Meningen

Muziek vormt een essentieel onderdeel van Baby Driver, en de relatie tussen beide doorloopt drie fasen.

Aanvankelijk is de choreografie van belang, maar dat gimmickelement voelt geforceerd aan - alsof de film per se nieuw, cool en toch weer nostalgisch uit de hoek wil komen.

Vervolgens wordt dat aspect verweven met de heist, waarbij Baby de muziek gebruikt om zijn handelingen achter het stuur te timen. Een goede vondst, en veruit het meest aantrekkelijke deel van de film.

Naar het einde toe vervalt Baby Driver in de obligatoire clichés. De muziek wordt ondergeschikt aan een rauwe shoot-out (alleen "Hocus Pocus" van Focus was een aangename verrassing), nadat Buddy toch wel heel snel Baby naar het leven staat. Blijkbaar is je film pas echt af als je er nog een vluchtig liefdesverhaaltje tegenaan gooit.

Het helpt niet dat velen de vergelijking met Drive maken, wat onterecht is. Baby heeft zijn eigen, mysterieuze verhaal; dat de film quasi in medias res begint, is geen nadeel. Meer details over Baby's beweegredenen heb je niet nodig om een leuke film te maken.

Dat is dus slechts ten dele gelukt. Je zult je Baby Driver herinneren, maar niet als de moderne klassieker die hij zo graag wil zijn.

Baise-Moi, of hoe je een film helemaal kunt verkrachten. Afstotelijk camerawerk, afschuwelijke acteerprestaties en een verhaal dat rommelt langs alle kanten. Allemaal goed en wel dat je wilt choqueren, taboes breken en eventueel iets aan de kaak stellen, maar doe het dan met iets dat het waard is om naar te kijken. Troep.

Een realistische Batman werd mij vooraf verteld. Geen kinderachtige verfilming, geen over-the-top comic gevechten. Dat is dan spijtig, want een realistische Batman bestaat volgens mij niet.

Christian Bale begon hoopgevend, maar vanaf het moment dat hij zijn pak aantrekt en een stoere stemvervormer gebruikt, gaat hij de mist in. Ook bij de bad guy van dienst had ik mijn twijfels: die boeit voor geen meter. Klein lichtpunt was de sfeer en chaos in Gotham City, hoewel het soms aanvoelt als New York City in de mist. Michael Caine verdient een vermelding: hij was een welkom rustmoment tussen nietszeggende dialogen en gevechten die Batman - uiteraard - veel te gemakkelijk wint.

Een Franse film die mij niet tegenviel: onderhoudend, goed geacteerd en erg grappig. De woordgrappen moeten voor de Fransen het summum zijn, zelf heb ik heel vaak hartelijk gelachen om andere scènes ( het ronddragen van de post! ). Enkel aan het einde werd het onverwacht wat meliger. Verantwoorde feelgood.

Blow maakt de verwachtingen niet waar.

Want de film omvat een standaard rise-and-fall-verhaaltje, inclusief een onsympathiek hoofdpersonage (met belachelijke haardos) en oninteressante nevenpersonages. Bovendien is het filmisch een ramp. Scènes gaan zonder enige logica in elkaar over, wat erg verwarrend werkt. Veel fraais valt er overigens niet te zien. Dat 124 minuten lang aanvoelen, is evenmin een goed teken. Pluspunt is de hysterische Cruz, hoewel de overacting altijd om het hoekje loert.

Blow Dry heeft op veel vlakken de uitstraling van een tv-film: geen groots thema, vrij oubollig uitgewerkt, en redelijk voorspelbaar (inclusief obligatoir liefdesverhaaltje). Op-en-top Britse personages ook, zowel in hun posh gedrag als in de marginale trekjes. De ziekte van Shelly en haar nieuwe, lesbische relatie zorgen daarentegen onverwachts voor een beetje diepgang. Maar het is een nijpend gebrek aan goeie grappen dat Blow Dry met een onvoldoende opzadelt. Daar kan zelfs een immer sterke Rickman niet tegenop.

