Meningen

Cooper gaat met zijn vrienden naar zijn geboortehuis om er een nieuwe videoclip te schieten. Vrij duidelijk een B-film, vol met blauwe filters en rookmachines. Met de beroemde "acteur" Alice Cooper in de hoofdrol. Iets met honden en mogelijk een weerwolf, dat geloven de dorpsbewoners tenminste. Was even populair in de 80s dat weerwolf-gebeuren met An American Werewolf in London en The Howling. Best vermakelijk filmpje als je er niet teveel van verwacht verder.

Gefilmd in de wateren waar Moby Dick zich afspeelt.

We zijn op reis met een fish trawler alleen hier krijgen we niet de standaard-documentaire: geen voice-over, geen interviews en van veel scenes zien we alleen de details en geen totaal-plaatjes.

Levert spectaculaire beelden op zeker in combinatie met de geluidsband waarbij de microfoon met de camera ook onderwater gaat.

En dit alles grotendeels 's nachts (donker!!!) gefilmd!!

Achtervolgd door een grote groep meeuwen en met de zeesterren opgewoeld door de visnetten en het vissenbloed en gekneusde schaaldieren die door de scheepsgaten weer in zee worden gedumpt.

Briljante arty documentaire!

Heel aangename vakantie-tragi-komedie.

Vrij licht filmvoer, maar toch met een beetje American Beauty-achtig venijn erin.

Paar keer hardop moeten lachen, heeft ook allemaal een beetje de uitstraling van een (iets te) lange vakantie aan het strand.

Prachtige rol van Denis Podalydés als de vader.

Tamelijke mooie beelden in een soort van hyper-dreamlike-realisme, maar het verhaal ademt nogal wat new age (laten we de leukste stukjes uit een paar religies pakken zonder dat we alle vervelende lastige en nare issues meenemen) en die reddingsboot had misschien 10 minuten korten kunnen duren.

Kan me heel goed voorstellen dat het in 3D allemaal nog groter visueel plezier oplevert, maar helaas moest ik het gewoon 2D doen, dan blijft de film ook prima overeind, maar Disney is nooit heel ver weg.

In de herziening!
En dan concluderen we maar even: 80's-hoogtepunt!!!
Space-horror komt naar de Aarde en dan zit zo'n beetje de alles er wel in (vampieren, zombies, shapeshifters, body horror).
Misschien zien voor de jongere kijkertjes niet alle FX er even overtuigend uit, maar zo mooi zijn we ze de afgelopen 25 jaar niet meer tegengekomen.
Ik krijg spontaan zin in een jaren tachtig-film-weekje!

Stevige psych-isolatie-horror met rookie Pattison die mag beginnen onder leiding van Dafoe, die altijd meteen duidelijk maakt, dat hij de baas is en er niemand aan zijn licht komt. Zwart/wit voor het betere Tarr-sfeertje, dat 4:3 beeld formaat had voor mij dan niet gehoeven, het zou er allemaal wat strakker hebben uitgezien in een vol formaat, maar goed ik ben een sucker voor widescreen. Verder gewoon mensen horror, verwacht niet te veel van dat fantasy gehalte.

Hele prima thriller waarin Alex een nieuwe kostschool-en kamer-genoot krijgt.

Ene Nigel die zich bezighoudt met taxidermie en een vreemde obsessie heeft voor de Tempeliers.

Alex wil zo min mogelijk met hem te maken hebben, maar Nigel ziet in Alex een bondgenoot.

Uiteindelijk wordt Alex gevonden bij het lichaam van Nigel en mag psychologe Toni Collette gaan uitzoeken wat er precies gebeurt is en of Alex de moordenaar is.

Redelijk origineel uitgewerkt plot en geen vervelend rechtbank-gedoe erin.

Aardige time-waster: doet af en toe wat denken aan iets als Inception.

Wel een soort van light-versie dan.

Jammer van het wat vervelende yuppie-sausje: je kan 100% van je hersencapaciteit gebruiken en dan ga je de financiële wereld in?

Halverwege gaat het ietsje meer de thriler-kant op, houdt de film op gang maar echt nagelbijten wordt het helaas nergens.

Algehele look en visuals zijn leuk gedaan.

Even schrikken als we bang zijn de hele tijd naar een soort van yuppie-advocaat/snelle jongen te moeten gaan zitten kijken , maar het plot geeft al gauw een stevige twist en dan wordt het karakter Matthew McConaughey ook meteen wat interessanter.

Uiteindelijk wordt alles in de rechtszaal uitgespeeld, maar vanwege mijn normale onthouding van dat soort films mag dat een keertje.

