Meningen

6 acteurs die een min of meer allegorische voorstelling van Bob Dylan spelen: klinkt als een goed concept. "I'm Not There" is echter een veel te langdradige, bijwijlen verwarrende film. Waar Cate Blanchett de Dylan goes electric overtuigend neerzet (griezelig hoe ze met deze prestatie, als vrouw zijnde, wegkomt), schieten Richard Gere en Heath Ledger hopeloos tekort. Vooral de scènes met die laatste lijken weggeplukt te zijn uit een mislukte familiefilm.

Wat mij soms bevreemdde waren de documentaire-achtige momenten. Julianne Moore met zwarte pruik die Joan Baez moet voorstellen, Ben Whishaw op de hoes van "The Times They Are A-Changin'", maar dan met een andere titel... Hier vervalt de film in een bijna lachwekkende mockumentary. Over de soundtrack kan ik uiteraard niet klagen, maar dan heb ik nog liever een boek als biografie.

Een surrealistische trip van begin tot einde, met vervreemdende elementen (starende gezichten en een dissonant geluidenarsenaal) en een flinke brok waanzin en hysterie. Of hoe vreemdsoortigheid de hel van de oorlog beter weergeeft dan rechttoe rechtaan sentiment.

Na herziening boet "The Illusionist" niets aan sfeer in. Het blijft prettig kijken naar het Wenen van 1900, zeker door de soundtrack van Philip Glass. De geforceerde Duitse accentjes neem je er dan maar bij. Zeker als het bij Eisenheims shows tot visuele hoogstandjes komt. Helaas is de afwikkeling op het einde nu storender en het grootste minpunt. Edward Norton en Paul Giamatti doen het meer dan degelijk, de romantiek tussen Norton en Biel kon dan weer beter.

Door de combinatie van opzichtige effecten, een grijzige industrialsetting en een passende soundtrack van Laibach zit het met de ironie in Iron Sky alvast snor. Alleen mist het plot de nodige scherpte om het geheel naar een hoger meta- en humorniveau te tillen, en is het acteerwerk te matig om daar een mouw aan te passen. Desalniettemin leuk genoeg om af te vinken op een 'bad movie night'.