Meningen

M'n vierde van Warmerdam en opnieuw een geinige prent, hoewel zeker niet z'n beste. Die absurde humor gaat er bij mij in als koek maar de grappenfrequentie mocht in De Laatste Dagen Van Emma Blank toch wat hoger liggen.

De film ziet er trouwens weer verzorgd uit en ook de score is best geslaagd. Zo blijft deze regisseur zowat de enige figuur binnen de Nederlandse cinema die me kan bekoren, niettegenstaande die wereld best nog enkele geheimen kent voor mij.

Mja, echt slécht vond ik The Ladykillers niet, maar toch behoorlijk belegen. Grootste probleem is wat mij betreft het gebrek aan geslaagde personages. In Bv. Burn After Reading vind je die wél, ondanks het even onzinnige verhaal.

Hier dus vooral vervelende figuren: die footballgast, J.K. Simmons die met de schijterij zit, één of andere Aziaat met Hitlersnorretje,... Van het niveau Police Academy als je 't mij vraagt. Hanks valt wel nog mee, maar hilarisch vond ik 'm nu ook niet.

Uiteraard wordt de prent wel in beeld gebracht met de gekende Coenflair. Niets briljants, maar toch eleganter dan het doorsnee komedietje.

Weinig origineel filmpje dat nergens afwijkt van de platgetreden paden en voor mij dan ook de minste Coen (Raising Arizona en True Grit nog niet gezien).

2*

Klein, charmant filmpje. Dat in mijn ogen wat al te minimalistisch is om een diepe indruk na te laten.

Lake Tahoe is op visueel vlak nochtans aardig, met een spookstadje dat baadt in een verzengende hitte. Zorgt voor zomerse kleuren.

Jammer genoeg maakt regisseur Fernando Eimbcke (is me 't naampje wel) bijna uitsluitend gebruik van statische shots. Terwijl ik persoonlijk liever wat dynamischer camerawerk zie.

Daarnaast bevat deze prent ook wel een beetje droge humor, maar hilarische taferelen moet je nu niet verwachten.

Ben een groot fan van coming-of-ageverhalen, maar Eimbckes tweede wist me eerlijk gezegd nergens te raken. Lake Tahoe is een fris briesje op een bloedhete voormiddag. Fijn... maar vlug vergeten als het voorbij is gewaaid. 2,5*

Weer eentje in de rij "Waarom kijk ik hier in godsnaam naar?". Ben eigenlijk allergisch aan cinema waarbij iemand zonder dat ie er zelf aan kan doen het bloed vanonder de nagels wordt gehaald. En ook deze is me misvallen.

Het begin is nog redelijk, met een behoorlijk eerste half uur. Daarna wordt Lakeview Terrace steeds frustrerender. Zowel Jackson als Wilson doen het nochtans niet slecht, en het voelt allemaal best echt aan, maar persoonlijk hoef ik er geen film over te zien.

1,5* dan maar, want op zich is Lakeview Terrace wat mij betreft nu ook geen complete draak.

Dit filmpje wist mij wel te boeien tot het einde, maar daarmee is het meeste ook gezegd. Want ik vond Last Night toch sfeer en authenticiteit missen. Het was allemaal zo kil en steriel. Zowel de beelden als de acteurs. Er hing geen elektriciteit in de lucht. Niet dat Knightley & co het slécht doen, maar ik voelde de passie niet. En da's jammer, want uiteindelijk stelt de film wel interessante vragen.

Ook op visueel vlak is het allemaal wel degelijk, maar zo akelig glad. Die feestjes , precies een fotoshoot voor Ikea. Zo saai en kunstmatig.

Drietje.

Zoals hier al vaak gezegd valt Let The Right One In een beetje tussen horror en jeugdfilm in, maar dat hoeft geen probleem te zijn. Deze film weet namelijk enkele magische momenten op het doek te toveren, vooral met behulp van Lina Leandersson die op indrukwekkende wijze gestalte geeft aan Eli. Verder is Alfredsons sprookje (zo voelde het bij mij toch aan) verdienstelijk, maar een plek in de IMDb-top 250 vind ik evenwel een tikkeltje overdreven.

