Meningen

Onconventionele gangsterfilm die teert op een subtiel acterende Pacino en een overtuigende (haast onherkenbare) Penn. De Palma toont zijn klasse met een camera, want ondanks de weinig verhullende openingsscène wordt de spanning naar het einde toe toch mooi opgebouwd. De long shot in het station is een waar genot. Bovendien werkt de voice-over hier niet storend, maar wel als draagvlak voor het hele verhaal. Die elementen maken van Carlito's Way een fijnere kijkervaring dan pakweg Casino. Dikke aanrader.

Door de constante voice-over en de uitleggerige van-de-hak-op-de-taktoon zit de vaart in Casino er wel in, maar komt het - sowieso al gekende - verhaal nooit echt van de grond. Op die manier voel je de 178 minuten wel. Bovendien zijn de waarlijk mooie shots dun gezaaid, dus op dat vlak steekt de film z'n kop niet boven het maaiveld.

Joe Pesci speelt zó goed een irritant ventje dat het op den duur ook echt irriteert; De Niro is degelijk, cool en beredeneerd; Stone durft mettertijd uit de bocht te gaan.

De Vegas-sfeer heeft Scorcese wel goed neergezet, en zijn liefde voor The Rolling Stones is een zegen voor de soundtrack. Ten slotte prettig om Sopranos-legende Frank Vincent bezig te zien, alsook om de dichtheid aan 'fucks' te meten.

"Children of Men" is een atypische apocalypsfilm, die het fenoneem 'einde van de mensheid' vanuit een geheel ander uitgangspunt behandelt. De sterke regie zorgt soms voor knappe, lange scènes in één shot. Uiteindelijk overheerst de vlucht van het hoofdpersoon en de zwangere vrouw, maar enkele spannende wendingen maken veel goed. Het open einde, dat de kijker dwingt tot zelf vragen stellen en beantwoorden, is voor de ene een gruwel, voor de ander een juiste keuze.
Alleen jammer dat Julianne Moore zo vroeg moest sterven, maar dat is slechts persoonlijk.

Geloofwaardig grootstaddrama door solide dialogen en overtuigende acteerprestaties. Geen enkel thema, van racisme over drugs tot gerechtigheid, krijgt de bovenhand, waardoor het moraliserende vingertje evenmin te hoog reikt. Aan beide kanten (gettojongens en politie) ontstaan op natuurlijke wijze antihelden. Pluim dus voor Lee, maar een meesterwerk is het niet.

"Corpse Bride" begint veelbelovend met een visueel boeiende wereld, het typisch Gotische sfeertje en groteske personages. Al snel vervalt de film - helaas - in een groot cliché. De weinige liedjes die er zijn, kunnen niet tippen aan die van "Sweeney Todd" en mochten evengoed eruit gelaten worden. Helena Bonham Carter viel dit keer tegen, vooral vanwege een te vlak karakter. Constant dacht ik: vertel mij toch een boeiend verhaal, mr. Burton! En wat kan je verwachten van het einde? Juist ja, alles komt goed.
Tegenvaller. Niet veel later deze gezien. Een wereld van verschil.