Behalve een bovengemiddeld plot wijkt het verder niet zoveel af van vergelijkbaar TV-voer, maar blijft tot het einde boeiend en als extra bonus nog een kleine rol van William H. Macy met Johan Derksen-look.

Aaahh...jaren tachtig...new wave...met Fairlight-soundtrack.

Low budget (maar bij vlagen erg mooi gefilmd), af en toe wat navelstaarderig ('t is wel New Wave natuurlijk) en behorend bij die bekendere "new wave cinema"-films: Diva, Betty Blue, Mauvais Sang, Der Himmel über Berlin, Stranger Than Paradise.

Voorloper ook van Richard Linklater, Gus van Sant en (de door mij niet zo geliefde) Hal Hartley.

Aan te bevelen voor diegenen die met rode koontjes keken naar Gotterdammerung en Jonge Helden...SF-liefhebbers hebben hier niet zoveel te zoeken.

Okay geen sex-scenes en geen Exorcist-verwijzingen...dus dan betekent het dat ik de originele Mario Bava-versie heb gezien.

En dan beginnen we in giallo-achtige sferen om vervolgens in een oud huis te komen waar een beetje een soort van gothic sfeer hangt...we kabbelen eventjes wat om vervolgens nog even af te sluiten op top-Bava-niveau met ontbindende lijken in bed en Telly Savalas in de weer met levensechte wassen beelden.

D'r zit ook nog een muziekje in dat me nogal deed denken aan het latere "Einsamer Hirte" tenzij die panfluit het weer eerder ergens anders vandaan gehaald had.

Tsja beetje vreemde film wel, maar er staat me nog bij dat ik gisteravond toch afsloot in hoog enthousiaste sferen, maar ik zou de film nog een keer moeten zien om hem helemaal te bevatten.

Herkijk klinkt zeker niet als onprettig vooruitzicht.

En Wendy ook maar weer eens verder met de video-nasties.

Ligt hier zeker niet aan de gruwelijk grafische slacht-scenes die zitten er niet tot nauwelijks in.

Maar ja brandende sigaren in iemands mond uitdrukken is niet echt aardig.

Wilhelm Tell spelen met cassieres ook niet.

En dat onze Lisa schijnbaar niet zo blij is met het onaangekondigde bezoek moge ook duidelijk zijn.

Kort voor een feature film (iets meer dan een uur), maar echt heel veel langer had ook niet gehoeven.

Voornamelijk een amateur-film, alhoewel de soundtrack en de acteurs redelijk te pruimen zijn.

Film heeft verder voornamelijk een armieterige look.

Plot (inclusief afloop!!) past op de achterzijde van de VHS-hoes.

Voor de completisten maar weer eens.

De carriere van Wim Wenders begon nogal te zwabberen na Der Himmel uber Berlin, maar er zijn zowaar nog meesterwerkjes in te vinden!

Fantastische Lissabon-film met een fantastische Rüdiger Vogler die in een soort van The Third Man terechtkomt.

Alleen is dit niet echt een thriller, wordt er zelfs gehint naar Buster Keaton en worden er vragen gesteld over de staat van de cinema.

En met prominente rol voor de band Madredeus.

Ondanks wat schoonheidsfoutjes wel één van de beste films Wenders, zeker onder zijn vele film-over-film-films.

In 1970 maakte regisseur Arthur Penn deze satirische visie op het ontstaan van de Verenigde Staten.

"Nobody" Dustin Hoffman leeft afwisselend tussen de Indianen en blanken en beïnvloedt zo onder andere de levens van Wild Bill Hickok en Generaal Custer.

Deze film kan je dus zien als de blauwdruk voor films als "Forrest Gump" en "The Curious Case Of Benjamin Button".

Nadeel is wel dat het allemaal wat oppervlakkig is qua geschiedvertelling, maar dit zou een prima film zijn om de wat jongere kijkers een beetje bekend te maken met de geschiedenis van "Het Wilde Westen".

De sympathie ligt aan de kant van de Indianen overigens.

Waar de homo's, lesbo's en transgenders breed voorzien zijn van films over hun sexleven lijken de hetero's er maar bekaaid af te komen, maar zie hier eindelijk een soort moderne versie van "Everything You Always Wanted to know about Sex but We're Afraid to Ask".

Die Woody Allen-film was het ook niet helemaal, maar had dan tenminste nog één klassiek fragment met Woody als neurotische spermatoide.