Waar velen Meadows' vorige als een charmant tussendoortje zagen, geldt dat bij mij eerder voor deze prent. Somers Town vond ik namelijk een wondermooi juweeltje met prachtige beelden en dito muziek.

Le Donk & Scor-zay-zee daarentegen is fijn, zonder op enig vlak echt te kunnen overtuigen. Visueel is er omwille van het concept weinig ruimte voor poëzie en ook de soundtrack valt mager uit in vergelijking met de schitterende deuntjes die Somers Town opluisterden.

Zelfs de humor is wat mij betreft minder, hoewel Le Donk zich toch eerder als een volbloed komedie aandient. Niettemin vaak moeten gniffelen omwille van Considines asociale gedrag en ook de gelatenheid waarmee Scor-zay-zee alles ondergaat zorgt voor de nodige gein.

Leuk filmpje, dat qua humor een beetje aan The Office doet denken, maar in vergelijking met Meadows' vorige parels toch een stapje terug.

Zo'n filmpje dat het zou moeten hebben van het gezellige sfeertje van het Ierse platteland, maar een beetje wordt verpest door de enorme voorspelbaarheid (van zowat elke scène weet je precies hoe die zal verlopen) en de vaak ongrappige pogingen tot humor.

Af en toe komt die gezelligheid toch eens door de clichés heen prikken en ook de twee hoofdrolspelers hebben voldoende charisma om het geheel genietbaar te houden.

Geen grote cinema en soms bijna belachelijk clichématig, maar ook een prent die vlot wegkijkt en waar ik af en toe wel eens nood aan heb. Toch heerst vooral het knagende gevoel dat er meer had ingezeten: 2,5*

Bijzondere prent die vooral de verdienste heeft om je als kijker echt in die tank te droppen. Ik had bij momenten het gevoel zelf vast te zitten in dat smerig, vochtig, drukkend warm stuk ijzer. We zien of weten niets meer dan de onervaren soldaten, waardoor ook ons de angst om het hart slaat. Mooie, spaarzame score overigens. Maar verder nu niet een film die me echt heeft overweldigd. 3*

Aardige Soderbergh. Alweer.

Redelijk simpel verhaal maar toch weet hij er opnieuw iets bijzonders van te maken. Mooi in beeld gebracht, puike montage en goede acteerprestaties.

Luis Guzmán is zoals altijd dik in orde en ook de sixties-coryfeeën hebben iéts. Noch Terence Stamp noch Peter Fonda zijn in mijn ogen grote acteurs, maar beiden beschikken over de juiste uitstraling voor hun rol in The Limey. Stamp komt af en toe wel akelig dicht in de buurt van de karikatuur, maar op andere momenten imponeert ie dan weer.

Was er tijdens het kijken overigens van overtuigd naar Denise Richards te zitten kijken, maar Fonda's vriendinnetje blijkt een andere schoonheid.

Cool, melancholisch filmpje. Soderbergh... You talented son of a bitch!

Martin Van K zei het al: Linha De Passe lijkt maar wat voort te kabbelen, zonder dat het verhaal echt ergens naartoe werkt. En toch laat deze film een diepe indruk na.

Zo dompelt het regisseursduo São Paulo op fabuleuze wijze onder in een poëtische melancholie. Zowel de beelden als de soundtrack zijn bijzonder mooi en doen me wat denken aan het werk van Michael Winterbottom.

Ook de onervaren acteurs doen het grandioos en zouden zich moeiteloos kunnen meten met de vaak bejubelde acteerprestaties uit die andere sloppenwijkfilm, Slumdog Millionaire. Vreemd overigens dat die (eveneens erg sterke) prent nu overal hoge toppen scheert terwijl het hier bij Linha De Passe (hopelijk voorlopig) griezelig stil blijft.

