Meningen

Weer een erg toffe film van Boyle. Eigenlijk een erg sterk tussendoortje, wat vooral punten pakt door het toffe, energieke begin en het einde. Boyle heeft vooral heel veel visuele flair, en daarom is het best een uitdaging om met zijn stijl een enerverende film te maken over iemand die al na een kwartier vast komt te zitten. Uiteraard trekt hij allerlei trucjes uit de kast (de flashbacks, de hallucinaties en de bijvoorbeeld die 'radioshow'), maar uiteindelijk merk je toch wel dat de trukendoos op raakt. De vaart gaat er uiteindelijk wel een beetje uit, maar mede door het goede spel van Franco verveelt het niet. Als het eenmaal toch een klein beetje begint te wringen gebruikt Boyle zijn troef. Vond het einde toch wel zeer mooi. Na dat kleine anderhalf-uurtje met Aron meeleven was het toch een opluchting dat hij weer zijn vrijheid vond - ook al wist ik dat al vooraf.. Hierdoor net aan 4*!

Alhoewel dit dus een dikke voldoende was, beperkt Boyle zich hopelijk bij zijn volgende film niet tot zo'n krappe setting. Vind zijn stijl veel mooier als hij alle ruimte heeft (bijvoorbeeld in de machtige beginscènes).

Had uiteindelijk toch meer in gezeten. Er valt gelukkig genoeg te lachen en dat redt de film dan ook. De quips, de visuele grappen en ook de verhalende sidekick werkt. Echter is het toch een superhelden-film die puur z'n punten hierop verdient. Er worden teveel semi-sentimentele verhaallijntjes geforceerd in de film verwerkt, met als sentimenteel dieptepunt de dialoog tussen Hope en Hank over Hanks' vrouw. Idem dito het hele 'ik doe het voor mijn dochter'-verhaal. Ook de bad guy vond ik tegenvallen, een erg onuitgewerkt karakter en verder weinig interessant.

Na de trailer te hebben gezien leek deze film even zijn hand overspeeld te hebben. Zo revolutionair en game-changing leek het allemaal niet.

Des te meer de zeer positieve 'verrassing' (wat geen verrassing had moeten zijn) dat Avatar er geweldig uitziet, en in 3D echt een ongelovelijke kijk-ervaring geeft. Over het algemeen ziet het er geweldig uit, maar sommige scene's zijn echt geniaal, zo mooi dat je zou wíllen dat er een Pandora was om te ontdekken. Cameron heeft echt een nieuwe wereld gecreëerd.

En dat is misschien nog wel een van de knapste dingen van deze film; in een krappe drie uur wordt niet alleen een volledig nieuwe wereld voorgeschoteld; maar ook een geloofwaardige cultuur, gebruiken, en taal. Vanuit het niets; en het beste is nog wel dat het geloofwaardig overkomt. Je zou zo kunnen (/willen) geloven dat er echt allemaal blauwe wezens zo'n intense band met de natuur op hun planeet hebben.

Natuurlijk wordt er veel gehamerd op het verhaal; maar ik meen dat deze film daar niet volledig voor gemaakt was. Het verhaal is niet zeer speciaal of creatief; maar het is meer dan goed genoeg (en nog beter uitgewerkt) om de film en de characters te dragen.

Hooguit zal ik deze film waarschijnlijk voor een lange tijd niet meer zien, totdat HD-3D-spelers de norm zijn Want ik denk dat het kijken van deze film op een 'normale' TV toch wel afbreuk zal doen aan de film zelf.

Erg leuke, vermakelijke film. Ik denk dat het zowel een kwestie van smaak is alswel een stukje mentale voorbereiding vereist qua wat men moet verwachten.

Ik was in het begin geïnteresseerd door de absurd hoge score op IMDB, die duidelijk erg beïnvloed is door trotse Indiërs, en een paar positieve reviews op twitchfilm.com. Ik ben in ieder geval blij dat ik de film heb aangezet, des te meer omdat ik nog niet veel Indiase films heb gezien.

Wat moet je verwachten: een werkelijk "heldenverhaal" gemixt met typische Indiase elementen (zang etc.). Net zoals bij een gemiddelde Amerikaanse actiefilm moet je niet te veel vraagtekens zetten bij de buitengewone kunsten die de hoofdpersoon vertoont, alhoewel het hier er nóg dikker boven op ligt (past volgens mij wederom bij de Indiaase smaak van actiefilms).

