Meningen

Geniaal.

Het idee van nazie zombies is natuurlijk geweldig, voeg daar een hele berg humor gecombineerd met een gigantisch gore-fest en je hebt een topper te pakken.

De nazi zombies zien er heel netjes uit, vooral in het laatste half uur zie je dat dit idee perfect is voor wat overdreven hack en slash werk.

Ik heb haast de hele film moeten lachen, was het niet om een grap dan was het wel de gore die erg leuk bedacht was en er fantastisch uit zag.

1 van de betere horror films van de laatste tijd. 4.5*

Ohh boy, the 90's! Blijft toch wel een aparte periode. De dokter, de tandarts, de ijscoman.... Niemand was meer te vertrouwen. Larry Drake zet een genietbare, lacherige creep neer. Hij kan niet in de buurt komen van bijvoorbeeld Clint Howard in Ice Cream Man (1995) ), maar is zeker één van de meer memorabele aspecten aan deze film. Sfeervolle, cheesy slasher met een dikke vette knipoog.

Één van de leukere uit z'n generatie. Begin is meteen een eyecatcher. O.a het first person perspectief, hoewel knullig, zijn stijlkeuzes die ik wel kan waarderen. Zo zitten er nog meer (korte) sequenties in die aardig speels overkomen. Daar komt dan nog bij dat het Jekyll and Hyde verhaal hier prima uit de verf komt, terwijl ik bij de meeste (meestal 30's Universal) verhalen het gevoel heb dat ze in latere adaptaties toch duidelijk beter kunnen. En March is met zijn Hyde make-up op helemaal in z'n element. Lekker freaky personage.

Verrassend leuke SOV-titel! Met name The Town That Loved Pizza (in titel een ode aan The Town That Dreaded Sundown (1976) en qua verhaal a la The Corpse Grinders (1972) ) is een geweldig staaltje smeerlapperij op budget. Alle shorts zitten verder bomvol super cheesy ongein, zoals de vampier 'Drake Ula' ( ) in het allereerste filmpje, waar hij in aanraking komt met de meest clichématige mafioso ooit. The Garden Tool Murders bevat wat coole kills (waarvan de tofste ook meteen een smakelijke prop is in de achtergrond van Dr Shock's presentaties) en de laatste short is een aaneenschakeling van onthoofdingen en demonisch gespuis. Enorm niche en daarom ook vreemd om deze zo makkelijk verkrijgbaar te zien op DVD hier. Voor SOV liefhebbers absoluut een verborgen pareltje.

Vond vooral Dwight Frye erg leuk. Viel me ook al positief op in de Frankenstein films van Whale. Terwijl de meeste typetjes erg irritant zijn in de Universal films, vind ik hem perfect in z'n rol. Dracula moet het daarnaast hebben van z'n fantastische gotische sets. Sfeervol is een understatement! Qua verhaal loopt het niet helemaal lekker, vind de film té stil en horkerig om echt lekker te lopen (dat vond ik bij Frankenstein beter, ondanks de vele fade-outs).

Genre timepiece. Gerard Butler met lange krullende lokken in een wat vreemde semi-erotische moderne Dracula variant. Goed voor twee vervolgen, beide weer van Patrick Lussier. Blijkbaar toch redelijk ontvangen (of in ieder geval genoeg bekeken...) destijds. Tegenwoordig alleen nog de moeite waard om te kijken voor wie enige nostalgische gevoelens koestert voor films die typerend zijn voor deze periode. Hielden er toch een vreemd gevoel voor 'cool' op na, maar dankzij enkele bekende koppen en een vermakelijk plot valt dat allemaal de goede kant op. Weinig verheffend verder en een tikkeltje te lang, maar ''stiekem'' toch wel vermakelijk en aangezien de vervolgdelen hier al lange tijd op disc liggen te verstoffen.. moeten die er ook maar eens aan geloven!

Sam Raimi is eigenlijk degene die mij geïnteresseerd heeft gekregen in horrorfilms, jaaaaaaren geleden (Weet het nog goed) huurde ik Evil dead en dat gevoel dat die film me gaf, de sfeer en de humor, dat heb ik net weer ervaren.

Hij weet van dit simpele gegeven iets geniaals te maken, sfeervol, vol met humor en allerlei andere kleine dingen die het speciaal weten te maken.

Opzich kijk ik er niet zo van op dat de film hier niet hoog scored, het is typisch raimi en daar houd niet iedereen van.

