Meningen

About Schmidt, komedie staat bij de genres en niemand minder Jack Nicholson in de hoofdrol. Je ziet 'm van tevoren alweer met de brede grijns iedereen in pakken...

Maar niets is minder waar. In deze film is hij totaal het tegenovergestelde: een zielige oude man met een nogal pessimistische kijk op zichzelf en zijn omgeving. En, tot overmaat van ramp, trouwt ook nog eens met een grote mislukking. Om dit tegen te houden gaat hij, met de nieuwe camper op reis. Uit verveling en eenzaamheid, omdat z'n vrouw net is overleden, om zijn dochter te kunnen redden van de ondergang en om tot rust te komen.

Gaat dat allemaal uiteindelijk goed? Niet bepaald, de reis zit vol sombere maar ook veel komische momenten. About Schmidt is een sobere en eenvoudige film, die echter niet de meest Hollywodiaanse paden bewandelt. Of de lage score daaraan te wijten is weet ik niet. Maar algemeen goed gewaardeerd of niet, dit is een van de beste films die ik ken.

Wat moet het een chaos, wat moet het vreselijk geweest zijn daar in Vietnam. Zo is de film in het eerste deel ook: een chaos. De (gevechts)scènes kunnen best wel eens zo hebben plaatsgevonden als hier te zien is.

Naarmate de film vordert wordt deze alleen maar indrukwekkender, terwijl de grootste scènes, qua omvang, dan al geweest zijn. De film krijgt een onwerkelijke en luguberdere sfeer naarmate de personages dieper de jungle invaren, bijna als een droom / nachtmerrie (die echter licht wordt verstoord door het bezoek aan de Fransen). Cinematografisch stijgt de film ook naar grote hoogtes in de jungle.

Wat ik ook waardeer in de film is op zijn momenten lichtere karakter, vooral in het grootste deel van het eerste gedeelte. Neem bijvoorbeeld Robert Duvalls briljante rol, mijn favoriete gedeelte van deze film, of situaties met de crew van het schip waar Willard zich op bevindt, mensen die nooit daar op dat moment mogen zijn, blijkt verderop in de film ook maar al te goed.

Hij stond er een tijdje niet in, maar Apocalypse Now verdient weer een top10 plek.

Beter dan ik had gehoopt, deze film van Peckinpah.

Dat de man weer prachtige plaatjes weet te maken met de camera in deze film is inmiddels een normaliteit geworden. Weer was het simpelweg smullen geblazen.

In de kern lijkt deze film weer erg op andere Peckinpah's: het einde van een westen is in zicht. Echter benadered Sam dit onderwerp met Ballad of Cable Hogue op een opvallend luchtige en frivole manier voor zijn doen. Jason Robards schittert in zijn rol als een authentieke opportunist in een tijdperk waarin dit volk niet meer te vinden is en hij eigenlijk langzaamaan al te laat met zijn praktijk is begonnen gezien het feit dat de auto zijn weg heeft gevonden in zijn gebied. Prachtig hoe Peckinpah de oude garde in de vorm van Cable Hogue op een komische en toch tragische manier weet te beëindigen met datzelfde voertuig.

4*

Nu ik weer lichte inspiratie heb gevonden om m'n favoriete films eens goed onder de loep te nemen (heb ik vaak al gedaan, als basketballerke om precies te zijn, maar niet altijd naar eigen tevredenheid) begin ik maar gewoon bovenaan, bij de film die dus de nummer 1 positie in handen heeft: Barry Lyndon.

Waarom Barry Lyndon nu voor mij al lang deze positie toekomt kan een eindeloze opsomming worden. De film behandelt in zijn geheel een vrij universeel thema: het verhaal begint met die van de arme jongen met de ambitie hogerop in de maatschappij te komen. Voor de ene blijft dit slechts een droom, een illusie, voor de ander echter kan het pad naar de top een bewandelbare worden. Dat pad kan een makkelijk bewandelbare zijn, een met veel pieken en dalen en bochten en waarschijnlijk ook eentje met de kleine beetje geluk.