Indien je je hier over heen kan zetten, wacht er een zeer vermakelijke en epische film op je. Verder lekker veel uitbundige kleuren en ikzelf vind de enorme CGI-landschappen wel wat hebben en dan wordt je bij deze film op je wenken bediend. Er zit tevens genoeg actie in om de film vaart te laten behouden, alhoewel de film toch wel wat lang is en daarmee soms de spanningsboog wat tart. Het verhaal wordt soms ook wat rommelig gebracht.

Desondanks alle kleine minpuntjes; laat je mee voeren met deze film en je krijgt er een goede kijkervaring voor terug. Een van de vermakelijkste films die ik in een tijdje heb gezien en kijk uit naar het vervolg.

Wat een meevaller.

Waarschijnlijk helpt het dat mijn verwachtingen voor de film erg laag waren, maar ik kon hier toch echt van genieten. Veel van de kritiek die wordt geuit is terecht - de film is slordig, te lang en het eindgevecht komt enorm uit de lucht vallen. Snyder lijkt iets te ambitieus en wilt teveel vertellen; maar als je geduld hebt en je gedachten op "entertainment" modus zet is er genoeg te beleven.

Ik vind verder te grauwe, typische "slow-mo" wereld van Snyder goed passen bij een superheldenfilm, ondanks dat het niet meer vernieuwend aanvoelt. Een aantal shots voelen geweldig sfeervol aan. Verder vind ik dat Snyder de conflicterende rol van Superman (en ook Batman) in de samenleving sterk neerzet, bijvoorbeeld in de scenes waar je Superman onheilspellend boven de hulpeloze mensen ziet hangen - soms deed het me denken aan de "who watches the Watchmen" sfeer die Snyder al eerder succesvol neerzette.

Daarnaast vind ik de actie ook een stuk beter dan de gemiddelde Marvel film. Waarbij ik het Marvel al snel erg "kinderachtig" aan vind voelen, vind ik het hier dreigender overkomen. Batman is in deze film dan ook daadwerkelijk een bad-ass - alhoewel met menselijke tekortkomingen.

Ik denk uiteindelijk dat de film lastig te plaatsen is qua ideaal publiek. Voor een dergelijk lange zit is er opmerkelijk weinig actie en is een lange adem vereist. Voor kijkers die niet zozeer voor de actie maar voor de storyline kijken, komt de film rommelig over (alhoewel de opzet van het verhaal an sich erg goed op mij overkwam).

Ikzelf heb in ieder geval kunnen genieten - van de interessante shots, van een kick-ass Batman en van een Snyder in Watchmen-modus.

[Kleine toevoeging: ik heb de Ultimate versie gekeken, welke als ik het goed heb zowel de actie ten goede komt (R rating) en het plot wat meer vlees op de botten geeft.]

Aardige film. Misschien kwam het wel dat ik me zo vermaakte omdat ik voorafgaand best lage verwachtingen had over deze film. Ik bedoel, Donnie Darko is een goede maar aparte film, Southland Tales werd neergesabeld (maar wil ik zelf nog wel graag zien), en The Box zou dan meer de commerciële richting op gaan.

Gelukkig bleek het allemaal iets anders te gaan. Wel opvallend is dat de film opeens een grote verandering van richting neemt. Als Norma eenmaal de knop heeft ingedrukt, en Arthur wat later rond ging snuffelen naar het kenteken van Mr. Steward, gaat het er niet meer om wat er gebeurd als je op de knop drukt. Sterker nog, al halverwege de film hadden N&A 'door' dat zíj de volgende kunnen zijn als er op de knop wordt gedrukt. Ik dacht eerst dat dit de grote troef, de twist van de film zou zijn, maar blijkbaar niet.

Opvallend van Kelly, maar het stuk daarna is des te interessant. Na dat uur van 'normale' thriller komen de wazige theorieën en krachten enz. naar boven, wat het allemaal wel interessant maakte. Niet alles was even geslaagd, maar over het algemeen werd er wel een creepy sfeertje neergezet. Het hele retro-thema was trouwens wel een leuke setting.

