A Monster Calls (2016)

Sterke film, waar het venijn 'm in het einde zit. Had van mij bij vlagen nog wat dromeriger gemogen. Het jochie acteert niet slecht, zeker niet, maar nu en dan miste hij iets als jong acteur.

Het perfecte einde zat erin, als de film nadat de wekker bij het sterfbed op 12:07 sprong gestopt was. De laatste scène had niet gehoeven. Die blik van moeder naar boom en vice versa was mooi subtiel en genoeg.

Net geen 4*

Een goede drama/fantasie film...

Leuk gemaakte film...

Prima verhaal...

Prima acteerwerk...

Bekende actrice Sigourney Weaver...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Prima achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Prima camerabeweging...

Dit uiterst duistere sprookje draait om de 12-jarige Conor [Lewis MacDougall] die het zowel thuis als op school moeilijk heeft. Zijn vader [Toby Kebbell] woont in de Verenigde Staten, zijn moeder [Felicity Jones] is ernstig ziek en Conor kan niet goed opschieten met zijn kille grootmoeder [Sigourney Weaver] die vaak voor hem moet zorgen. Op school is hij het favoriete mikpunt van de plaaggeest van de klas, die hem lastig valt en regelmatig een pak slaag geeft. Conor is een vat van emoties waar hij niet mee om weet te gaan, maar op een nacht verschijnt een enorme boom [stem van Liam Neeson] in zijn droom. Die laat weten dat hij Conor drie verhalen zal vertellen en dat Conor daarna zijn eigen verhaal (de waarheid) moet vertellen.

Goed gecast psychologisch drama is geen kinderfilm. De thema's zijn complex en MacDougall geeft een bewonderenswaardige vertolking in de hoofdrol. De verhalen die de boom vertelt zijn op prachtige wijze vormgegeven en hoewel er steeds een achterliggende boodschap is, valt die gelukkig niet gemakkelijk af te leiden. Patrick Ness bewerkte zijn eigen roman tot een intelligent scenario dat weliswaar zwaar op de hand is, maar toch blijft boeien tot het fraaie einde en profiteert van subtiele vleugjes humor.

Bijzondere film. Je kunt hem niet echt in een hokje plaatsen. En soms moet je dat dus ook niet doen. Dan krijg je een spannende, mooie, grappige en droevige film. De special effects zijn erg goed gemaakt. Sigourney speelt een zeikwijf. Jammer is dat. Ze had deze rol niet moeten nemen. Maar goed. Ze mag ook wel eens een 'misser' hebben. Het jochie speelt erg knap. Kan nog wel eens groot gaan worden. De muziek was zoetsappig, maar wel mooi. Samengevat: Apart, maar wel goed.

Het verhaal is weer briljant – het gaat over een artistieke creatie van de moeder (misschien gebaseerd op de grootvader) die de zoon de les leert dat je pas kunt loslaten door vast te pakken (en omgekeerd dat je jezelf vernietigt met schuldgevoel als je loslaat c.q. afstoot en niet eerlijk bent tegen jezelf) – en het drama weet opnieuw effectief de tranen bij de kijker op te wekken, maar de film pakte me toch minder dan de eerste en enigszins vergelijkbare film van de regisseur, El Orfanato (2007) - MovieMeter.nl.

Mooie, ontroerende film. Ik vind het een prachtig verhaal dat realisme vermengd met fantasie. Op die manier vind ik fantasy leuker. Goed acteerwerk en gelukkig minder oppervlakkig dan ik vreesde. Het is zelfs best diepgaand en het verhaal bevat achterliggende boodschappen. De aquareltekeningen heb ik vol bewondering bekeken. Ik houd van kunst en ik vind het leuk dat de film een artistiek tintje heeft. Fijn en tevens leerzaam vermaak. 4*

A monster calls stond al eventjes op mijn lijstje. De verwachtingen waren hoog gespannen. A monster calls is het best op te vatten als een modern sprookje waarbij de fantasie of droomwereld de harde realiteit van het echte leven draaglijker probeert te maken. Conor’s fantasie is een soort verwerkingsproces om de moeilijke momenten op school als thuis van antwoord te dienen.