Tim Robbins speelt een overtuigende rol als rechtse zak in deze mockumentary. De film begint lollig, vooral door de leuke deuntjes die Bob Roberts te berde brengt, maar groeit uit tot een scherpe satire. Alan Rickman is alweer goed, maar mocht helaas niet schitteren in een grotere rol. Met deze film blijkt maar weer dat onbekend vaak onterecht onbemind is.

Bonnie and Clyde lijkt één groot excuus om de sterren Beatty en Dunaway en het romantische escapisme van beide hoofdpersonages in de kijker te zetten. De chemie tussen die twee lukt echter maar op enkele momenten. Daarnaast lopen Clydes broer en Blanche met haar hysterische gedrag vooral in de weg. C. W. Moss is een pijnlijke nietsnut. De historiciteit is van ondergeschikt belang, op één merkwaardig feitje na (de agenten staakten de achtervolging bij de staatsgrens omdat ook hun gezag daar eindigde). Die leegte wordt echter niet opgevuld met een pakkend verhaal. De jolige countrydeuntjes helpen evenmin als soundtrack. Bij deze klassieker is het vooral uitkijken naar de legendarische eindscène.

Dus het is waargebeurd...

Anders had ik het best een vreemde premisse voor een film gevonden. En eigenlijk is het dat nog steeds. Want nergens komt Bottle Shock echt van de grond. De vete tussen de Amerikaanse en Franse wijnproducenten voelt gekunsteld aan, de miserie van Barrett en het liefdesverhaaltje tussendoor des te meer. Hoeft het te verbazen dat Rickman als de sarcastische wijnhandelaar de film draagt? Gelukkig valt er ook nog wat moois te zien in het zonovergoten Californië.

Wat een veelbelovende thriller had moeten worden, draaide uit op een doorsnee actiefilm. Te doorsnee om echt boeiend te zijn. Ook de voor de hand liggende romance (met een opwindingsfactor van enkele graden onder nul) mocht niet ontbreken, misschien met de bedoeling van de film wat vuur te geven. Wat uiteraard faliekant mislukt. Toch zet het eerste deel aan tot het bekijken van de volgende.

Hoe je van simpele elementen een geniaal filmpje kunt maken, dat doet Gallo met "Buffalo 66". Zo is het plot, hoe klein ook, origineel en goed uitgewerkt. Daar worden twee boeiende hoofdpersonages bijgevoegd. Gallo speelt een etter voor wie je toch nog sympathie krijgt. Ricci doet meer dan een leuk gezichtje opzetten. Kersen op de taart zijn: interessante camerastandpunten, een sfeervol kleurtje en goede muziek ("Moonchild" als hoogtepunt). Less is more is hier van toepassing. Tevens mooie dialogen, die mij soms aan "Pulp Fiction" deden denken. Wat cru, plat, maar to the point.

That's why people call you Goon. Do you know why they call you Goon? Because you're retarded. And you're ugly. You're an ugly retard. And they call you Goon because you're ugly and retarded. And you'll always be Goon.

Schitterend.

Opvallende antiwestern. De toon is eerder lichtvoetig en helt soms over naar sentiment (dat jazzriedeltje bij de achtervolging), maar bezwijkt daardoor niet onder bombast zoals de typische spaghettiwestern. De interactie tussen Newman en Redford is fijn - die laatste lijkt haast een Brad Pitt avant la lettre.

Klassiek opgebouwd drama rond een klassiek thema met klassieke acteerprestaties. Dat maakt er echter nog geen (moderne) klassieker van. Het outsiderperspectief van de butler op Amerika's civiele geschiedenis is origineel, maar de uitwerking en de moraal zijn dat niet. Puur cinematografisch spat de film evenmin van het scherm.

Whitaker & Winfrey spelen degelijk, Cusack was wellicht nog het meest op dreef. Alan Rickman lijkt overigens akelig hard op Reagan, hoewel hij zichtbaar moeite had om z'n Engelse accent te onderdrukken.