Al met al een geslaagde film. En herziening zal er waarschijnlijk voor zorgen dat deze film óf heel van van z'n charme verliest, óf juist een stuk genialer blijkt te zijn. Daarom beginnen we met een solide 3,5*

Vermakelijke film die naar het einde toe best wat spanning opwekt. Ik had zelf niet verwacht dat de film echt in het geheel met een 'coffin-cam' zou worden opgenomen, maar na even wennen was het best een gedurfde, maar geslaagde zet van de regisseur. Veel leuke trucjes (de shots vanuit de 'brede' en 'hoge' kist gezien), maar na een tijdje wordt het wel voorspelbaar; de ene keer is het mobieltje de lichtbron, de andere keer de aansteker.

En je merkt jammer genoeg wel vaker dat de schrijvers niet veel inspiratie meer hadden. Nu blijkt Paul sowieso niet de snuggerste, getuige een paar van z'n acties die hij in paniek uitvoert - maar soms wordt het wel erg bond. Het gesprek met zijn (ex)werkgever was an sich best pakkend, en ergens zou ik nog wel geloven ook dat er bedrijven zijn die je zelfs in deze situaties zo opnaaien - maar zoals eerder gezegd: wie zou ook echt maar één van die vragen hebben beantwoord? Dat zijn de soort acties die Paul als karakter ongeloofwaardig maken.

Vind Reynolds zelf wél goed spelen; hij draagt de film wel. Beste aan de film is toch nog wel de grofheid. De scène van het filmpje over zijn collega, en de laatste scène zijn toch best schokkend en komen hard aan; hier worden geen compromissen gesloten. Daar scoort de film toch wel punten mee; een goed, maar hard, einde.

Viel mij alleszins mee! Het voelde aan als een lange, verlate aflevering van de serie en dat bedoel ik als een compliment. Hier is ook meteen genoeg mee gezegd voor de mensen die de serie niet hebben gevolgd; dan hoef je hier je tijd niet aan te verdoen.

Het belangrijkste vond ik eigenlijk wel dat het Entourage 'gevoel' wel echt terug was. Alhoewel de serie toch al weer een paar jaar geleden gestopt is, voelt deze film als vanouds aan; heerlijk! De setting is zoals je het verwacht, Vince's crew is zoals je het verwacht en Ari Gold steelt de show zoals je het verwacht. Het verhaal rondom Vince is niet interessant en de vele sub-plotjes hadden waarschijnlijk beter in het TV-format gepast, waar ze over een paar afleveringen verspreid konden worden. Nu krijg je allerlei verhalen voorgeschoteld die er weinig toe doen en niet goed worden afgewerkt.

Maar wat doet dat er toe? Als fan van de serie zit je waarschijnlijk te wachten op een zonovergoten LA (check), veel cameo's (check, zelfs Warren Buffet?!) en het eindeloze getier van Ari Gold (check). En dat geeft deze film in overvloed.

Deze film werd gescreened als de 'Stunning Bloody' film op het IFFR, een speciale screening voor studenten. Zo kon ik 'm uiteindelijk 24 januari al zien, dus dat was wel een positieve verrassing. Alhoewel het niet zo hoog op mijn te-kijken lijstje stond, had ik al wel het een en ander erover gelezen dus was zeker enthiousiast toen ik al snel merkte dat ze deze film hadden uitgekozen. Voor iemand die dus niet speciaal voor de creatures en gore kijkt, vond ik juist de eerste helft van de film interessant. Het 'found footage'-effect is soms iets te extreem aanwezig (iets té blurry), maar vond het toch wel een positief effect op de authenticiteit hebben; ik waande me wel met een stel Russen ergens verdwaald midden in nowhere-land.

Spanning wordt aardig opgebouwd, maar alhoewel ik de designs van de monsters wel indrukwekkend vond werd die spanning niet overal even goed onderhouden.

Maar uiteindelijk zeker blij verrast!

Pfoe, dat valt tegen. Had hoge verwachtingen die eigenlijk totaal niet zijn ingelost. Ik ben geen Tarantino-purist die alleen Reservoir Dogs en Pulp Fiction kan waarderen; zijn nieuwe films vallen bij mij ook in goede aarde. Zijn kenmerken ben ik ook bekend mee en daar kan ik zeker mee uit de voeten.

Waar gaat het hier dan - voor mijn gevoel - fout? Ik heb het idee dat deze film zo op en top "Tarantino" is dat het zijn doel voorbij streeft. We hebben lange, uitgerekte (licht provocerende) dialogen. We hebben bloederige scènes. We hebben zeer karakteristieke personages. Maar toch werkt het voor mij niet. Het resultaat komt op mij erg gekunsteld en geforceerd over, alsof elk aspect van de film niet 100% maar 110% als een 'Tarantino'-film moet aanvoelen. De dialogen klinken iets té scherp waardoor het niet meer natuurlijk overkomt. Verder kwamen er mijns inziens teveel zijsporen, waardoor de film ook te lang duurt. Ik heb het idee dat Tarantino zoveel leuke hersenspinsels in deze film wilde proppen waardoor de film te ongebalanceerd en te langdradig is geworden.

