Meningen

Het probleem bij "A Dangerous Method" zie je al aan de poster. Knightley staat in het midden. Het nogal slappe en veel te fragmentarische verhaal (met vaak grote sprongen in de tijd) schenkt overwegend aandacht aan de love story tussen Jung en Spielrein. Een beetje meer Freud - die trouwens laat zijn entree maakt - zou interessanter geweest zijn. De film boeit wanneer er puur over psychologie gediscussieerd wordt. Zo is het personage van Cassel een goede toevoeging. Helaas komt ook hij te weinig aan bod. Mortensen doet het uitstekend, die man kan alles aan. Decors en kostuums fleuren het geheel wat op. Voor de rest blijf ik op mijn honger zitten. Net geslaagd.

Nogal van de pot gerukt.

Dat de film in medias res begint, zorgt ervoor dat de verwarring meteen de overhand neemt. Gaandeweg slaagt Proyas er niet in om zijn plot op een heldere en subtiele manier uit de doeken te doen, waardoor Dark City op het einde een typische uitlegfilm wordt. Daarnaast zijn de acteerprestaties gewoon belabberd, met Sewell en Connelly voorop, terwijl Sutherland een wel heel irritant toontje moet aanhouden.

Die elementen verpesten een (on)aangenaam donker neonoirsfeertje en enkele knappe grafische vondsten. Kortom, matig.

Wanneer de mentale terreur onder het communistische regime en de eisen van Stalin zo absurd zijn dat ze een komisch effect hebben, kent The Death of Stalin een ingetogen, maar veelbelovende start. Ook de Wes Anderson-achtige voorstelling van de personages in slow motion draagt daar tot bij. Gaandeweg echter worstelt de film met de spanning tussen komedie en historisch drama, wat zijn haast ongemakkelijke hoogtepunt kent in de executie van Beria. Tussendoor zijn er iets te weinig grappen om deze komedie memorabel te maken, en wordt er iets te veel geroepen om het drama lang te laten nawerken.

Zeer strakke en ingetogen rechtspraakfilm met een machtige, smerige Timothy Spall en een Rachel Weisz die af en toe uit de bocht gaat. Het uitgangspunt is interessant, maar de boeiendste onderdelen (de pure argumenten over de Holocaust) komen uiteindelijk toch nog te weinig aan bod. Daarnaast worden enkele kleine thema's opgeworpen zonder verdere uitwerking (sluimerend neonazisme, getuigenissen van slachtoffers). Toch maakt zo'n ijzingwekkende scène in Auschwitz alleen al van Denial een kijkje waard.

Vanaf minuut één wordt de centrale boodschap van District 9 je door de strot geduwd, en de film laat geen ruimte meer voor een ander geluid. Wat is de mens toch door en door slecht.

Het mockumentary-gedoe wekt vooral nervositeit op. Echt interessanter wordt het wanneer Wikus langzaamaan in een alien verandert: een vleugje Cronenberg en een snufje gepaste gore (wat in de rest van de film ook goed in beeld blijft).

De documentairestijl is sowieso moeilijk vast te houden, dus ergens halverwege verandert de film van toon, met wat meer actie, om met een Transformers-achtige expositie te eindigen. Niet dat dat alles beter maakt.

Daarnaast is het niet vanzelfsprekend om enige sympathie voor eender wie op te brengen. De belangrijkste alien is slechts een vlak personage, om over de irritante Wikus maar te zwijgen.

Kortom, het dwangmatige uitgangspunt is al zwak, dus veel valt er niet meer goed te maken.

Het begon nog redelijk goed. Een tiener die huisarrest krijgt en de tijd probeert te verdrijven door zijn buurman te bespioneren. En ook nog even het buurmeisje, dat toevallig altijd zeer sensueel aan haar zwembad poseert. De High School Musical-achtige opbouw naar een veel te voorspelbare ontknoping (die overigens veel te lang uitblijft) maakt van "Disturbia" geen hoogstaande film. LaBeouf speelt aardig, maar zijn partner in crime en liefje (annex de romance) zijn ronduit irritant. David Morse doet het echter niet slecht als creep.

Lange zit.

Fassbinder slaagt erin een brutale politieke satire over idealisten/terroristen die niet weten waarmee ze bezig zijn in beeld te brengen. De intro werkt, zoals Mochizuki Rokuro hierboven aanhaalt, inderdaad beklemmend en disturbing. Dat wekt ook de interesse.

Maar daarna wordt Die Dritte Generation een te lange en te chaotische vertoning. Aan het verhaal is vaak geen touw vast te knopen. Geen enkel personage springt eruit en de acteerprestaties zijn klungelig en soms overdreven. Jammer.