Maar dan heb je nog de Barry manier: droog, komisch, opportunistisch, maar vooral met heel veel geluk bewandelt hij zijn weg naar de top in de 18e eeuw, waarin dit dus universele verhaal zich afspeelt. Redmund Barry, voor mij wel het meest interessante personage dat de filmwereld kent. Zijn eerste deel gaat op een zeer ongebruikelijke filmwijze over heel Europa, door de mooiste landschappen en langs de mooiste dorpjes en gebouwen. We kennen het verhaal van de schilderij inmiddels denk ik wel. Nou, wat mij betrefd kan het duurste schilderij ter wereld niet toppen aan Barry Lyndon. Het ene naar het andere onvoorstelbare plaatje volgt zich op, elke seconde van dit kunstwerk staat mijn mond wagenwijd open.

En dan hebben we nog niet het beste gedeelte van dit kunstwerk gehad, beter en mooier dan het voorafgaande. De pracht sets en locaties dienen nu voor het verhaal van de opportunist in negatieve zin. De heer Lyndon blijkt, eenmaal in de hoogste regionen van de maatschappij, niet meer dan een hebzuchtige man waarvan iedereen zich naarmate de tijd en de ontwikkelingen zich voorderen van distantieert. Uiteindelijk, in de meest zielige en tragikomische shoot-out die bestaat, is Redmunds val uit de adelijkheid, die er allang aan zat te komen, voltrokken.

Barry Lyndon, een relatief onbekend meesterwerk, ondanks het feit dat een van de meest geprezen regisseurs zijn hand legde op deze pracht. Onbekend of niet, deze film zal niet heel snel van zijn positie afgestoten worden.

Sinds kort weer eens mijn nummer1. Waarom dit zo'n indrukwekkende film is heb ik echter altijd moeilijk te beschrijven gevonden.

Het klinkt misschien wat raar in de oren, maar ik heb dit altijd een ietwat rommelige film gevonden. De gebeurtenissen volgen elkaar op een vreemde manier op waardoor je elke scène weer eigenlijk voor verassingen staat. Rommelig klinkt wat negatief, maar juist door dat verassings element vind ik het zo'n mooie eigenschap geworden bij dit kunstwerk. De film is een ruwe, ongepolijste diamant vol met humor actie en spanning elkaar in rap tempo opvolgend ondanks de film zijn traagheid en lengte. Wellicht zeg ik wel iets compleet vreemds en was dit juist een heel 'nette' en logisch geplande film in Leone's ogen, wie zal het zeggen.

Maar laat het vooral duidelijk zijn dat de grootmeester weer op zijn best is met deze film, net zoals de mensen om hem heen. Dan heb ik het over Clint, mijn favoriete acteur, over Morricone, mijn favoriete componist, maar ook wel degelijk over Wallach en Van Cleef. De scènes, shots in combinatie met de muziek of ijzingwekkende stiltes zijn vaak weer adembenemd, elke keer weer, met als grootste hoogtepunt natuurlijk dé climax der climaxen in de filmwereld.

Misschien wel de meest waardeloze boeven ooit komen samen in deze film die naar ze vernoemd is. De ene doet het vuile werk en de ander heeft de 'hersenen'. Tesamen komen en zorgen ze voor de meest komische situaties.

Maar weinig films zien er daarnaast ook zo mooi uit als deze. De locaties en sets zijn wonderschoon zoals in zo'n beetje elke western wel het geval is. Tot op een zeker moment wordt dit western leven weer erg geïdealiseerd, totdat blijkt dat tijden veranderd zijn. De outlaws komen niet meer zo snel met hun doen en laten onder de wet uit. Na een van de meeste spannende momenten ooit verfilmd met de achtervolging door de posse, komen ze terecht in het 'prachtige' Bolivia, waar de prachtige, grappige scènes snel weer de overhand nemen. Maar eenmaal erachter komend dat ze ook hier niet veilig zijn eindigt de film met een van de mooiste en emotioneelste eindes ooit.

Alles klopt voor mij aan een van de mooiste werken op filmgebied en die status zal 'Butch Cassidy and the Sundance Kid' niet snel kwijtraken.

De eerste stappen in de animatiewereld heb ik wel inmiddels gezet, en deze komt tot nu toe duidelijk als winaar uit de bus.

