Meningen

Vermoeiende verzameling slappe ongein. Zonde van de tijd om daar verder veel woorden aan vuil te maken.

Film volgens een beproefde (Koreaanse) actieformule, d.w.z. veel extreem geweld dat de held evenwel nagenoeg ongedeerd laat. Nog voor de film goed en wel begonnen is, is het aantal lijken al niet meer te tellen. Die nadruk op geweld verhult dat het verhaal weinig samenhang vertoont, terwijl je al vrij vroeg voelt aankomen hoe de vork in de steel zit met betrekking tot de “geheimzinnige” terrorist Hee. Gedachteloos vermaak voor de liefhebbers van buitensporig geweld.

Op een gegeven moment had ik het idee dat ik naar een remake van Lola Rennt zat te kijken, want Karine Vanasse rent wat af in deze film, die in weerwil van het wel erg gekunstelde plot best vermakelijk is. Dat is vooral de verdienste van deze Canadese actrice, die er net als in haar andere films (Emporte-moi, Séraphin, e.a.) o zo kwetsbaar uitziet.

Dat Eric Cantona na zijn voetbalcarrière een heuse loopbaan als acteur heeft kunnen opbouwen, heeft mij altijd verbaasd. Dat moet door zijn naamsbekendheid komen, want aan zijn acteertalent kan het niet liggen.

Vlotte komedie over een over het paard getilde filmster, die van de ene op andere dag in de schoenen van zijn manager komt te staan. Ik ben doorgaans niet zo van dit soort fantasieën, maar ik vind de uitwerking in deze film toch wel verrassend leuk.

“Mean Girls (2004)” on a “Freaky Friday (2003)”. Een dramedy met een twist over de tegenstelling tussen pesten en empathie. De belerende boodschap wordt naar mijn smaak te vet aangezet, maar afgezien daarvan niet zo beroerd als het allemaal klinkt.

Een koppel heeft problemen in bed en hoopt de oplossing buiten de deur te vinden in de kringen van partnerruil. Hun goede bedoelingen hebben een averechts effect. Een vrij matte film waarin Elena Anaya schijnbaar moeiteloos alle aandacht naar zich toetrekt. Elizabeth McGovern acteert als karikatuur van zichzelf.

Net als bij de latere films van Paul Thomas Anderson heb ik weinig bijzonders kunnen ontdekken in deze film. Het is een degelijk misdaaddrama met een doorsnee verhaal en dito acteerprestaties. Onderhoudend, maar niet meer dan dat.

Luchtig verteld drama over twee koppels met de nodige relatieproblemen. Agnes Kittelsen vertolkt een uitstekende hoofdrol. Haar nagenoeg onafgebroken aanwezige brede glimlach deed me een beetje denken aan de recente rol van Sally Hawkins in Happy Go Lucky, maar in tegenstelling tot die film is dat aanstekelijke gedrag hier allesbehalve irritant.

De functie van de muzikale intermezzo's in het verhaal is mij niet duidelijk geworden. Volgens mij hebben die geen toegevoegde waarde. En dat geldt ook voor de twee kinderen. Hun ergerlijke gedrag staat feitelijk haaks op het hoofdthema en dat doet de film als geheel geen goed.

Geen hoogvlieger, maar een alleraardigste, onderhoudende kleine film met een paar verrassende wendingen en met af en toe een lach en een traan.

Sympathieke film zonder overbodige toeters of bellen over een haperende liefdesrelatie. Naast het prima acteerwerk valt vooral de excellente soundtrack op. Een ware traktatie. Ik hoop dat er nog meer van dit soort sfeerrijke, goedgevoel films gemaakt worden. Want erg mooi.

Twee nietige donkergrijze stipjes in een kale, schier eindeloze vlakte. Tussen dit indrukmakend begin en de ontroerende slotscène ontvouwt zich het droevig stemmend verhaal van een ontredderde Koerdische vrouw, die met haar kleinzoon in een kapotgeschoten Irak op zoek is naar haar zoon, die al twaalf jaar vermist wordt. Te midden van de huiveringwekkende beelden laat vooral het van lieverlee door wanhoop getekende gezicht van de oude vrouw je niet meer los. Een indrukwekkende film van regisseur Al Daradji.

Film begint niet onaardig, maar het laatste anderhalf uur is totaal verknipt.

Daar is geen doorkomen aan. Je zou er schizofrenie aan overhouden.

Volgens sommige commentaren moet je de film twee keer gezien hebben om hem beter te begrijpen. Ik weet zeker dat ik daaraan geen behoefte heb.

Imposante tour-de-force van Golshifteh Farahani, die haar comateuze echtgenoot openhartig haar diepste geheimen uit de tien jaar van hun huwelijk vertelt. De fascinerende monoloog over de ervaringen en onderhuidse verlangens van een vrouw in een streng islamitische omgeving wordt slechts af en toe onderbroken voor bezoekjes (compleet met boerka) aan haar vrijgevochten tante of doordat ze lastiggevallen wordt Taliban-strijders.

Na haar meer dan opmerkelijke rol in Darbareye Elly (2009) opnieuw verbluffend acteerwerk van Farahani, niet alleen een bijzonder mooie vrouw, maar volgens mij ook een van de meest veelzijdige actrices van het huidige tijdsgewricht.

Een meeslepende verfilming van Atiq Rahimi van zijn boek “Syngué Sabour” (Steen van Geduld). Op naar de boekhandel!

Ik wilde deze film zien, omdat die het debuut markeert van Oksana Akinshina (Lilja 4-ever), die ten tijde van de opnames pas 13 jaar oud was. Ondanks haar jonge leeftijd laat ze zien over echt acteertalent te beschikken en haar ‘halfzusje’ Katya Gorina doet daar nauwelijks voor onder. Merkwaardig genoeg is het wat Gorina betreft bij deze ene film gebleven.