(Hopelijk laat hij vanaf nu definitief het spinnenpakje liggen en gaat hij hier mee door)

Niet zo goed als evil dead, maar deze behoord zeker tot 1 van de betere van de afgelopen jaren.

Verder acteerwerk goed, sterke regie, soundtrack dik in orde, etc etc het is gewoon weer genieten.

En wat een einde, zoals het hoort

4.5*

Het lijkt voor lange tijd te werken met geestige interrupties zoals bij de junk thuis en de scene op het bed, maar richting het einde kakt het enkele malen in om vervolgens niet eens met een écht noemenswaardige finale aan te komen. Neemt niet weg dat Chung Le lekker kan knokken en het als tussendoortje boven het Amerikaanse gemiddelde komt.

Brett Piper, befaamd schlock regisseur en special effects artiest. Staat al heel lang op het lijstje om 'afgewerkt' te worden en met Drainiac is daar eindelijk een begin aan gemaakt. Maakt alle verwachtingen waar; amateuristische, no-budget troep met charmante effecten en genoeg vermakelijke onzin om het geheel vlot te verpakken. O.a de moeizame relatie tussen vader-dochter is echt compleet bizar Zien om te geloven.

Hét ultieme bewijs dat Todd Sheets het nog steeds in zich heeft. Meester van de micro-budget zombie splatter die z'n roots vond eind jaren 80 en floreerde tijdens de nineties. Een grote naam in de underground horror die, opvallend genoeg, nog steeds uitstekend (''penny pinching'') werk aflevert. Ondanks de wat ongebruikelijk lange speelduur -veel van dit soort films kruipen eerder naar de 70 a 80 minuten- verveelt het geen moment. Vooral de gortdroge rol van Ricky Far als Tyrone (de stoïcijnse gangster) is fantastisch. Aardige synthwave / retro electro soundtrack ook, maar de grootste attractie is uiteraard de uitbundige gore. Het blijft bewonderenswaardig hoeveel dit soort regisseurs nog uit zo'n achterlijk budget weten te halen. $3.500 volgens IMDB. Sommige afstudeerfilms geraken daar al aan...

Een film door een liefhebber; voor de liefhebbers. Knotsgek, over de top en bloederig vermaak met aan het einde de ultieme Sheets-toegift. De Bloodbath-trilogy heb ik inmiddels uit de kast geplukt en moet er maar eens snel aan gaan geloven!

Deze is overigens uitgegeven door Unearthed Films, pracht van een label dat veel van dit soort werkjes op de markt brengt.

Zo doorsnee en nietszeggend dat het mij mateloos irriteerde. Flauwe performances (Lin Shaye voegt weer niks toe, maar het is met name Henry Thomas die compleet door het ijs zakt) en een zéér beperkt 'begrip' van horror als genre. Waarbij veel basic tropes voorbij komen en alles 'netjes' wordt afgekeken, maar het is een herhaling van zetten die nergens vloeit en/of effectief is. Bijna meelijwekkend hoe incompetent dit dan uiteindelijk blijkt te zijn. Bij een film die zelfs de bioscopen weet te halen, verwacht je een zekere ondergrens qua production value. Maar visueel is dit extreem wisselvallig met bovendien opvallend lelijke grading. Mijn vriendin merkte terecht op; er heeft niemand met enige noemenswaardige ervaring aan meegewerkt (op de belangrijke posities). En dat zie je.

Uit het niets is het nota bene een remake die één van de grootste verrassingen van 2012 opleverde. Prettig vormgegeven sci-fi spektakel, met een Judge zoals 'ie altijd al had moeten zijn. Stallone faalde hier opzichtig in, maar deze update zorgt met een strak en doelgericht concept voor een badass-actie vehicle die tot het eind door blijft knallen. Meer dan aangenaam!

Amerikaanse Giallo. Toch wel één van de weinige Palma's waar ik nog enigszins iets van verwachtte. Doet nog het meeste denken aan Argento's Deep Red. Tot in de kleinste details refereert Palma naar zijn werk. Visueel niet zo sprankelend als van de grootmeester van de Italiaanse horror, maar toch oerdegelijk. Zo degelijk dat het iet wat saai en voorspelbaar geraakt. Met name de transseksualiteit van de killer (met lange zwarte jas, scheermes en handschoentjes!) is een bewuste keuze. In Argento's werk, met name Tenebre, zit ook een diepere laag over geaardheid.