De pluspunten zijn de mooie winterse setting die mooi in beeld wordt gebracht en de acteerprestaties, waar ik voornamelijk Leigh heerlijk vond acteren. En hier en daar werken de fantastisch absurde situaties wél... helaas (voor mij) niet vaak genoeg.

Leuke actie-film die op z'n best is als hij zichzelf zo min mogelijk serieus neemt, zoals wanneer Saldana met de rocketlauncher op het dak staat. De actie is gelukkig de hele tijd aanwezig zodat we niet teveel op het verhaaltje hoeven te letten, wat met een redelijk jammerlijke badguy niet veel om het lijf heeft.

De flashy-editing werkt soms wel, maar zo nu en dan wordt het een beetje overdone, lijkt wel. Chris Evans speelt het wel geinig als 'comic side-kick' ("In the words of Ancient Taoist masters; don't start none... Won't be none."). Voor de rest een paar mannen die stoer doen, een Saldana die er best mag wezen, wat toffe actie en je hebt voor anderhalf uur een best vermakelijke actiefilm te pakken.

Time to pound some Cunth

Vond ik de eerste keer best grappige line, alleen jammer dat de makers dat inzagen en het dus door de hele film gingen gebruiken.

Verder tja, als je deze film gaat bekijken weet je wat je kan verwachten: droge humor, flauwe grappen en vage situaties. Bij vlagen werkt het goed, helaas pakt het hier bij lange na niet zo goed uit als bij dit soort komedie hoort. Dus ja, de film heeft z'n momenten, maar - al helemaal als de film z'n einde nadert en een stuk meer op de actie focust - bij lange na niet genoeg.

Wow.

Alhoewel de film natuurlijk wel erg sterk leunt op de gedachtegang erachter, heb ik me zeer vermaakt. Het is wel erg duidelijk dat op het moment dat het groepje stopt met het (pseudo-?)intellectuele gebrabbel de film een dal in gaat. Veel acteerwerk is slecht, sommige opmerking lijken veel te gescript.

Maar toch, het verhaal van John blijft best interesseren en veel is toch erg sterk bedacht. Hoeveel genoemde 'feiten' in de film ook daadwerkelijk plausibel zijn is natuurlijk een ander verhaal. Op het moment dat het een beetje in begint te dutten gooien ze natuurlijk de troef op; het verhaal van Jesus. Ergens zeer vergezocht (van alle mensen die hij in 14000 jaar kon zijn is hij toevallig ook Jesus), maar de troef werkt want het gesprek wordt weer een stuk interessanter..

Al met al me al een tijdje niet zo vermaakt met 'intelligent'-gebrabbel dat een licht filosofisch ondertintje heeft. Het zet toch lichtelijk aan het denken. Alleen te kijken hiervoor, voor de rest heeft het echt niets bieden. Verder nog jammer van het veel te overbodige "I am your father!" momentje met de psychiater. Ik bedoel, zelfs met SF-films moet je je soms afvragen hoe realistisch sommige toevalligheden zijn. Was weer een onnodig bij-stukje.

(Oh, en de muziek soms op de achtergrond.. )

Toch wel een pak minder dan de The Matrix. Alhoewel vroeger de release-volgorde ook mijn top-drie volgorde was, ben ik nu toch van mening dat dit de minste van de drie delen is. Te veel semi-intellectueel gedoe; deze film heeft veel meer een 'air' van 'kijk ons met ons slimme plot'. De film moet het dan ook hebben van z'n vechtscène's, met als hoogtepunt natuurlijk het stick-fight gevecht. Kon me trouwens niet herinneren dat het gevecht zó erg computer-achtig leek zeg; zeer duidelijk geanimeerd; was me als klein jongetje nog niet opgevallen

Maar met de hoogtepunten komen ook dieptepunten, zoals het 'toetje' van de Merochvingian en de hart-pomp kunsten van Neo. Ik wist niet of het nou 'romantisch' bedoeld was of niet; dat Neo het hart van Trinity handmatig weer harder laat kloppen. En helaas wel wat meer clichè-matigheden.