Zo klassiek wordt het hier niet, af en toe een glimlachje kan er nog wel van af, maar geen van de verhaaltjes weet er echt bovenuit te schieten en het algemeen niveau is te vlak.

Nou okay die dacryphilia dat was nog wel redelijk geslaagd.

Kinderfilm of niet het camerawerk is prachtig. François Truffaut kopieerde een scene letterlijk in Les Quatre Cents Coups 6 jaar later en ja, het ademt zelfs al een beetje Nouvelle vague.

Mooiste van al blijven natuurlijk de prachtige beelden en de mooie attracties op Coney Island in 1953, vooral die parachute is echt prachtig, nooit in het echt gezien helaas.

De Abbott & Costello film die geen Abbott & Costello film is. Met name erg populair als filmduo tijdens WW2. Maar hier hadden ze ruzie met elkaar. Abbott had een huishoudster ontslagen omdat hij niet tevreden over haar was en Costello nam haar toen als zijn huishoudster zeer tot ongenoegen van Abbott. Of vice versa. De ruzie liep zover uit de hand dat beide heren niet meer met elkaar spraken en alleen op de set hun dialogen nog uitspraken tegen elkaar. Abbott hier als de directeur van de stofzuigerfabriek en Costello als hun nieuwe deur-aan-deur verkoper. Eigenlijk puur een Costello-film. Ondanks dat de film afwijkt van de rest van hun films wel erg leuk. De ruzie werd in de loop van 1947 weer bijgelegd. Er volgenden nog bijna 20 films en een televisie show. Zo rond 1955 daalde hun populariteit door overexposure en we begonnen andere dingen leuk te vinden. In 1957 kwam er een einde aan Abbott & Costello als duo. En in 1959 stierf Costello op 52-jarige leeftijd.

In de eerste scene komt Martin Sheen al even laten zien wat een vreselijke engerd hij is.....en dus zitten we meteen op het puntje van de stoel bij de eerste kop koffie op de zondagochtend.
Jodie Foster was als puber al een vreselijk goede actrice.
En krijgt hier hulp van een manke goochelaar die ook nog eens haar love-interest wordt.
Vreemde thriller die nauwelijks een thriller lijkt, maar in ieder geval beklemmend is.
Dat kelderluik dat midden in de nacht opengaat...scary!!

Bovengemiddelde Shaw Brothers-film barstensvol ingewikkelde complotten en iedereen die iedereen bedriegt. Bovendien heeft ons potentieel slachtoffer ook nog eens een mantel die hem beschermt tegen al het mogelijke wapentuig.

Prima actie-scenes (en met weinig gebruik van wires) al krijgen we nog wel een mooi touw-spinnen-web te zien.

Tempo ligt lekker hoog zodat de liefhebber zich geen moment hoeft te vervelen.

Eén keertje microfoon in beeld, moet kunnen hoor.

Redelijke film over Txema die zich na een ETA-gerelateerd vergrijp laat overhalen om als infiltrant dieper in de ETA te duiken.

Film schildert zowel de ETA als het Spaanse gezag onder Franco niet bepaald sympathiek af.

Aardig inkijkje wel in deze materie vanuit beiden partijen gezien in de periode 1973-1975.

Nadeel is dat verklikkers nooit sympathiek zijn en dat het alles ook wel doet denken aan zoiets als "Donnie Brasco".

Há! Dogtooth was een briljante binnenkomer van Lanthimos, Alps tot nu toe nog niet gezien, maar hier duikt ie weer op in het uitermate fotogenieke Ierland.

Personages zijn wat minder absurd als in Dogtooth, maar de maatschappij houdt zich dan weer wel aan een soort van Lebensborn-achtige conventies in een wereld die nogal op onze huidige tijd lijkt.

Erg fijne absurdistische comedy of liefdesverhaal dat kan natuurlijk ook nog. Prachtig gefilmd en de enige kritiek die ik zou kunnen hebben is dat het rolletje van John C. Reilly niet nog wat groter is.

Verrassend leuke jaren zeventig SF.

Special FX zijn weliswaar wat verouderd, maar de looks van het geheel: Geweldig!

Prima plot in een film die ergens lijkt te zitten tussen "Planet Of The Apes" en "Star Wars".

Meesterregisseur Max Ophüls met een bonte en propvolle film over Lola Montes.

Film draait voornamelijk rond de circusshow waarin haar leven wordt verteld en schiet van daaruit naar diverse episodes uit haar leven.

En de circusshow zit vol bizarre piccolo's, dwergen en gemaskerde figuren.

Regisseur speelt ook nog regelmatig met de kadering van de film.