Wat deze Dressed to Kill voor mij mist is een authentieke soundtrack. Hoewel Palma met een andere componist samen heeft gewerkt, vind ik het nog steeds té oubollig klinken. Met name op de momenten waarop de muziek leidend is in een scene (museum o.a) zit het mij wat tegen. Iemand zou een Goblin-versie van deze film moeten uitbrengen Strakke Amerikaanse Giallo dus, al vind ik dat ''Amerikaans'' wel meevallen. Misschien omdat het her en der wat Hitchcock-elementjes toevoegt (boooooring), maar álles ademt Europese (Italiaanse) crime cinema. En daar is niks mis mee!

Best leuk.

Vooral de cast vond ik (blijkbaar als één van de weinige hier) prima te doen. Wilson heb ik nooit geweldig gevonden en hij blijft hier op 't zelfde niveau hangen als waar ik 'm op schat.

Verder wel geinig om Josh Peck (Drake & Josh) als zoon van Lisa Lampanelli te zien en ook Troy Gentile is grappig als dikkerdje. Het geheel is vrij slap geschreven en de lachbuien blijven uit, maar dit soort formule werkjes weet ik nog altijd te appreciëren om hun eenvoud.

Simpel kijkvoer.

Soms hé, heel soms, dan is er een regisseur die... zichzelf laat zien. Iemand die het aanpakt op de manier waarop het hem goed uitkomt en hopelijk is dat dan ook het geval bij het publiek. Zo is het, en niet andersom. Drive deelt stevige tikken uit aan genregenoten. Voor mij voelde het als een dikke vinger richting de vele grote luitjes die hij stilistisch en vol adrenaline achter zich laat. Lelijke bombastische blockbuster cinema a la Nolan werkt niet. De ingetogen kracht achter het personage van Gosling is an sich al beter dan wat dan ook binnen heel Hollywood van de laatste 10 jaar.

Lekker de andere kant op blijven gaan Refn, het betaald zich uiteindelijk wel uit. Want alle pretentieuze snobs zullen zich weer helemaal volvreten aan dit ontiegelijk sfeervolle en ouderwets spannende actiewerkje waarin niet alleen de actie zelf sprankelt, maar vooral de regie en prestaties de kijker belonen. Meer van dit soort gelul van mij is te vinden in m'n Eigenwereld review

Wroemmmm Als een kleine koter in een mooie sportauwteuw... zo voelde ik me even. Drive Angry is een heerlijk actie vehikel met Cage die helemaal op z'n plek is, een Heard die van het scherm af spat en genoeg gorigheidjes. Laat ik dat nou allemaal zoeken in een film! Wat een tempo ook, alles leek vanzelf te gaan. Gave one-liners, dikke bolides, beetje sex hier beetje bloed daar. Smullen geblazen weer hoor..

Natuurlijk heb ik er veel meer over te vertellen, maar dat heb ik deze week bewaard voor mijn eigenwereld review. Sensationeel, had ik het maar in de bios gezien...alhoewel, 3D..

Welcome to Hellaburger can i take your order, bitch?

Oeh wat een leuke herziening! Drive Thru heeft een geweldige killer, hysterische soundtrack en genoeg rood vloeistof om een low-budget freak z'n aandacht te behouden.

De one-liners zijn flauwer dan flauw maar weten mij absoluut te vermaken. Hoewel vaak herkenbaar (enkele lijken zo uit Ricky-oh en Jack Frost te komen bijv.) blijft het toch erg leuk. Vooral omdat ze het zo cheesy mogelijk proberen te maken, alleen die openingsscène al !

De takkeherrie die afgespeeld wordt tijdens de slachtingen en de ADHD stijl van de clown (in combinatie met een mooi compact bijltje) zorgen voor een heerlijke over-de- top pulp werkje dat af en toe tergend is met z'n clichés maar alles goed weet op te vangen met fun.

Pffrt, heb ik die brakke YT versie gezien... blijkt 88 Films deze in hun slasher reeks te hebben uitgegeven op blu-ray. Die dan maar binnenkort bestellen en hopelijk snel herzien. Typisch zo'n krakerig obscuur slashertje die wel een oppoetsbeurt kan gebruiken. Niet de meest spectaculaire uit z'n tijdperk, maar met 70 minuten op de teller propt het z'n schaarse bloederige momentjes wel in een makkelijk te verteren, exploitatief snackje. Doet nog best veel on screen en de drive-in is als locatie natuurlijk goud waard. Ook lang niet zo ruk geacteerd als doorgaans het geval is

Wie van obscure Hong Kong black magic praktijken houdt, zal zich hier best mee vermaken. Zoals gebruikelijk geplaagd (of gezegend) door hilarische Engelse dub, de beeldkwaliteit van een beschimmelde VHS en een niet te volgen verhaaltje, die in de basis erg basic is, maar er heel lastig uitkomt. Verder is het een genietbare BINGO voor de kenners van dit soort cinema, want het is een grote mengelmoes van HK genre-clichés geworden, waarbij mijn favoriet niet kon uitblijven: het uitkotsen van (in dit geval) wormen. Kudo's voor de gave scene met de buik.