Op zich wordt de wereld wel degelijk verbreed; dat wat in de eerste film een beetje in het vage werd gelaten wordt hier wat meer inhoud gegeven wat voor een volledigere wereld zorgt.

Ignorance is bliss

Gister met een paar vrienden op een brakke zondag een Matrix marathon gedaan. Hier komt heel duidelijk de sfeerbreuk naar voren van deze film met zijn nakomers. Het is waarschijnlijk al vaak gezegd dat de The Matrix de beste van het drieleuk is, wat ook eigenlijk niet te ontkennen valt.

Het toffe aan dit deel is dat het allemaal nog heel ongeforceerd aanvoelt; de Wachowski's proberen niets extra moeilijk te laten lijken; niets overlijk gecompliceerd te maken. Dat is de grote kracht van dit deel ten onderstaan van zijn vervolgen. Hier hebben de Wachowski's de jackpot geraakt met een heel slim concept - een virtuele wereld waar veel mogelijk is - en halen heel veel uit de kast om dit zo stoer mogelijk te laten overkomen, zonder zich te veel te bekommeren op de (relatief minder belangrijke) wie-wat-waar-hoe's in deze film.

Wel leuk dat zo nu en dan wel lijkt of de onderliggende gedachte de term 'ignorance is bliss' (wordt ook gezegd in de film) is. Want an sich, als je niet weet dat er iets mis is, waarom zou je leven dan zo verkeerd zijn?

Verder oogt de film best gedateerd op bepaalde momenten, met als verschrikkelijkste stuk het einde waar Neo 'in' agent Smith springt en hem laat ontploffen. Had er zo uit gemogen, alhoewel dat voor de vervolgen natuurlijk geen goed idee zou zijn geweest.
The Matrix mag dan wel niet helemaal foutloos zijn, maar dit wordt ruimschoots goed gemaakt met iconische, stoere momenten en toffe quotes. Uiteindelijk gewoon een heerlijke film om te kijken.

Leuke film. Misschien wel het grootste 'minpunt' van deze film is dat ze in een magere vijf minuutjes de hele geschiedenis van het b-boying doen. Daarentegen focused het meer op 'The Battle of the Year', het breakdance festival in Duitsland.

Natuurlijk is dit een film voor de liefhebbers, maar dan krijg je ook wel wat. Na het eerste uur komt de film het meest op gang. In het eerste uur worden een paar landen en hun b-boy crews speciaal uitgelicht (Frankrijk, Japan, Zuid-korea (2x), USA, Duitsland). Maar de film wordt het leukst al de crews hun verblijfplaats in Duitsland voor het toernooi intrekken: een school. Levert leuke scenes op en wat 'cultuurverschillen'.

Daarna worden de battle's op dat toernooi, en natuurlijk vooral de finales uitgelicht, en dat zijn de hoogtepunten van de film. Mooi om te zien hoe verschillende landen, maar ook verschillende personen het breakdancen 'anders' intepreteren en een compleet andere stijl hebben.

Leuke film, voor de liefhebbers dus. Wilde eerst voor de drie sterren gaan, maar door de spetterende finale maar een halfje erbij gepropt.

Vermakelijk filmpje maar zeker niet meer. Het begin is nog wel het leukst als je ziet wat ze bij elkaar hebben kunnen scharrelen (boze Rus, grote Afrikaan, enge Mexicaan plus natuurlijk de onmisbare chick-with-guns). Brody vond ik nog niet eens zo heel slecht; maar dat kan natuurlijk ook omdat ik geen enorme Predator fan ben (en dus ook niet per se van mening ben dat de leider een groot blok spierbundel moet zijn). Vooral in het begin vind ik zijn 'lonely-wolf' attitude nog wel geloofwaardig.

Jammer hooguit dat de film veel losse eindjes en soms gewoon lui overkomt. Nu snap ik dat in een actie/sf - film niet de per se de nadruk op een perfect uitgedacht verhaal hoeft te liggen, maar als de hele achtergrond te niet wordt gedaan met een "it doesn't matter what happened, or why. Only question is, how do we get out?'' , vind ik wel erg slapjes. Verder voegt Fishburne niets toe, en heeft "That 70s Show " ervoor gezorgd dat Topher Grace een stuk beter zijn best moet doen wil ik hem niet als Eric Forman aanzien. Hij gebruikt zelfs dezelfde mimiek, dezelfde 'delivery' als soms bij zijn grappen in die show. Verder vond ik die twist ronduit nergens op slaan... Dus wat, hij was uiteindelijk een psycho die zich lekker thuis voelt op een wereldvreemde planeet? Meh.