Hier keek ik al langer naar uit en nu eindelijk gezien. En het moet gezegd: Linkeroever is behoorlijk indrukwekkend! Zoals hierboven al aangehaald: dit is cinema, waarbij ruim aandacht wordt geschonken aan meer dan het scenario alleen.

Visueel vind ik deze prent klasse, zonder dat het echt opzienbarend is. Ook de soundtrack mocht er wel wezen, wat eveneens opgaat voor de acteurs. Schoenaerts is weer z'n enigmatische zelve en z'n wazig personage lijkt zo uit het leven gestapt. Daar tegenover houdt de bevallige Eline Kuppens zich uitstekend staande, hoewel ik het wel eens ben met Onderhond dat ze best wat brutaler mocht zijn. Met een minder naïeve en rechtschapen Marie had Linkeroever misschien nog levensechter aangedaan. Maar sowieso een frisse verschijning, zonder twijfel.

Meer mystery dan horror, en pas op het einde worden de registers opengetrokken. Dat slot mag voor mij dan al niet helemaal bevredigend zijn, de sfeer die door Van Hees (en Karakatsanis) wordt neergezet is dat wel en maakt van Linkeroever meteen één van mijn favorieten van de Belgische cinema.

Of deze bij een tweede visie even krachtig blijft valt nog te bekijken, maar mijn nieuwsgierigheid naar Small Gods van de Karakatsanis bros is in ieder geval gewekt. Nu 'm wel nog ergens te pakken zien te krijgen!

Hmm, vond dit toch de minste James Gray tot dusver. Zijn stempel is hier al duidelijk zichtbaar maar komt wat mij betreft beter tot uiting in zijn volgende films.

Op visueel vlak bijvoorbeeld vind ik deze een pak minder dan bijvoorbeeld We Own The Night of Two Lovers. De tristesse spreekt reeds uit de beelden, maar de flair ontbreekt nog.

Ook is Little Odessa in mijn ogen wat al té zwijgzaam. Niet dat de dialogen van Grays andere films als spervuren op je worden afgevuurd, maar toch... Die leken me telkens wat sfeervoller, en dan werkt het allemaal beter.

Zeker geen strontvervelende prent, met aardige acteerprestaties. Maar verder dan 2* kom ik niet.

Fijne verrassing, dit filmpje. Zeer sfeervol en mooie beelden, hoewel ook ik nergens écht verbluft werd. Ook de score vond ik prima. Zoals wijlen Mochizuki Rokuro al zei, de prent doet erg 'Europees' aan.

Forest Whitaker haat ik normaal, maar in deze rol past hij goed. Rustiger dan anders, maar wel een vuil spelletje dat hij speelt met dat accent. Die Ijslander kun je natuurlijk alles wijsmaken, maar een bestaand Engels accent lijkt dit me niet. Kormákur denkt gewoon dat bepaalde Amerikanen zo spreken, terwijl ze van zijn film een lachertje maken op deze manier. Ook Julia Stiles is overtuigend.

Meer dan geslaagd werkje: 3,5*.

Deze prent is me erg slecht bevallen, misschien wel mede omdat ik iets anders had verwacht. The Living And The Dead begint namelijk zwartkomisch omwille van het James-personage, nochtans erg goed gespeeld. De manier waarop ie praat doet me soms wat denken aan A Clockwork Orange of Barry Lyndon waarbij ik ook meermaals moest grinniken. Maar ongein had ik dus niet verwacht, wel een subtiele, sfeervolle thriller. En subtiel is de film van Simon Rumley in mijn ogen net allesbehalve.

De setting (zo'n veel te groot kasteel voor 3 mensen) biedt nochtans mogelijkheden, maar je moet die zoon maar vijf seconden bezig zien om te weten dat daar ongelukken van komen. Dat ie daar gewoon in dat huis rondbanjert en niet opgenomen is, of er op z'n minst gecontroleerd wordt dat ie z'n medicatie neemt, zelfs als Vader van huis is, kan je op z'n minst merkwaardig noemen. Ik neem het nu allemaal veel te serieus, maar dat alles uit de hand loopt, zou geen ziel meer mogen verbazen.