Shinkai weet hier een een haast surrealistisch mooie wereld te creeëren die vanaf seconde me wist te raken. Ongekend kleurbebruik in werkelijk elk shot dat te zien valt. Het eerste deel waardeer ik vooral door zijn onschuldigheid. Logisch ook wel, gezien het feit dat de karakters nog zo jong zijn. Langzaam maar zeker weet de treinreis je helemaal in de pracht van de kleuren en toverkunsten van Shinkai je onder te dompelen in wat Takaki mee moet maken op dat moment, om als Akari nog steeds blijkt te wachten alle emoties te laten vrijkomen. Misschien wel het mooiste moment van de film.
Het tweede deel gooit nog een schepje erboven op. In combinatie met het erg aandoenlijke verhaal van het meisje dat op Takaki verliefd is valt inmiddels m'n open van de pracht en praal. Zo gedetaileerd en uitgewerkt zie je het vaak niet eens buiten de animatie-wereld.
Om daarna af te sluiten met het meest pijnlijke gedeelte, dat je vrij hevig uit de droomwereld zuigt. Ontzettend wreed hoe die ene trein weet het verschil te maken.

Op (jawel) dat popnummer na kan ik geen minpunten bedenken bij dit grote kunstwerk. Ik zie dit nog wel groeien naar hogere top10 noteringen als ik dit vaker zie.

Drie bandieten, een treinstation, een spoor, gloeinde hitte. Het wachten op de trein duurt voor de mannen tot vervelens toe. Dan horen ze daar echter het geluid waarop ze hebben gewacht. De spanning stijgt, waarna er een man uitstapt en de spanning nog een lat hoger komt te liggen. Er valt een schot, in een flits is de werkelijke actie alweer voorbij.

Sergio Leone is een man van uitersten, langzaam en razendsnel volgen elkaar op. Hier, in zijn grootste meesterwerk, is dat nier anders. De man weet, zoals al eerder in zijn werk duidelijk werd, wat introduceren is. Met de eerste twee hier heeft hij wat mij betrefd ook de mooiste start ooit in zijn hand. Leone weet een bepaalde ongeëvenaarde spanning en intensiteit in deze scènes te leggen die in feite de spil voor de rest van de film vormen.

Maar werkelijk elke scène van deze film is legendarisch. Elke scène voel je mee met de spanningen en emoties die de personages met zich mee dragen, want ja, veel of niet, Leone weet ze in zijn geval meer diepgang dan voorheen aan zijn cast te brengen. Hij geeft ze een geschiedenis die bepalend is voor wat er op het scherm gebeurd, blijkt later. Dat dit verder maar weinig tekst nodig heeft is bijzonder te noemen. Enkel de beelden, enkel de gezichtsuitdrukkingen zeggen genoeg, wat een indruk op me heeft die me dagen lang kan achtervolgen na deze film gezien te hebben. Overigens, als er dan een woord valt, wat een kracht straalt die dan vaak uit, een kracht die alleen Sergio Leone eruit kan halen.

En dan heb ik het nog niet gehad over de muziek die zo ijzersterk in dienst staat van wat we zien. Slechts een paar thema's maken de hele film. Te vaak terugkerend of niet, wat een emotie komt er vrij bij elke scène dat Morricone zijn componeerkunsten laat horen. In de shoot-out komt alles tot een samenvatting, dat waar deze film om draaide komt samen in een beste scènes ooit.

Leone, meester der spanning, meester der cinematografie, meester, dé meester der westerns, geeft hier les in film. Ik zou het niet anders kunnen zeggen. Het is nog heel wat dat deze slechts derde in mijn top10 staat.

Moeilijk hier een cijfer aan te plakken, een teleurstelling was het wel.

Hoopte heel erg op een film die me zou ontroeren en waar ik me (enigzins) mee kon identificeren. M'n binding met het land zal net wat groter zijn dan bij de meesten hier aangezien daar de enige familie woont waar ik nog enige binding mee heb. Ikzelf heb er niet veel van gemerkt, van de oorlog, nog wat jong toenertijd, maar naar de verhalen van m'n ouders is de oorlog in dit huis nog net niet in levende lijve meegemaakt.

Maar om terug te komen op de film: ik had voor het grootste deel totaal geen binding met wat er op het scherm gebeurde. Dat ligt nog niet eens zozeer aan de cast, vooral Karanovic speelde op momenten aardig, de dochter vond ik echter weer zwaar irritant. Het is meer het feit dat het verhaal erg slap en vlak is afgewerkt, waardoor deze film niet overtuigde. Daarnaast was het camerawerk ook vrij saai. Slechts de laatste paar scènes, in het bijzonder de prachtige scène met een zingende Hasiba Agic (bekend Sevdah (traditionele muziekvorm) zangeres), waren memorabel.

