Meningen

Een topcast, een goed uitgewerkt en complex plot, een grimmig 50's sfeertje: meer heb je bijna niet nodig om een film tot klassieker te maken. Bij momenten ben je misschien de draad kwijt, maar op het eind valt de puzzel ineen. Intussen kon je genieten van Spacey, Pearce, Cromwell, e.a. Zoals hierboven gezegd, doet het geheel (dat overigens erg 'sec' is) denken aan "Chinatown", en dat is niets minder dan een compliment. Uitstekende thriller!

Lady Bird biedt van alles wat: coming-of-age, drama, humor, maatschappijkritiek... Gerwig zet nergens volledig op in, waardoor er een heel casual kijkervaring ontstaat. Heel amusant op het moment zelf, maar gevaarlijk om snel weer te vergeten. Dat Saoirse Ronan charmant en geloofwaardig speelt, blijft wel weer langer hangen.

Gebuisd.

Want zwak acteren, slordig camerawerk en nerveuze situaties zorgen niet voor een aangename filmervaring. Er is tevens te weinig context en informatie over de personages om het geheel geloofwaardig te presenteren. Wat overblijft, is tenminste een poging tot de realistische en claustrofobische weergave van de binnenkant van een tank en de keuzes waarmee tankcommandanten te maken krijgen.

"The LIfe Aquatic" is een droge film. Soms iets te droog. En dat weegt een beetje op het verhaalverloop. Het tempo ligt traag waardoor men het uiteindelijke doel van de film uit het oog verliest. Aan de andere kant zijn er frappante personages en een decor met groot je-m’en-foutisme. Een in tweeën gesneden boot? Geen probleem. Vreemd genoeg werkt het. Zelfs de muziek is bizar (aparte interpretaties van David Bowie). Maar dat alles schenkt deze komedie geen verhevenheid.

Met veel hoop begon ik aan deze anti-doodstraffilm en tot mijn grote verbazing kwam ik in iets heel anders terecht. De flashbacks en het spreekwoordelijk samenleggen van de puzzelstukken zijn nodig om te bepalen of David Gale schuldig is of niet, maar de race tegen de tijd die Bitsey met haar collega onderneemt doet de film vastlopen in een standaard thriller. De noodzakelijke turn op het einde doet daar nog een schepje bovenop. Zo wordt de bedoeling van de film ondermijnd. Erger nog: ongeloofwaardigheid is troef (Bitsey haar auto valt stil; Gale in het complot). Het acteren van Spacey en Winslet mag er dan wel zijn, dit is geen doordachte morele film, maar amusement.

Een feelgoodmovie die mij doet terugdenken aan Me and You and Everyone We Know, door de mix van humor en tragische elementen. Alle personages hebben hun verschillende karakters en de grens van het karikaturale wordt niet overschreden. Het uitgangspunt, de dysfunctionele familie, is interessant en werkt doorheen de hele film. Abigail Breslin zet een opvallend sterke rol neer. Ook de steek op het einde naar wedstrijden zoals deze in "Little Miss Sunshine" is geslaagd - en gewenst!

Soderbergh weer op dreef.

De chemie tussen de twee hoofdpersonages doet al veel, de nevenrollen van o.a. Craig doen de rest. Logan Lucky is oprecht grappig, zij het droog, en zelfs het dochtertje zorgt voor een komische noot zonder dat het sentimenteel wordt. De heist is eigenlijk een groot excuus voor een satirische kijk op smalltown-Amerika, maar zelfs dat aspect wordt goed uitgewerkt.

Aan te raden, dus.

Een film met overwegend kinderen is altijd gevaarlijk om te maken, en het resultaat is er dan ook naar.

Wat je krijgt is een zeer vervelende roadmovie die zich afspeelt in velden en bossen, met het nooit ophoudende gejank van een baby op de achtergrond. De teksten zijn gekunsteld en de motieven zijn verwarrend (te beginnen met de moeder die haar kinderen achterlaat). Een tocht van 900 km die bij aanvang al onmogelijk lijkt, is eveneens bedenkelijk, maar daar moeten we de film niet eens op afrekenen. Het onvaste camerawerk en de frustrerende montage, bijvoorbeeld, dienen zich ook als reden aan. Tussendoor hangt er bij een oude dame, wier gedachten nog bij het glorieuze jaar 1933 zijn, een portret van Hitler aan de muur - een duidelijk toonbeeld van krampachtige pogingen om inhoud toe te voegen. Vergangenheitsbewältigung van de onderste plank, dit.

Love Actually begint veelbelovend, maar rondt het geheel niet bijster goed af. De verhaallijn van Nighy (als bejaarde rockster met een kersthit) is van bij het begin al uitgespeeld, en kent pas op het einde nog een heropleving. Hugh Grant vormt aanvankelijk een charmante verschijning als de iets té vlotte premier, maar naarmate de film vordert, wordt het bij hem ongeloofwaardigheid troef. Neeson en zijn zoontje zijn aandoenlijk goed, terwijl Keira Knightley met haar geheime aanbidder misschien wel het meest bijblijft. Ook Rickman is altijd een plezier om naar te kijken. Hoewel het grappeninterval goed zit en de film zelfs enkele mooie shots presenteert, voelt het als een veel te grote kersttaart aan: na een tijdje heb je er gewoon genoeg van, en loert de buikpijn om de hoek.

Een uitstekend uitgangspunt vloeit weldra over in een jachtige, over-the-top scienciefictionfilm. Net als The Fifth Element slaat deze film nergens op, maar het ziet er goed uit en is zeer onderhoudend. Al was het maar omdat Scarlett Johansson erin meespeelt. Zelfs als een superheldin die alle emoties verliest, blijft zij een mooie verschijning. Topentertainment, dit.