Verder ben ik geen fan van fast-forwards, en al zeker niet als ze zo veelvuldig gebruikt worden. Op dat vlak was ik dus helemaal niet onder de indruk van The Living And The Dead.

Ook de soundtrack is niet aan mij besteed, maar goed, daar ligt mijn ontgoocheling nu niet aan. Gewoon de hele uitwerking van het basisgegeven vind ik strontvervelend en 'k heb meermaals op de klok moeten kijken, hoewel de film nu niet bepaald een marathon is.

Zware bevalling, maar 'k hou de 0,5 toch nog even op zak, er bestaat nog erger.

Vond het eveneens een grappige prent. Met opnieuw een heerlijke Steve Buscemi in de hoofdrol, en ook de andere acteurs doen het erg leuk. Catherine Keener is inderdaad een ravissant mevrouwtje. En dan die hese stem...

Hoewel het maken van een low-budgetfilm door regisseur Tom DiCillo wat door het slijk wordt gehaald, spreekt er ook veel liefde uit Living In Oblivion.

Beetje verrast wel dat de hilarisch verwaande Chad Palomino gebaseerd is op Brad Pitt. Die leek me altijd zo down to earth.

Ergens tussen 3 en 3,5*.

"Volledig in de lijn van Alzheimer", zou ik de film samenvatten.

Deze keer wel naar een scenario van de hand van Bart De Pauw, die bij mij niet veel meer verkeerd kan doen sinds het fenomenale Het Geslacht De Pauw. Niet dat Loft veel te maken heeft met 's mans humoristische kant (de grapjes in de film lijken toch meer afgestemd te zijn op het "grote publiek"), maar ook in een ander genre verwachtte ik kwaliteit.

En dat levert Loft ook af, hoewel ik soms het gevoel had dat de hele zaak wat compromislozer mocht. Ook is het universum dat Van Looy hier toont een beetje leeg en oppervlakkig waardoor het moeilijk is om in de huid te kruipen van de personages.

Visueel is deze prent "stijlvol" (wat te glad allemaal naar mijn smaak, maar Van Looy schenkt er tenminste aandacht aan), en ook de klassieke soundtrack had voor mijn part plaats mogen ruimen voor iets gewaagders, iets persoonlijkers (Van Looy heeft als ik het goed begrepen heb eigenlijk gewoon totaal geen hand gehad in de score).

Dan zijn er natuurlijk nog de acteurs, die het wat mij betreft degelijk doen, maar toch kan ik me niet van de indruk ontdoen dat het allemaal wat te veel in de lijn ligt van de doorsnee Vlaamse productie (op het grote en het kleine scherm). Ook begrijp ik best dat sommigen liever wat meer dialect hadden gehoord: het had in ieder geval voor dat extra tikkeltje naturel gezorgd. Maar verder vind ik dat ze zich allen goed staande houden en was het leuk om de wondermooie Laura Verlinden (echt wel een betoverende vrouw) na Ben X en De Laatste Zomer weer eens te mogen aanschouwen. Ook Veerle Baetens doet m'n hart sneller slaan en haar scènes tillen Loft naar een hoger niveau, vind ik. De vijf protagonisten voldoen aan de verwachtingen maar zijn zoals hier al vaak aangehaald wel wat getypecast.

Met deze kaskraker levert Sympathieke Erik geen overweldigend magnifieke cinema af, maar wel weer een hyperentertainende film die ik minstens even goed vind als de grote voorbeelden A Simple Plan en The Usual Suspects.

Op zich wel een film met de uitstraling van een A-film, met een verzorgde look en prima acteerprestaties. Maar ook maar een beetje bijzonder is London Boulevard niet: het scenario is erg matig en ook visueel is het nergens écht bijzonder. Geen prent die nu iets compleet verkeerd doet, maar opwindende cinema vond ik het niet.

2,5*

Mja, mja... Sober drama waar ik toch wat meer van had verwacht. Op emotioneel vlak deed het me allemaal minder dan gehoopt.