Voor dit laatste gedeelte, tesamen met een aantal mooie sfeerplaatjes van Sarajevo, een mooie kille sfeer op momenten, en de spaarzame typische humor, krijgt Grbavica nog een 3*.

The Lord of the Rings, een van de meest bekende, zoniet de bekendste trilogie op zowel film als leesgebied. Het is in de kern een verhaal als zovelen, een over moed, vriendschap, heldendom, maar ook een over emoties, over keuzes maken. De uitwerking van dit alles is echter niet een simpele, of alledaagse naar mijn mening.

The Fellowship of the Ring vormt de introductie van dit verhaal. En dat is nou net wat deze wat mij betrefd de beste van de drie maakt. De wereld waarin we ons bevinden, Midden-Aarde, is voor ons nog een groot onbekend land. Net als de Hobbits, kunnen we niet omvatten wat er na de Gouw zich zou kunnen bevinden. Het heeft nog iets onschuldigs, wat je niet kan zeggen van de volgende delen. Per scène beginnen dan de puzzelstukjes in elkaar te passen en is het alsof we een geschiedenisles volgen over de plekken waar de personages, die naarmate de film ook hun diepgang beginnen te krijgen, langsheen komen. Het is vaak zo gedetaileerd uitgewerkt dat je haast zou gaan denken dat je naar de werkelijke wereld zit te kijken.

En had er een betere plaats voor een project als dit kunnen zijn dan Nieuw-Zeeland? De pure, ongerepte landschappen vormen de perfecte plaatjes voor dit sprookjesachtige en ontzettend sfeervolle verhaal. Elke cultuur, elk dorpje wat zich in dit grootse gebied bevind heeft wel een ander sfeertje en gewoontes; vaak erg aangenaam en een genot om naar te kijken, maar soms ook beklemmend. Nogmaals, aan detail ontbeerd dit meesterwerk niet.

Ik zou het maar vaak genoeg kunnen zeggen, maar echt een hele diepe buiging en hulde voor de mensen die zich hierop hebben gestort. Ze hebben het ongetwijfeld niet makkelijk gehad, maar ze hebben het toch mooi gefilkt een niet verfilmbaar verhaal wel op het witte doek tentoon te kunnen spreiden op zo'n manier.

Blijkt uiteindelijk een erg mooie en intrigerende film.

Want ik had moeite met het begin. Vooral met het feit dat haast elke minuut daarvan met hetzelfde geflikflooi is gevuld. Eigenlijk kon enkel dat strip moment van Lorenzo me bekoren. Daarnaast leken camerawerk en montage ook een stuk minder verzorgd.

Want daar is voor de resterende tijd hier niks mis mee. Vooral de verhaallijn aan zee was visueel vaak indrukwekkend. Prachtige kleuren en locaties. Het verhaal komt dan uiteindelijk ook op stoom als de dochter en haar 'oppasser' erbij betrokken raakt. De spanning en mysterie worden ook opgevoerd, totdat Luna's dood de climax van dit gedeelte betekend. Het slot, het mooiste gedeelte van deze film, vormt een mooi, emotionele en ook dromerige samenvatting van een interessante film.

4*

Altijd wel een fascinatie gehad voor vreemde culturen (liefst nog zo ver mogelijk hiervandaan), dus deze film moest wel een keertje aan het rijtje toegevoegd worden.

Grootste pluspunt was duidelijk de cinematografie. Elk shot is gedenkwaardig, mooi en zorvuldig gemaakt op de prachtige sets en locaties met een aardig verhaal daaromheen geweven. Prachtig kleurgebruik ook, zeer helder, maar niet kistcherig.

Echter, het probleem van deze film is het feit dat hij in de verkeerde hand is gevallen, niet bij de mensen die uit deze cultuur of streken voortkomen. En nog jammerlijker is wel het feit dat er Engels wordt gesproken, wat de authenticiteit niet bepaald ten goede doet.

Al met al een zeer aardige film die ik (helaas) vooral zou onthouden vanwege de prachtige beelden.

3,5*

Ze worden op de voet gevolgd door sheriff Ed Tom Bell (Tommy Lee Jones), die het allemaal probeert te bevatten.

Zo'n beetje hoe ik ook erbij zat aan het einde, wat een geniale film van de Coens!