Maar, uiteindelijk heb ik me nog best vermaakt. Lekkere film voor in de vakantie.

Hm, dit was niet helemaal zoals ik had gehoopt. Het is onderhand wel duidelijk dat Zhang een goed oog heeft voor visuele flair. Paar zeer mooie shots weer, onder andere van de fantastische desolate landschappen. Maar helaas blijft het bij een paar mooie scènes; het wordt nergens echt spannend noch grappig.

Een paar glimlachjes voor de aparte humor, maar verder heeft de film niet veel om het lijf: het verhaaltje werkt niet helemaal zoals het bij de originele Blood Simple, en het mist gewoon de sfeer om als zwarte komedie te werken. Verder mogen de kleurrijke outfits dan wel een mooi contrast geven tegen over oranje-achtige bergen, maar verder snap je niet waarom het nou allemaal van die extreem theatrale karakters moesten zijn (op de agent na). 'Aparte' karakters zijn vaak leuk, maar hier zie ik de toegevoegde waarde niet van in.

In principe ook jammer dat de film voor een groot deel 's nachts afspeelt: hierdoor verliest de film z'n kleur en meteen ook Zhang's grootste pluspunt. Vond de film naar het einde toe wat beter worden, en de film ziet er - zoals gezegd - bij vlagen zeer gelikt uit. Maar van iemand als Zhang verwacht ik toch een stuk meer.

Duurde even, maar dan toch eindelijk deze klassieker opgezet... en uiteindelijk zet ik de film uit met gemengde gevoelens.

De gruwelijkheid van oorlog wordt in deze film ten volle tentoongesteld. De scènes bij de aankomst waarbij iedereen wordt neergeschoten voordat ze de boot uitkomen of waar een 'einfach'-fluisterende Duitser langzaam het mes in Mellish laat verdwijnen- terwijl Upham op de trap staat te huilen - gaven me een heel leeg gevoel van binnen. Kan me niet vaak herinneren dat een oorlogsfilm mij op een dergelijke wijze heeft laten kennismaken met de 'cruelties of war'.

Helaas zijn er dan ook momenten die deze aanschakeling van verschrikkingen verstoren en deze momenten gedeeltelijk teniet doen. Vooral de muziekkeuze (afgezien van de Edith Piaf scene) vond ik storend; net zoals de begin- en eind-scene bij het graf, wat extreem Hollywood-emotioneel aandoet. Naast dit vond ik het ook jammer dat Upland uiteindelijk toch een kleine 'heldendaad' verricht door het doden van de 'vrijgelaten' Duitser. De hele film wordt hij afgeschilderd als de lafaard - wat voor mij een van de beste scenes tot gevolg heeft, op de trap - en op het einde besluit men Upland toch enigszins 'likeable' te maken. Het past gewoon niet in het thema 'oorlog is verschrikkelijk', maar neigt wederom meer naar een Hollywoodiaans 'hij is uiteindelijk toch een goede jongen'-einde.

Sowieso een goede film, maar vond het erg jammer dat er toch een paar standaard 'emotionele' momenten in een film worden gestopt die verder voornamelijk de harde, bleke waarheid van oorlog laat zien.

Rommelige film.

Ik was in principe voorbereid op een relatief generiek verhaaltje, maar zelfs met deze mentale voorbereiding viel het me alsnog tegen. Het begint relatief standaard: populaire jongen ontmoet een stil, verlegen meisje... maar dan begint het met opstapelen van losse (cliché) flodders. De film gaat verschillende kanten op maar verkent geen van deze aspecten echt diep genoeg om te raken (zoals zijn ex, het nieuwe vriendje van zijn ex, zijn vader, zijn moeder, de moeder van Aimee, problemen op school van Sutter, het vele drinking-&-driving waar iedereen aan doet, en als laatste de vreemde eenzijdige relatie van Sutter en Aimee...).
Vind Miles Teller over het algemeen een sympathieke acteur en hij heeft punten bij mij gescoord met Whiplash, maar in deze film wordt het hem wel erg lastig gemaakt om een herkenbaar karakter te zijn. Het enige echte lichtpuntje vind ik Shailene Woodley, die waarempel nog wel echt overkomt als een verlegen, onschuldig meisje.