Een zeer ménselijke prent hoor, maar vond het geheel ook een tikkeltje duf. De film ziet er niet al te best uit (die overbelichte scènes, brrr) en het geheel riep bij mij de connotatie "TV-film" op.

Op zich kan ik dit soort cinema nochtans wel hebben, als die dan de weg naar de ziel vindt. Maar London River liet zeker niet de impact na die ik had verwacht. De aardige acteerprestaties ten spijt.

Degelijk maar toch een lichte teleurstelling. 3 zuinige sterretjes.

Éindelijk op DVD! De verrassing van de eerste kijkbeurt is een beetje weg, maar toch heeft m'n geheugen me niet bedrogen: Lonesome Jim is een tragikomisch pareltje.

De hoofdattractie is natuurlijk Casey Affleck, die het weer adembenemend goed doet. Veel van de komische scènes zouden met een andere acteur compleet de mist in kunnen gaan. Ook is hij gewoon bijzonder charismatisch en zijn présence tilt elke film wel naar een hoger plan. De rest van de cast is eveneens overtuigend, waarbij Liv Tyler eindelijk 'ns écht charmant is.

Wat de cinematografie betreft is het duidelijk dat Steve Buscemi een intimistisch filmpje wilde maken en Jim is dan ook redelijk sober. Toch wordt de sfeer van zo'n godvergeten Amerikaans dorpje heel treffend overgebracht, wat Buscemi's aanpak rechtvaardigt. Hetzelfde geldt voor de soundtrack, die op zich weinig memorabel is maar gewoon wérkt in deze film.

'k Heb echt een zwak voor dit soort filmpjes en het hoeft dan ook niet te verbazen dat ik hier uithaal met 4,5*.

Geweldig van genoten eigenlijk. De relatie tussen de twee protagonisten is misschien wat al te verzuurd en Peters lompe reacties zijn ook wat overdreven, maar verder kan ik enkel vol lof zijn.

Leuk dat er voortdurend een onheilspellend windje doorheen Long Weekend ruist zonder dat er echt veel gebeurt. Hierbij wordt op een sterke manier gebruik gemaakt van de locatie: geen claustrofobische setting, maar zelfs van een enorm uitgestrekt strand kan dreiging uit gaan. Ook de vele bomen en struiken lijken perfect "gecast". Echt mooi brengt Jamie Blanks het allemaal niet in beeld, maar wel zeer efficiënt.

De score is redelijk gewoontjes maar werkt eveneens wonderwel. Past wel bij die ruige Australische natuur.

Dan zijn er nog de twee acteurs die ik beiden redelijk fantastisch vind. Hoewel James Caviezels personage met zijn gedrag duidelijk de afslag richting noodlot heeft genomen, volg je zijn acties vol interesse. Ook Claudia Karvan is een brokje charisma dat de aandacht naar zich toezuigt.

Prima prent die de 4* bijna kan aanraken.

Film begint erg leuk maar verslikt zich in mijn ogen 'n beetje in het misdaadverhaal.

Het jolige eerste half uur levert een aantal fijne grollen op, zoals bijvoorbeeld de therapeutische sessie, die schitterend eindigt met een hoop brieven die postbode Eric blijkbaar gewoon in zijn kast had gedumpt. Sowieso behoren de momenten met zijn kameraden tot de meest geslaagde van Looking For Eric.

Jammer genoeg weet Loach dat niveau niet echt aan te houden en het tweede deel vind ik minder geslaagd. De humor verdwijnt grotendeels om dan nog eens (veel te laat en in minder leuke mate) terug te komen.

Niettemin een aardige prent met een uitstekende Steve Evets in de hoofdrol.

M'n eerste Apichatpong Weerasethakul (take that, M. Night Shyamalan!) en meteen een bijzondere film. Boonmee is een intrigerende medidatie over leven en dood van mens en dier, wedergeboorte, tijd, Thailand,... Klinkt zwaar op de hand, maar is het dankzij de droge humor en ongrijpbare cinematografie niet echt. Er worden veelal statische shots gebruikt en de beelden zijn vaak wat bevreemdend. Visueel hoogtepunt was voor mij de onderwaterscène.