En het leven van Conor is niet makkelijk. Geen vaderfiguur in het gezin, zijn moeder die vecht tegen een hardnekkige kanker, een kille grootmoeder die afstandelijk is en op de koop toe enkele bully’s op school. Zijn nachtmerries en zijn contacten met de reusachtige boom zijn een soort dieperliggend verhaal waarbij zich meester moet leren te zien maken van zijn eigen realiteit. De wereld is unfair en hij dient deze te accepteren, los te laten, zijn lot te aanvaarden. Niet zozeer een kinderfilm dus, eerder een psychologisch drama voor volwassenen met een fantasy sausje zoals ook het nog grimmerige A Pan’s Labyrinth dat is van Del Toro. Ik dacht eerder een “The BFG” te zien, maar dit is toch nog van een ander allooi.

Grafisch en visueel ok. Ook de acteerprestaties van de jonge Conor en Sigourney Weaver waren prima. Fijn sfeersetting ook. A monster calls schotelt een duidelijke ontroerende boodschap voor. Mooi!

Onder de indruk!

Als fan van het boek was ik hier uitermate benieuwd naar, maar ook een beetje sceptisch. Toch veel interne belevingswereld, in het boek voorzien van magistrale illustraties en het is altijd nog maar de vraag hoe dat filmisch verwerkt wordt of wat er visueel van overblijft.

Wat dat laatste betreft kan ik kort zijn: voortreffelijk gedaan. De animatie uit de verhalen voorop, met aquarel-effecten die vlekkerig tot leven komen en afsteken tegen hoekig zwart. Mooie overgangen tussen het monster als verteller en aanwezigheid in het verhaal zelf. De uitvoering van het monster zelf is doorgaans wat tastbaarder, wat minder sprookjesachtig dan de rest; over het algemeen is het allemaal boven verwachting op naar het scherm vertaald.

Conor wordt gespeeld door een fantastische MacDougall: in neutrale houding een getergde jongen met een subtiele verhouding tussen zichtbaar en verborgen verdriet. Als hij uitschiet naar plotse boosheid, geveinsde onverschilligheid of de momenten dat hij zijn pantser laat vallen en oprecht toont hoe kwetsbaar hij is, blijft hij geloofwaardig. Goede casting en fenomenaal gespeeld door jongeling MacDougall.

De vertelling zelf blijft wat warrig, met de verhalen die ogenschijnlijk weinig lessen of waarde bevatten voor Conor zelf, behalve dat de dingen vaak anders in elkaar steken dan je verwacht; dat het de binaire juxtapositie tussen goed en kwaad is, die Conor op een tragisch pad van zelfkastijding stuurt. Hij vindt dat hij straf verdient maar niemand straft hem, zelfs niet als hij er doelbewust naar op zoek gaat.

Als hij middels drie verhalen tot inzicht kan komen, (dat hem niks te verwijten valt), wordt hij klaargestoomd om afscheid te nemen van zijn moeder. Een lange omweg voor een klein besef, zou je zeggen, maar juist dat besef raakt in al zijn eenvoud de kern van een (veelvoorkomend) zelfverwijtend deel van rouwverwerking. Ik vond het prachtig in het boek en ik vond het prachtig in deze film.

Een paar toetsen aan overbodige uitleg en het monster vervult, zeker aan het einde, iets teveel de rol van voice-over. Het weerhoudt de film ervan een echt meesterwerk te zijn, maar feitelijk valt hier weinig op af te dingen. Visueel redelijk uniek te noemen, met een indrukwekkende vertolking van een kind in de hoofdrol én een verhaal dat nog een oprechte snaar weet te raken ook. Hoe vaak kom je dat nou nog tegen? 4*

Mooi!

Mooi ook dat ik dat kan zeggen van een film waarvan ik al een aantal keer de kans had 'm te zien, maar er simpelweg geen zin in had. Films die als Fantasy worden aangeduid zijn meestal niet zo mijn ding en Animatie is ook al niet mijn meest favoriete genre. Daarbij leek het me ook nog eens een enorm sentimentele film.

Gezien mijn Netflix-lijst (van de films die ik nog graag wil bekijken) behoorlijk snel richting de 100 gaat, is het er uiteindelijk dan toch van gekomen. Des te groter was de verrassing.