Een film vergelijkbaar met een volle circuspiste.

Zeer aanbevelenswaardig.

Geweldige film!!

Backpackers hiken door Georgië met een gids door een overweldigend landschap en dan volgt er één stomme reflex die de sfeer naar uitermate grimmig doet omslaan.

Geen "Deliverance" of "127 Hours"-toestanden, meer een soort van "Into the Wild" maar dan zonder alle hippie, Eddie Vedder, Hollywood-toestanden.

De film ademt ook gewoon meer Georgië dan VS.

Relatief onbekend, ook geen uitgebreide reviews van gelezen, toevallig tegengekomen en achteraan gegaan omdat ik dacht dat het wel eens een typische Wendy-film zou kunnen zijn...en inderdaad!

Meesterwerkje!

Okay B-filmpje ... jammer dat nou net de familie-relatie-problematiek van John Travolta het slechtste onderdeel is (de regisseur is de kleinzoon van de echte inpecteur die door Travolta gespeeld wordt!).

Verder denk ik dat als je het beeld op zwart/wit zou zetten het niet zo heel veel zou afwijken van de gemiddelde 50-ies noir.

Beetje voorspelbaar soms, maar best aardig gedaan.

Met vaart en enthousiasme gemaakte manhunt onderhoudend voor de iets meer dan anderhalf uur dat ie duurt. Nadeel is nauwelijks verhaal en al helemaal geen uitdieping van de karakters en zo komen eigenlijk alleen de bad guys goed tot hun recht. Paar sterke vondsten, mooie omgevingen waarin het zich afspeelt.

In de herziening.

Robert Altman eigent zich de noir van Philip Marlowe helemaal toe en maakt er een typische top-Altman-film van.

Feitelijk mijlenver weg van de klassieke Humphrey Bogart-uitvoering krijgen we hier Elliot Gould die al een stuk minder hard-boiled is en die loopt rond niet in de 40s maar in de begin 70s.

Marlowe komt allerlei figuren tegen die in eerste instantie weinig met elkaar te maken lijken te hebben, maar uiteindelijk toch een band met elkaar hebben en waarin ook Marlowe persoonlijk bij betrokken is.

Ruimschoots aandacht voor de bijfiguren, de buurmeisjes en zelfs de kat.

En Altman zorgt ervoor dat het nergens rommelig of druk overkomt.

Prachtig camerawerk en hoog op seventies cool.

Meesterwerkje!

Stel mensen gaat lekker kamperen in de vrije natuur en doen waar mensen zo goed in zijn: herrie maken, boompjes kappen op beesten schieten en meer van dat moois en nu pikt de natuur het even niet meer en wordt het nogal een vakantietripje from hell.

Tamelijk sfeervol, maar met maar twee potentiële slachtoffers en zo goed als "The Birds" wordt het ook niet. Laatste minuten hadden wat korter gemogen, maar het einde is tamelijk geweldig.

Uitermate goede (TV?)-film van de regisseur van The King's Speech.

Waargebeurd verhaal over zeer gelovige Lord Longford die als gevangenbezoeker de beruchtste vrouw van Engeland, de tot levenslang veroordeelde Myra Hindley, bezoekt en zich in de media hard maakt voor haar vrijlating.

Hindley en haar vriend Ian Brady misbruikten en vermoorden 5 kinderen tussen de 10 en 17 jaar oud en werden gearresteerd in 1965 bekend als "The Moors Murders".

De publieke opinie keert zich echter totaal tegen Longford.

Veel sterker materiaal dan die King's Speech en een veel betere film, redelijk zonder al te veel opsmuk en sterk geacteerd door met name Jim Broadbent (Longford) en Samantha Morton (Hindley).

Woeha!! Zo'n beetje compleet gemist in de jaren tachtig, maar dit is toch wel echt top-thriller-vermaak, vooruit nog een beetje futuristisch gedoe erbij. Ja de corporate jongens en meisjes hebben weer een fijne manier gevonden om de consumenten nog meer rotzooi aan te smeren en gaan daarbij over de lijken van een paar modellen....de reden daarvoor? Ik heb werkelijk geen idee, dat stond gewoon in het script om hun plastisch chirurg Albert Finney eens op onderzoek te sturen.

Maar we zitten wel op het puntje van de stoel te kijken waarbij we vooral op moeten passen voor Mr. Moustache Tim Rossovich en z'n flitser.

Geweldig einde ook nog eens, dit soort thrillers werden volgens mij niet meer gemaakt na 1985, althans niet meer van dit niveau.

Meesterwerkje!