Soms verslapte mijn aandacht wel voor langere tijd en het laatste stuk leek een tikkeltje overbodig, maar verder een meer dan geslaagde kennismaking met deze cineast. Benieuwd naar z'n vorige werk!

3,5*

Heb ik me ook behoorlijk aan gestoord, echt alsof je naar Verheyen zit te kijken. Met een andere hoofdrolspeler had Los voor mij waarschijnlijk beter gewerkt.

Een topper zou Jantjes uitstap richting de betere film sowieso niet zijn geweest, daarvoor vind ik 'm als regisseur veel te beperkt. Het vaak bejubelde Alles Moet Weg heb ik nog niet gezien, maar ik vrees gewoon dat de man het niet in zich heeft.

Los kijkt nochtans aardig weg hoor, daar niet van, en het is best een onderhoudend filmpje. Maar met het bronmateriaal (het boek heb ik niet gelezen, maar 'k denk wel dat er een sterke stadsfilm valt uit te puren) zat er waarschijnlijk veel meer in.

Sommige personages zijn simpelweg vleesgeworden clichés en ook wordt nergens de juiste toon gevonden. De veel te milde humor werkt voor mij niet en de stadsrellen lijken wel ontsnapt uit een jeugdserie op Ketnet.

Zeker geen onprettige maar wel een oppervlakkige prent.

De connotatie 'TV-film' werd hier al aangehaald door kos en daar kan ik me gerust bij aansluiten. Alsof je naar een aflevering van Dawson's Creek zit te kijken.

Nochtans ben ik een fan van coming-of-ageverhaaltjes en 'k kan dan ook niet zeggen dat ik me verveeld heb tijdens Lost And Delirious. Ondanks alle enorme gebreken...

Zo is het 'rebelse' sfeertje dat Léa Pool in de eerste helft van de film probeert te scheppen veel te braaf en Disney om de kijker te vervoeren. Het tweede deel wordt dan plots volledig gedomineerd door de pijn die liefde met zich kan meebrengen, terwijl het kostschoolleventje dat de eerste 45 minuten wordt geïntroduceerd compleet maar dan echt compléét naar de achtergrond verdwijnt.

Visueel is dit geen cinema maar televisie. Ook de acteerprestaties ontstijgen het Dawson's Creek-niveau niet, hoewel de meisjes uiteraard 'n schattig snoetje hebben.

'k Had hier een soort van Ghost World verwacht, maar Lost And Delirious neigt in mijn ogen toch eerder naar 'n jeugdfilmpje.

Vorig weekend een derde keer gezien en de film wórdt inderdaad telkens beter. Dit keer bekeken op Blu-ray en visueel mag Lost Highway er overigens toch ook wel echt wezen. Net als de soundtrack trouwens. Ik ga naar 4* en het zou me niks verwonderen als daar de volgende keer nog een halfje bij komt.

'k Blijf dit een weergaloze en vooral vertederende film vinden, zelfs na een vierde visie. De verbondenheid die ontstaat tussen Bob en Charlotte tijdens die paar dagen in Tokio roept nog altijd een warm gevoel op in m'n buik. Bijzonder mooi en oprecht.

Opnieuw een "stadsfilm" die hoog scoort bij mij, heb ik een serieuze zwak voor blijkbaar. En de manier waarop de Japanse hoofdstad door Sofia Coppola in beeld wordt gebracht is om duimen en vingers bij af te likken: eindeloos fraaie, melancholische kleuren. Vooral de valavondscènes vind ik grandioos.

Ook de soundtrack is wat mij betreft uitstekend: op het moment dat Sometimes van My Bloody Valentine weerklinkt, kronkelen de rillingen nog steeds over mijn ruggenwervel.