Het verhaal dat me van begin tot eind heeft geboeid wordt goed gedoseerd, zinnig en oprecht verteld zonder té zoete of valse sentimenten en dus ook zonder een heftig allergische reactie als gevolg. De animaties zijn indrukwekkend en een hele fijne toevoeging. Plus nog eens goed gecaste karakters die met verve worden vertolkt. Mooie film dus!

Mooi.

Wat mij betreft de beste film die ik tot nu toe in April 2020 heb gezien, en hij had zeker wat concurrentie. Maar het is toch wel een hele mooie film geworden. Ook wat mij betreft de beste uit Bayona's loopbaan. Deze film is completer en knapper uitgewerkt naar mijn mening.

Ik had vooraf wel mijn twijfels. Bayona is nu wel een regisseur waarvan de eerste drie films (waaronder deze) die hij maakte compleet anders waren dan mijn verwachtingen. Maar bij deze viel het kwartje wat sneller, en dat maakt voor mij deze film nog iets mooier wat mij betreft.

Visueel ook mooi afgemaakt. En natuurlijk, zoals andere gebruikers al aangeven, zijn de animaties echt wonderschoon uitgewerkt. Bij het monster had ik vooraf nog twijfels, aangezien die boom regelrecht uit Star Wars lijkt gelopen, maar uiteindelijk begint het wel minder te storen.

Acteerwerk is ook erg solide. MacDougall is echt goed bezig. Kebbell, Weaver & Jones doen het ook allemaal goed. Vooral Weaver wist me positief op te vallen, want wat mij betreft begint ze tegenwoordig mindere rollen uit te kiezen. Dan is hier haar antwoord. Neeson is ook een erg logische keuze als stemacteur. Dominante en dreigende stem. Ideaal voor zo'n monster.

Film blijft voor de rest ook boeien. Begint steeds pakkender te worden en ik werd als kijker steeds beter betrokken in het verhaal. Vooral op emotioneel vlak. En waarbij ik uiteindelijk terug moest vechten tegen tranen. Ik heb het uiteindelijk droog kunnen houden, maar voornamelijk omdat ik zo eigenwijs was.

Wat ik vooral knap vind uitgewerkt is het thema van verlies. Het is de hele film voelbaar en hoe de film er hintjes naar geeft is erg slim. Dat zorgt er voornamelijk voor dat ik als kijker makkelijker betrokken raak in het verhaal. En dat lukt dan ook erg goed. Niet meteen verwacht eigenlijk, maar ik vond het allemaal wel erg mooi.

Erg mooie film dus. De grootste verrassing van april. Voelt nergens te sentimenteel aan, ondanks de clichés die niet altijd even kundig vermeden worden. Aan de designs van het monster moest ik soms nog wennen, maar uiteindelijk went het dan toch wel relatief snel. Deze film is aan mij een voorbeeld dat Bayona echt wel wat toe te voegen heeft als regisseur.

Niet alleen te koesteren om de prachtige visuele effecten maar ook om de charme die de film uitstraalt en vooral om de verbluffende vertolking van de jonge Lewis MacDougall.

Het verhaal is nochtans intriest. De jonge Conor - te oud om kind te zijn en te jong om man te zijn - heeft het niet gemakkelijk. Op school wordt hij zwaar gepest, zijn vader leeft gescheiden van hem, zijn oma hoeft hem eigenlijk niet en zijn moeder is doodziek. Hij is met alles begaan en het levert hem nachtmerries op die hem in een fantasiewereld doen belanden, waar steun maar ook beproevingen te vinden zijn.

Knappe film. Het monster is wel erg lelijk, maar uiteindelijk toch vindingrijk voorgesteld.

Ik zag deze film staan in een filmlijst en dacht dat ik de film al gezien had, omdat de titel en samenvatting me deed denken aan I Kill Giants. Het heeft er ook wel wat van weg, het vergelijk is niet ver weg. In grote lijnen ook wel wat Pan's Labyrinth, al is de link toch al wat verder.

