Little Fugitive (1953)

Dit blijkt een belangrijke film te zijn geweest in de filmhistorie.

Een quote van François Truffaut:

"Our New Wave would never have come into being if it hadn't been for the young Morris Engel...with his fine Little Fugitive."

De film won enkele prijzen, aaronder een Zilveren Leeuw in Venetië en een Oscarnominatie voor beste script. Er is een remake in de maak.

Heb deze film gezien op het filmfestival in Gent. Er werd een inleiding gegeven door een organisator van het festival (iemand die de films van het festival kiest). Hij had deze film gezien in een filmfestival in LA en hij wou er alles aan doen om deze film te brengen naar het filmfestival. Ik vond het een mooi filmpje met een geweldig jongetje in de hoofdrol. Het is geen diepgaande film maar het toont wel op een heel mooie manier het leven van een 7-jarig kind, dat alleen op stap gaat.

Verschijnt binnenkort op regio 1 dvd: http://www.dvdaf.com/releases.html?week=2008-11-03&pm=one&pg=50

Ooit op de gok voor 1,5 euro gekocht. Ontzettend leuk filmpje en echt hier over het hoofd gezien. Misschien komt dat door het simpele verhaaltje of doordat mensen dit een kinderfilm vinden. Of dat zo is weet ik niet, maar de film kijkt ontzettend gemakkelijk weg.

Zo zelfs dat je bijna over het hoofd ziet hoe knap de film is gemaakt en hoe naturel alles (acteren, de omgeving) er in de film uitziet! De fotografie is ècht heel goed en vanuit aparte hoeken geschoten. Als Joey eenmaal op Coney Island aankomt wordt de film helemaal leuk en het lijkt net of men gefilmd heeft met verborgen camera's, zo ècht zien de beelden en de reacties van mensen/acteurs (?) er uit!

Toch nog eens de film herzien met het commentaar van de makers!

Voorts is de film natuurlijk ook nog eens een juweeltje als tijdsdocument. Wat dat betreft komt de film wellicht nu ook als naief en onrealistisch over, maar het is de vraag of dat echt zo is/was?

Ik betrapte mezelf er op dat de eerste gedachte bij de pony-man was: 'mmm? pedo?', in plaats van: 'bezorgde volwassene!' Triest eigenlijk...

Deze film is jammerlijk tussen de kieren gevallen. Zoals Starbright Boy al opmerkt is dit een cruciaal stuk filmgeschiedenis. Te zot voor woorden dat dit niet de erkenning krijgt die het verdiend.

Kinderfilm of niet het camerawerk is prachtig. François Truffaut kopieerde een scene letterlijk in Les Quatre Cents Coups 6 jaar later en ja, het ademt zelfs al een beetje Nouvelle vague.

Mooiste van al blijven natuurlijk de prachtige beelden en de mooie attracties op Coney Island in 1953, vooral die parachute is echt prachtig, nooit in het echt gezien helaas.

Het verbaasde me dat ik eigenlijk nog niet eerder had gehoord van de films van Morris Engel! En dat er op MM momenteel ook maar één te vinden is. De invloed op zowel de Indie cinema in de US als de Franse new wave is redelijk evident. De losse cinematografie (bereikt door zonder geluid te filmen en daarna te dubben, Italian style) en de opvallende soundtrack zijn al puur new wave.

Qua inhoud is het misschien wel nog een beetje te veel van zijn tijd, hoewel je het ook kan zien als een redelijk tijdloze kinderfilm. Kijkt makkelijk weg en is niet over-sentimenteel. Mij stond het alleen wat tegen dat er een enkele keer gekozen wordt voor een simpele gag ipv een meer organisch of logisch verloop van het verhaal... het houdt het allemaal net wat te simpel voor mijn smaak. Maar ben zeer benieuwd hoe deze stijl uitpakt als hij volwassenen in de hoofdrol heeft (en volgens mij ook autobiografische elementen) in Weddings and Babies (1960).

Begint als een jeugdfilmpje, van precies nog vroegere datum dan de jaren 50, maar gaat dan, met de fratsen van de kleine Joey, meer overkomen als een regelrechte nouvelle vague film die alleen maar met een verborgen camera kan opgenomen zijn.

De beelden van het pretpark en het strand met daartussen "de kleine vluchteling" (hij heeft toch weinig wroeging) zijn fris en vrolijk om volgen (de fotograaf) en de natuurlijkheid waarmee de kinderen hun rol vertolken is merkwaardig.

Zelden wist een filmmaker op treffende wijze de belevingswereld van een kind tot leven te brengen op het witte scherm zonder visuele fratsen. Deze film doet veelvuldig denken aan Les Quatre Cents Coups (1959) en François Truffaut noemde "Little Fugitive" als één van de belangrijkste inspiraties voor zijn eigen meesterwerk. De zevenjarige Joey [Richie Andrusco] slaat op de vlucht wanneer hij zijn broer heeft doodgeschoten. Niet wetend dat zijn broer hem voor de gek heeft gehouden zodat hij niet op hem hoeft te passen, zoekt Joey zijn toevlucht in Coney Island. Daar gaat hij zo op in de magie van het pretpark dat hij zijn zorgen al gauw lijkt te vergeten.

De scènes tot aan het schietincident zijn niet geweldig geacteerd, iets wat vooral tot uiting komt in de houterig uitgesproken dialogen. Maar de scènes in Coney Island zijn subliem gefilmd. Joey waagt zich meerdere keren aan het blikgooien, waarbij hij na elke mislukte poging een manier vindt om zijn techniek te verbeteren. Zijn ontmoeting met de vriendelijke man bij het ponyrijden is eveneens fraai, maar mijn favoriete moment is Joeys honkbalsessie waarin hij met een - voor zijn leeftijd - veel te grote en zware knuppel tevergeefs probeert de ballen, die in enorm tempo op hem worden afgevuurd, te raken. We zien hoe hij gedurende de sessie van alles probeert om tot een beter resultaat te komen... en het lukt hem, waarbij hij de cameraman - tot zijn eigen schrik - zelfs vol in het gezicht lijkt te raken! Het is een onvoorzien moment dat de filmmakers gewoon in de film lieten zitten. OK, er is eigenlijk geen verhaal te bekennen, maar dit is een meesterlijke karakterstudie van een 7-jarige. Bovendien biedt dit een unieke kijk op Coney Island in de jaren '50.

Goeie film over een jongetje die door zijn oudere broer voor de gek wordt gehouden. Met weinig opsmuk in beeld gebracht en ook volledig op locatie gefilmd, wat de film rauw en realistisch maakt. Hierdoor ook een mooi tijdsdocument. Ondanks de korte lengte wel wat langdradig. Een nipte 3.5 sterren.