Dan is er - uiteraard - ook nog de chemie tussen Bill Murray en Scarlett Johansson, beiden in de rol van hun leven. Murray is hier en daar misschien nog een tikkeltje te clownesk (de grens is dan ook erg dun) maar speelt het verder perfect als charmante maar gelaten oudere man. Daar staat dan Scarlett tegenover als fris en ravissant meisje (nooit zou ze nog zo oogverblindend op film worden gevangen) die het op haar beurt ook allemaal niet zo goed meer weet. Hoe ze steeds moeilijker zonder elkaar kunnen wordt ongelofelijk treffend in beeld gebracht.

Tussendoor valt er ook wat te lachen uiteraard: soms subtiel, vaak niet. Dat de Japanse cultuur hier afgeschilderd zou worden als compleet idioot, klopt in mijn ogen niet. Akkoord, hier geen "zwijgzame loners" zoals die we vaak aantreffen in verstilde Japanse films, maar Coppola poogt toch vooral aan te tonen dat er moeilijk of zelfs gewoon niet gecommuniceerd kan worden. En daar zijn Bob en Charlotte eigenlijk zelf verantwoordelijk voor: voortdurend blijven ze maar Engels spreken in de vaste overtuiging dat de lokale bevolking hen maar moet verstaan. Verder soms slapstick (het fitnesstoestel gone wild) maar ook veel lieve humor.

Wondermooi, deze Lost In Translation. Kan hier zonder twijfelen gewoon m’n 5* aan verbinden.

Een film die het niet van het narratieve moet hebben, maar de kijker probeert mee te nemen op een poëtische trip. Kan niet zo enorm moeilijk zijn met de prima acteerprestaties en de knappe fotografie van Karakatsanis...

Maar jammer genoeg kreeg Caroline Strubbe me op geen enkel moment mee en vond ik het geheel nogal afstandelijk. Naar het einde toe werd het allemaal zelfs erg langdradig. Het laatste half uur lijkt Lost Persons Area maar doelloos te blijven hangen en ging ik steeds vaker op de klok kijken.

Zeker geen oninteressant debuut, maar het werkte niet bij mij. Helaas.

Onverwachte meevaller.

Deze prent zag me er namelijk enórm kitscherig uit. En heb ook niets met Peter Jackson (zowel LOTR als King Kong viel me dik tegen). Dus de verwachtingen lagen nu niet bepaald hoog.

The Lovely Bones (het boek is me overigens onbekend) bevat ook best een serieuze portie kitsch, maar 'k heb me er niet echt aan gestoord. Is ook waarschijnlijk onvermijdelijk in dit soort film.

Visueel is de in-between naar mijn smaak verre van mooi. We zien echter de fantasiewereld van een 14-jarig meisje, en dus past het ergens wel. De gewone wereld ziet er dan weer niet slecht uit. Nergens indrukwekkend, maar gewoon degelijk in beeld gebracht.

Dan is er de score, die soms wat te veel naar Enya-toestanden neigt. Pakt ook al eens goed uit (Song To Siren).

Bij de acteurs vielen vooral Saoirse Ronan (al prima in Atonement) en Stanley Tucci me in positieve zin op. De rest van de cast overtuigde me minder, zonder dat er ergernis bij kwam kijken.

Een film waarvan ik goed kan begrijpen dat je 't helemaal niets vindt. Ook wat mij betreft gaat Jackson een paar keer lelijk uit de bocht, maar als geheel vind ik dit toch wel een (onverhoopt) sterke prent.

Hou wel van dit soort filmpjes. Een typische disfunctionele familie zoals we ze kennen uit Amerikaanse indies. Niet meer superorigineel, maar ik geniet er nog steeds van. Zoals Norma al zei een geslaagd sfeertje, versterkt door de winterse koude.

Ook wordt er prima geacteerd, zowat door iedereen eigenlijk. Vroeg me wel gelijk af hoeveel Culkins er zo rondlopen. Nu ja, die Rory overtuigt in ieder geval (ook al goed in Mean Creek).

Mooie prent, doet inderdaad aan The Ice Storm denken, maar net wat minder meeslepend. Niettemin een vlotte 3,5*.