Meningen

Openhartige gesprekken met een sympathieke en aparte band, sfeervolle beelden en uiteraard geweldige muziek. Meer moet dat niet zijn. Een eenvoudige maar doeltreffende muziekdocumentaire.

Voor de opzet alleen al krijgt de docu van mij een voldoende. Bill Maher weet op een grappige manier enkele vrome en/of bijgelovige personen te benaderen. Wat m. i. ontbrak was een reflectie op hetgeen die personen vertelden of geloofden: waarom geloven zij dit? Welke argumenten gebruiken ze? In plaats van de sarcastische ondertitels kon men bijvoorbeeld de drogredenen van de geïnterviewden vaststellen. Maher beperkt zich helaas tot het samenvatten van de nonsens. Sommige "interviews" waren sterk en zelfs schrijnend (de senator), andere dan weer overbodig (de Amsterdamse junkie). Dat alleen "idioten" aan bod komen (of de gewone man) is misschien wel waar, maar uiteindelijk geloven zij exact hetzelfde als de "intellectuelen" van het soort Dinesh D'Souza, Alister McGrath: mirakels (de tijdelijke opheffing van de natuurwetten), maagdelijke geboorte, opstanding van Christus...

Voor echte discussies tussen atheïsten en gelovigen verwijs ik graag door naar YouTube: Matt Dillahunty en zijn programma "The Atheist Experience".

Met momenten behoorlijk intens (af en toe een shock!) maar helaas zakt de film soms weg (wanneer Carol zich weer onder de mensen bevindt). Camera en geluid (alsook oorverdovende stiltes) zorgen voor de spanning. Repulsion blijft echter niet hangen. De opbouw is te lang, en de uiteindelijke finale, het hoogtepunt, te snel voorbij. Gelukkig is Deneuve een genot om naar te kijken, anders zou de film m'n aandacht compleet verloren hebben.

Een redelijke van Polanski, dus.