Luguber, duister, zenuwslopend, afstandelijk, het zou een eindeloze opsomming kunnen worden bij No Country For Old Men. Qua cinematografie schaart dit meesterwerk zich tussen de beste in zijn soort. Schitterende locaties, sobere sets en stadjes die prachtig belicht en gefilmd worden, zorgend voor enkele van de spannendste scènes die ik ooit heb gezien. Stiltes vormen ook een belangrijk element hierbij. Geen stukje muziek gehoord zo'n beetje, maar dat had denk ik afbreuk gedaan aan de intensiteit die de film nu heeft.

Doodse stilte, passend de grootse, desolate leegte van het gebied, en een psychopatisch personage als Chigurh. Zouden er ooit onmenselijkere personages op het witte doek getoond zijn? Alleen al de vertoning van Bardem op het scherm deden de rillingen over m'n lijf lopen. En dan is er ook nog geen ontkomen aan de man. Het symbool van pure kwaad, eng gewoon. Een pluim ook van mijn kant voor Tommy Lee Jones. Dat die man ooit nog in een echt goede film te zien zijn, in de goede handen van de Coens, want dergelijke karakters als Ed Tom Bell acteren kan die wel degelijk.

HIervoor is geen andere optie dan 5* een een top10 plek. Hulde aan de Coens voor het maken van een film die zich met geen ander laat vergelijken.

Mijn eerste van Van Warmerdam is een zware tegenvaller eigenlijk. Ik heb het denk ik niet echt op dit soort films. Wel erg artistiek, mooi gedraaid, interessante locaties, maar voor het grootste gedeelte gebeurd er niks bijzonders. Teveel uit het leven gegrepen, bepaalde stukken en handelingen, terwijl daartegenover gek genoeg juist ook de meest bizarre dingen plaatsvinden in deze film. Eigenlijk wisten alleen het personage van Wouterse en die van Van Warmerdam zelf op momenten te boeien, waartegenover ook weer zwaar irritante karakters de ronde deden, vooral die Martha. De scènes in het bos waren verder ook best aardig. Ik had hier toch veel meer van verwacht.

Na deze film vandaag voor de tweede keer te hebben gekeken beginnen de puzzelstukjes al wat meer in elkaar te passen. Deze film lijkt de diepste gangen van het binnenste van de mens op een heel moeilijke manier te bewandelen, maar volgens mij behandelt de film vooral geloof.

Maar het is toch echt niet de filosofie of de diepgang die mij het meest bekoren aan Stalker. Nee, deze film onderscheidt zich voor mij vooral als een van de visueel mooiste films allertijden. De post-apocalyptische locaties hebben een prachtige sfeer en kleuren die perfect aansluiten op de film. Ook het camerawerk viel op, vele mooie dolley's of prachtige stilstaande shots, maar vooral de tergend langzame close-ups waren erg indringend.

Dit alles heeft ervoor gezorgd dat Stalker erg lang uitgesponnen is, maar vervelen deed hij nooit. Daarvoor is er gewoon teveel op het scherm te zien. Niets minder dan 5*

Leuk trouwens om te horen waar het muzikale gezelschap Stars of the Lid zijn sample van Requiem For Dying Mothers Part II aan het einde van dat nummer vandaan heeft. Moet je wel net dat nummer kennen natuurlijk.

Heerlijke film, terug naar je kindheid, maar op de een of andere manier mist 'ie iets.

Het begin moet het vooral hebben van de prachtige beelden. Voor een film die toch niet zo jong meer is zag dit er fenomenaal mooi uit. Gebieden zoals ze in m'n fantasie voorkomen. De schoonheid, de rust. Wegdromen geblazen met je ogen open. De kinderen waren ook prachtig, hun geschreeuw, drukte, de kleine die alles nazegt.

Echt volledig op gang komt de film pas als Totoro zijn intrede doet. Wat een schitterend beest is dat toch. Zo immens groot, maar ook zo onschuldig en lief. Ik zou er ook wel iets van een knuffeldier met zo'n prachtige zachte vacht willen hebben. Jammer vind ik wel dat de uiteindelijke schermtijd van de beesten in mijn beleving wat laag was. De climax komt dan ook veels te snel voor mij. Is het nu alweer voorbij? Dacht ik aan het einde. Er lijkt haast geen middenstuk te zijn, alsof het nog een bepaalde spanning of lijn ergens mist.