Jammer, want de intro (en de trailer) doen zo vlot aan.

Heerlijke film. Ik wist niet helemaal wat ik moest verwachten (wat meer rechttoe-rechtaan zoals Ip Man, of wat zweveriger a la Hero), maar werd blij verrast. De film heeft best een paar gebreken, maar aangezien hij zo propvol zit met heerlijke actie-scenes kan ik daar niet echt over vallen.

Vreemd is het echter wel dat de film zo'n beetje uit twee helften bestaat; ik dacht bijna dat 'ie was afgelopen na het 'eind'-gevecht met Yuan. Maar nee, opeens krijgen we er nóg een gehaast verhaaltje bij geschoteld waar Su in de goot is beland en zich uiteindelijk nóg een keer bewijst. Hierdoor was de opbouw dus wat vreemd qua gevechten, maar dat mag de pret niet drukken.

Verder zag de CGI-omgeving er redelijk lelijk uit, maar toen ik daar eenmaal over heen was kon ik wel degelijk genieten van de 'train'-scenes.

Maar de film heeft me wel uitzonderlijk vermaakt, snel opzoek naar meer van dit soort film, te beginnen met Tracing Shadow, en daarna de titels die Onderhond opnoemde, waarvoor bedankt.

Ook wel opvallende cameo van David Carradine op het laatst; zal wel een van z'n laatste rollen zijn geweest.

Eigenlijk is het allemaal gezegd; het gaat bij deze film inderdaad vooral om het beeld. Maar om de vormgeving, gevechten en dit hele ge-stylede zooitje bij elkaar in 3D in de IMAX te zien is toch wel fenomenaal. Toch had ik soms ook het gevoel dat er meer uit te halen was geweest, vooral qua choreografie van de gevechten. Alhoewel ik er zeer van kon genieten, vond ik het soms net iets te snel/onduidelijk geschoten, en soms vond ik ook dat er wel wat meer aandacht besteed aan mocht worden. Sommige actiescènes waren tof, maar misten de echte blaas-mij-omver-factor.

Verder vond ik het ook opvallend in welke mate Jeff Bridges zijn Dude-typetje deed; voor zover ik me kan herinneren was hij in de eerste film helemaal niet zo (en ik snap dat deze voor The Big Lebowski was, maar ik snap niet waarom die shtick nu wel in deze film terugkomt). Verder vond ik de rol van Martin Sheen en zijn handlanger wel leuk, maar mocht wel beter uitgewerkt. Zelfde met Quorra.

Maar al met al een leuke voldoende voor een twee uur visueel genot; zowel qua vormgeving als natuurlijk Olivia Wilde.

Cowboy vs... Samurai ?

Wat een zeer vermakelijke mash-up van twee genre's. Deze film leunt inderdaad zeer op style over substance, en juist het feit dat alles lekker overdone is maakt deze film een genot om naar te kijken. De zwaardgevechten deden me denken aan 300; zeer aanwezige slow-mo op de juiste momenten en bloed dat overal naar toe spat. De overdaad aan dit alles doet het dan ook alleen maar goed. Zelfde geld voor de pistoolgevechten; zeer aanwezig, zeer visueel en ook weer genoeg om te genieten. Voeg hierbij een stoffig cowboy-stadje en de meest opvallend gekleurde luchten toe en je hebt een spektakel.

Grootste irritatie was toch wel Kate Bosworth, zij overtuigde niet en dan met zo'n extreem geforceerd, extra dik accentje begon ze toch wel te irriteren. Verder was ook het romantische subplotje, wat nooit echt van de grond komt, veel te geforceerd en haalde het tempo uit de film. Gelukkig komt de film daarna snel weer op gang en dendert daarna lekker verder.

Afgezien van het relatief magere verhaaltje maken de setting en de gevechten dit tot een tof filmpje! Mag van mij wel een vervolg op komen.

Weer vermakelijk. Het lijkt ook moeilijk om een écht slechte film te maken, zolang er maar genoeg wing chun vecht-scènes in voorkomen. Verhaaltje had niet veel om het lijf en lijkt nogal wat kanten op te gaan, met als hoogtepunt van random-heid dat er opeens Japanse ninja-samurai-soldaten bij komen kijken. Ze moesten blijkbaar aan het eind even snel een 'eindbaas' verzinnen. Desalniettemin zijn de gevechtscenes de moeite waard, waardoor de film niet verveelt.