As expected. Een film a la Troma in z'n beste dagen. Compleet van de pot gerukt, in al z'n crappy 80's glory. Een trip down memory lane van de summer camp slasher, de VHS-slasher, opnieuw de genialiteit van de kleine regisseurs en films vertonen. Dit is dé beste throwback tot noch toe. Begint al bij de cheesy terugblik naar deel 1 en 2 (bestaan uiteraard niet) waar onmiddellijk duidelijk wordt gemaakt waar de prioriteiten komen te liggen: creatieve, over de top, compleet onzinnige kills. Let op de Friday the 13th kill En wat te denken van de killer; ''Motherface''. Art department heeft overigens overuren gedraaid om alles dusdanig 80's te laten voelen. Bizar veel leuke details.

Voelt nergens als een simpele gimmick. Het is oprecht een ode aan / het heruitvinden van het genre. Heeft ook het enthousiasme van destijds goed weten vast te leggen. Vol met verwijzingen en über flauwe humor. 40'ers casten als tieners; de nerd, atleet, dikke klootzak, de dwaas, de nuchtere protagonist.. Het is een feest der herkenning. Maar ook op zichzelf gewoon een fantastisch uitgevoerde slasher. Ik zei het al eerder, maar Troma is zelden ver. Het is voelbaar in de vrije vorm van filmmaken, zoals Raimi dat zo leuk deed. Met veel ballen en speciale aandacht voor ludieke effecten. De keuze voor 4:3 werkt ook goed, evenals de commercials (al is dat een bekend strohalm in dit soort odes). Één van mijn films van het jaar.

Best geinig, dude.

Gewoon wat biertjes erbij pakken en meegaan met dat overdreven melige en voorspelbare gedoe. Kun je er best om lachen.

Heb er iig wel van kunnen genieten weer al is het natuurlijk allemaal wel erg makkelijk en op het verhaal na allemaal al eens gedaan.

Oef! De meesters aan 't werk. Zowel op de regie stoel als achter de schermen. Savini is onovertroffen. Alleen dat einde van Argento's 'The Black Cat' is al onvergetelijk. Harvey Keitel speelt ook fantastisch. Ondanks het uitblijven van z'n typerende stijl is het een erg fijn uitgewerkt verhaaltje waarin de nodige druk op het hoofdpersonage goed voelbaar is gemaakt.

Romero is echter aan de winnende hand met een stijlvol zombie segment. Jammer dat hij dit toch op een gegeven moment in z'n carrière los heeft gelaten. Geweldige soundtrack met een scherpe cast. Bij tijd en wijle zelfs behoorlijk creepy. Qua concept zowel op papier als in de uitwerking simpelweg treffend.

Alweer een sterke keuze in de reeks van Mr. Horror.

Heb me bij m'n vriendin aangesloten toen ze me riep en zei dat hoofdpersoon Bianca posters van o.a Zombi 2 op d'r slaapkamer had hangen. Toen ik Shock Waves zag (horrorfan die er wat mee heeft meldt zich! ) was ik verkocht. Toch maar even dit, op het eerste oog, typische meidenflickje een stuk meegekeken en tot het einde blijven hangen. Veel bekende gezichten, gortdroge humor en héérlijk voorspelbaar.

Was er ook niet helemaal weg van, maar had wel verwacht dat andere users hier meer mee konden. Vond het een vrij duf gebeuren, maar probeert wel met enige regelmaat te verrassen. Vreemd kleurgebruik (vaak het beste wanneer het subtiel is, zoals tijdens de INT. scenes in Stockwell's mansion) en op z'n vreselijkst wanneer die filters ten tonele komen. Dat werkt de eerste keer erg cool (de vleermuizen), maar richting het einde is het meer een poging om een deel van je publiek met Epilepsie neer te halen. Bovendien een erg eigenaardige rol (/personage) van Stockwell. Waar hij mysterieus en stoïcijns moet zijn, is het meer een clichématig vies mannetje voor de adult industrie.