Het is een kruising tussen een road movie en een misdaadfilm over twee jonge meisjes, die op de huid gezeten worden door de maffia. Er vallen hier en daar wat gaten in het verhaal, maar de film is niettemin best onderhoudend. Van de troosteloze beelden van de vervallen omgeving word je niet bepaald vrolijk. De zeer gevarieerde soundtrack daarentegen is verrassend goed.

Eerder heeft regisseur Riklis mij bijzonder aangenaam verrast met zijn schrijnende film Etz Limon (ook met Hiam Abbass) over de invloed van het conflict tussen Israël en de Palestijnen op het dagelijks leven van gewone mensen.

Door de menselijke maat aan te brengen in de bezetting van de Golan Hoogvlakte laat hij in deze film zien welke absurde gevolgen dat politieke geschil en de daaruit voortvloeiende bureaucratie heeft voor de mensen, die in dat gebied wonen: “Nationaliteit: onbepaald.” Mede door de gespannen relaties binnen de familie van de bruid en haar vertwijfeling, is het een dramatische film geworden –met hier en daar een subtiele komische noot– die van lieverlee helemaal in je kruipt. Een juweeltje met schitterende rollen van Clara Khoury (Rana's Wedding) en opnieuw Hiam Abbass, een topactrice.

Vlotte muziekfilm rondom de gespannen relatie tussen de leden van een rockbandje en een eco-activiste. Jammer dat de spanning in die relatie tamelijk vroeg in de film als sneeuw voor de zon verdwijnt. Veel diepgang zit er verder niet in, want over de achtergronden van de beide protagonisten worden we niet veel wijzer.
Terwijl het verhaal rustig voorkabbelt, is de muziek best oké. Dat geldt zeker voor de titelsong, die lekker in het gehoor ligt. Dat ze Peter Kraus, een rockster uit mijn eigen tienerjaren, uit de mottenballen getrokken hebben voor een drakerige bijrol doet de film geen goed. Zonder dat overbodige personage zou de film volgens mij een stuk leuker zijn geweest.

Heftig is een understatement. Aan de andere kant schuilt daarin ook de achilleshiel van deze film. Door de herhaling van zetten wordt de impact op d’n duur allengs minder.

Na News of the World (2020) mijn tweede film met een sterke hoofdrol van Helena Zengel. Toch wel imposant voor zo'n piepjong talent.

Ik weet het nog als de dag van gisteren. Onze geschiedenisleraar schoof de Egyptenaren, Grieken en Romeinen opzij om ons, als kersverse piepkuikens op het gymnasium, te confronteren met de Hongaarse opstand, die op dat moment aan de gang was en waarover de kranten volstonden (TV hadden we nog niet). Mijn politieke bewustwording en interesse is daar en toen begonnen en sindsdien gebleven, met dank aan mijn geschiedenisleraar.

Via via ben ik geattendeerd op deze film. Ik ben daar erg blij mee, want het is –voor zover ik mij kan herinneren– de enige film over de Hongaarse opstand, die ik ooit gezien heb.

Het is echter niet helemaal de film waarop ik had gehoopt. Daarvoor is er iets te veel belangstelling voor de blijkbaar legendarische waterpolowedstrijd tegen de Sovjet-Unie (nieuw voor mij) en te weinig naar mijn smaak naar het hoe, het waarom en het verloop van de opstand. Maar ik kan me voorstellen dat het Hongaarse publiek deze film van eigen bodem bijzonder zal waarderen, mede vanwege dat waterpologevecht.

Al met al vind ook ik de film in weerwil van zijn tekortkomingen best boeiend, maar ik had er toch wat meer van verwacht. En ik hoop ook nog eens een film tegen het lijf te lopen over de Praagse Lente (anders dan The Unbearable Lightness of Being). Tips zijn welkom.

Psychologisch drama over een oude vrouw, die op haar ziekbed deels in fantasieën leeft, en haar enigszins cynische schoondochter, die onzeker over het lot van haar man, bang is voor de realiteit. Dat wil nog wel eens botsen.

Volgens velen een meesterwerk van Karoly Makk. Ondanks de fraaie cinematografie heb ik dat er niet aan af gezien. Mogelijk omdat ik niet in de juiste stemming was, werd ik op geen enkel moment geraakt. Film komt daarom op mijn herkansingslijst.

Een in alle opzichten zonnige komedie met prachtig camerawerk en ontwapenend naturel gespeelde hoofdrollen van de nieuwkomers Damian Ul als innemende intrigant en de schattige sproetenkop Ewelina Walendziak, die erg zelfverzekerd wil overkomen maar dat allesbehalve is.

Deze op zich eenvoudige feel-good komedie in de ware zin des woords is een heel aangename verrassing.

Als gynaecologe werd Michalina Wisłocka geconfronteerd met talrijke problemen van vrouwen op seksueel gebied. Zij besloot daarop een taboedoorbrekend handboek over de diverse aspecten van seks te schrijven. Het werd in het conservatieve Polen een ongekend succes.

Deze film richt zich vooral op Wisłocka’s onverzettelijkheid om haar boek gepubliceerd te krijgen, ondanks de tegenwerking van de communistische partij en de katholieke kerk. Daarnaast is er aandacht voor het turbulente liefdeslieven van Wisłocka, waaronder haar polyamoureuze relatie met een man én haar beste vriendin.

In weerwil van het “zware” thema een tamelijk speelse biopic met een fraaie hoofdrol van Magdalena Boczarska.