog maar een keer kijken als het wat rustiger is.

avatar van John Milton
4,0
0
geplaatst: 2 februari, 08:24 uur [permalink]
Bayona creëert verpletterende emotionele stuwkracht - Toma, Volkskrant, 5*

(link in bericht van Arno hieronder)

avatar van XavierAndriesse
 
0
geplaatst: 2 februari, 11:51 uur [permalink]
eigenlijk de 12 jarige versie van pan labyrinth anno 2006 die was voor 16 maar toch best leuk

avatar van arno74
4,0
0
geplaatst: 2 februari, 15:13 uur [permalink]
XavierAndriesse schreef:
eigenlijk de 12 jarige versie van pan labyrinth anno 2006 die was voor 16 maar toch best leuk
Ja en nee. Verhaal en thema zijn compleet anders, deze is verder wel voor 12+ en Pan voor 16+. Beide zijn hoe dan ook geen films voor kinderen.

Binnenkort opnieuw zien, heb er wel zin in.

avatar van arno74
4,0
0
geplaatst: 2 februari, 15:14 uur [permalink]

avatar van Biosguru
4,5
0
geplaatst: 2 februari, 15:45 uur [permalink]
John Milton Op het laatste moment is de kop van het VK artikel veranderd, dit is de juiste link: A Monster Calls is een film om in je hart te sluiten