Wie weet valt dat allemaal best wel mee bij herziening, ben alleen bang dat die nog heel ver weg is. Ik heb in ieder geval genoten.

Weer een zeer degelijke film van Hallström redelijk in de stijl van een andere film van hem: What's Eating Gilbert Grape. Uit het leven gegrepen.

En ook hier zijn de plaatjes weer prachtig en werkt de schoonheid van de omgeving en het doen en laten van de karakters daarin zeer rustgevend.

Jammer genoeg is An Unfinished Life op momenten me net té clichématig en is de cast ook niet echt sterk. Redford acteerde als een van de weinige goed als de stugge man die zo door zijn verleden is gemaakt. Ook Freeman deed het weer degelijk als de wijze man.

Mooie en vermakelijke film om een keer te zien, maar toch ook niet veel meer dan dat.

3,5*

Clint Eastwood, welke ik vroeger al veelvuldig de hemel in heb geprezen en dat ook gewoon zal blijven doen, maakte met 'Unforgiven' een Western zoals ik hem op voorhand nooit had verwacht.

Unforgiven toont het Amerikaanse Westen zoals het werkelijk was: smerig, vuil en oneervol. De angstaanjagende donkere sfeer en de desolate, kale landschappen weten deze elemeten te versterken.

Elke scène van deze film heeft iets waardoor je hem nooit zal vergeten. Al is het omdat deze zo duister is, of omdat hij sterk gefilmd is, of omdat de acteerprestaties erin zo ontzettend sterk zijn, want ieder (op Eastwood zelf na) levert hier zijn beste prestatie af.

Unforgiven is zonder twijfel Eastwoods beste film als man met het heft in handen. Niet een verheerlijking van het mooiste genre ooit, maar een 'ode' aan een genre zoals het in de werkelijkheid is geweest.

Dat deze film visueel een meesterwerk is staat buiten kijf, ware het niet dat het verhaal nét iets te flinterdun, vaag (vooral wat de vader betrefd, mytisch vond ik hem verder ook niet op een enkel shot na) en saaiig is op momenten. Ook de geprezen acteerprestaties heb ik altijd niet bij de hoofdpersonen opgemerkt. Vooral de jongere van de twee broers irriteerde mateloos en de vader kwam niet altijd zwaar autoritair en wijs over. Eerder als een stugge vent. Het einde wordt uiteindelijk mij ook net iets te lang uitgebreid. Het shot de ze wegvaren met hun dode vader had perfect als eindshot gefundeerd.

Redelijk aantal films die vooral op cinematografisch vlak met een minimaler verhaal erg weten te boeien, maar Vozvrashcheniye doet dat op het laatste punt helaas niet altijd, anders had een hoger cijfer niet uit kunnen blijven. Herziening in ieder geval zeker gewenst. Zulke prachtige beelden en locaties als hier wil ik wel vaker zien, en wie weet valt de reis van vader en zoons dan ook op zijn plek.

Wat een indrukwekkende film.

Dat Peckinpah geen romantische kijk op het Wilde Westen had was me al bekend, maar hier slaat hij werkelijk alles. The Wild Bunch is een van de meest geweldadige films die ik heb gezien, en dat geweld is niet alleen van belang voor het vertellen van een verhaal, maar ook ontzettend intens en indringend, en laat je met een vies en ongemakkelijk gevoel achter. Zijn gebruik van slow-motion en snelle cuts in deze shoot-outs is indrukwekkend en ongekend.
Peckinpah weet te toveren met de camera in deze film, niet alleen met die actiescènes, maar ook met de natuurshots en de vaak intense close-ups.

Close-ups van gezichten van erg sterke acteurs, niet alleen hebben de mannen die gezichten mee (alles er vanaf te lezen), ook acteren ze ijzersterk. Vooral onder de indruk van William Holden. Alleen zijn blik sprak vaak al boekdelen.
Blikken die het verhaal vertelden: alle onschuld, die ze terugverlangen, is verdwenen, zelfs bij de mensen waarbij ze het nog verwachten. Het ultieme statement: De dood van Pike door een kind, in een van de meest indrukwekkende shoot-outs allertijden. Het is moeilijk te zeggen wat ik voelde bij die immense scène, op dat moment dat Pike slechts een paar woorden spreekt, ''we want Angel back''. Kijken is weten denk ik, hier.

In tijden niet zo onder de indruk geweest van een product.