Een tragisch sprookje van een jongen met een zieke moeder die de onuitgesproken problemen ontvlucht in een fantasiewereld. Met een wereld van een monster die vertelt in parabels. Mooi gedaan met heerlijke stukken animatie die je meenemen in die fantasiewereld. Het monster zelf is ook niet slecht, al leidt de stem van Liam Neeson nogal af. De menselijke acteurs zijn vrij doorsnee. Sigourney Weaver en Felicity Jones doen gewoon hun ding en daardoor komt Lewis MacDougall beter naar voor.

Mooie film al mist het soms die ultieme magie om er een echte topfilm van te maken. Maar verder wel genoten.

Een verassend goede film. Gekeken met mijn dochter van 6 op een zondagmorgen. Denkend aan een leuke film voor haar. Bleek een treurige film met een zwaar achterliggend thema over het loslaten van een dierbare. Tranen met tuiten op de bank met mijn dochter die inmiddels al lang haar aandacht had verloren en op de bank naast me met haar telefoon bezig was.

Papa wat is er? Waarom huil je?

Denk dat het de zondagmorgen setting was. Simes kijk je een film precies op het juiste moment. De magie van films...

Natuurlijk staan films die gaan over dierbaren die overlijden garant voor tranen. Daar is een naam voor: tranentrekkers.

Toch bewandelt deze film niet het pad van de clichés, zodat het toch een geslaagde en ook wel bijzondere film was wat mij betreft, ook vanwege het goede acteerwerk. Het enige wat mij niet beviel was het derde verhaal - over de onzichtbare man. Dat was eigenlijk niet echt een verhaal, maar meer een korte anekdote, en niet in verhouding met de andere verhalen.

Hartverscheurend mooi, met perfecte rollen van Lewis MacDougall en Felicity Jones. En wellicht de beste rol ooit van Liam Neeson - als stem komt hij beter tot zijn recht dan met zijn smoelwerk of zijn gebruikelijke personages. Ook het monster is verbluffend fraai gemaakt.

De rol van Sigourney Weaver - waarvoor ik eigenlijk de film opgezocht had - is maar klein en vrij overbodig, had wellicht weggelaten kunnen worden. En hoe die afgrijselijke kinderen het toch in hun hoofd halen - misschien dat dat in het boek duidelijker wordt. Behalve dat is ook het narratief welhaast perfect.

Sterk verhaal

Wat ik eigenlijk niet had verwacht is dat er een heel sterk verhaal in deze film zit. Een verhaal met lessen waarvan je wat kunt leren. Deze lessen uiten zich vooral door de verhalen die het monster vertelt en de uiteindelijke ontknoping hiervan. Deze verhalen worden ondersteunt met illustratieachtige beelden. Ik heb het boek niet gelezen, maar ik kan mij zo voorstellen dat ze mogelijk daarop lijken of in elk geval geïnspireerd zijn.

Prachtige boodschap

In het begin had ik echter nog niet echt door wat voor lering je uit deze film kunt halen. Hierdoor had ik niet direct binding met A Monster Calls. Het duurde even voordat ik er echt in kwam en mee ging leven met de personages. Pas toen ik besefte welke boodschap erachter zat en welke invloed dit had op Conor (die fantastisch uitgebeeld wordt door Lewis MacDougall) ging ik enorm meeleven en wist het mij te ontroeren. Voor een film met een pratende boom is A Monster Calls ook verrassend realistisch en herkenbaar.

Kinderboek

Hoewel het gebaseerd is op een kinderboek, denk ik dat de boodschap misschien niet door elk kind eruit gehaald zal worden, maar de volwassen kijkers zullen het erg sterk vinden. Leuk voor de oplettende kijkers; Liam Neeson spreekt niet alleen de stem in van het monster, maar komt ook voorbij op een foto waarop hij Conors opa uitbeeld. Dit soort dingetjes vind ik altijd erg leuk!

Conclusie

A Monster Calls is een film waarvan je eigenlijk niet teveel over de inhoud moet vertellen zodat je zelf ook deze ontdekkingen kunt maken. Het einde van A Monster Calls vond ik erg sterk door de uiteindelijke ontknoping van de verhalen van het monster. A Monster Calls is absoluut een mooie en ontroerende film, en ik raad hem zeker aan.