Meningen

Dit is wel heel toevallig, toen ik gisteren de film zag spookte ook bij mij Fight Club meermaals doorheen mijn hoofd. Het feit dat ik die film de dag daarvoor had gezien zal er wel iets mee te maken hebben, al zijn er wel een paar gelijkenissen. Hoe dan ook, ik heb de film ook eindelijk terug op DVD. In het verleden had ik hem al tot twee keer toe opnieuw moeten kopen, omdat de DVD telkens weer op een vreemde mysterieuze wijze was verdwenen. Hij is dus eindelijk terug in mijn bezit, de vraag is nu alleen voor hoe lang.

Het verhaaltje is wel leuk. Hoewel ik de film dus al een paar keer had gezien en dus reeds vertrouwd was met de mindfuck bleef de grote WTF wel uit. Jammer? eigenlijk niet echt, want de film heeft hiernaast nog genoeg aan te bieden, zoals een graatmagere en ontzettend goed acterende Bale, een interessant kleurgebruik (kleuren worden vaak 'uitgewassen', terwijl één kleur wordt geaccentueerd) en een paar geweldige scènes (het spookhuis!).

Het totaalpakket is jammer genoeg net niet overtuigend genoeg. Het schort hier en daar namelijk een beetje. Zo is het bij momenten allemaal wel heel voorspelbaar en is de soundtrack een serieuze misser. Toch is The Machinist een zeer leuke kijkervaring, uniek is de film zeker niet, maar zeker wel onderhoudend en bij momenten zelfs heel sfeervol.

4.0*

the Da Vinci Code meets Cube.

Deze werd door Halcyon bij verscheidene recente franse horrors vernoemd als één van de betere. Jammer genoeg is hij mij een beetje tegengevallen.

Het verhaaltje is leuk, lekker simpel en biedt voldoende amusante scènes aan. De personages zijn minstens even doeltreffend. Maar toch loopt het ergens mank. zo wordt er iets te weinig met de claustrofobische ruimte gewerkt en is het allemaal nogal voorspelbaar, vooral de 'twist' dan.

Toch is Maléfique zeker geen slechte film. Het is een onderhoudende horrorprent die start vanuit een best origineel uitgangspun, wat jammer genoeg net iets te clichématig wordt ingevuld.

3.5*

Toch vooral een slechte film.

Onderhoudend is ie zeker, maar na een tijdje begintde speelduur zwaar door te wegen. Het verhaaltje wordt hapklaar voorgeschoteld en ontbreekt dan ook amper een cliché. Al zitten er voor mij best een paar serieuze blunders in.

Grote probleem voor mij was echter dat het gehele mysterie mij eigenlijk niets kon schelen. Het ging hier over personages die niet eens geïntroduceerd werden, die ooit eens vermoord werden in een ver verleden enzovoort. Ik heb het boek nooit gelezen. Misschien wordt dit daar wel iets meer uitgediept, maar dat maakt hier eigenlijk weinig uit.

Vormgeving is bij momenten wel knap. Al was ook hier na twee en half uur het leuke er af. Ik vond de omgeving waar ik de film aan het zien was (Roma in Antwerpen) op den duur dan ook interessanter dan de film zelf.

2*

Deze film heeft lange tijd in mijn lijstje van vijfsterrenfilms gestaan, maar na herziening wordt het toch eens tijd om het er uit te halen.

Ik vind het acteerwerk van Bardem nog steeds zeer sterk, toch kon ik mij veel minder inleven in het gehele verhaaltje. Hoofdreden hiertoe is dat de film thematisch een redelijk zwaar onderwerp aanhaalt, maar dit niet naar behoren invult. Er worden verschillende visies en opvattingen getoond, maar jammer genoeg resulteert dit slechts in een oppervlakkige, zwaar op 't gemoed inspelende film.

De lange speelduur, de overdreven sountrack, de tergend trage discussies en het voorspelbare einde doen de film uiteindelijk ook niet veel goeds. Grootste pluspunt is het confronterende eindshot, maar daar blijft het eigenlijk een beetje bij.

Beetje vreemd dat ik de eerste maal zo was weggeblazen door deze film en nu nauwelijks iets voelde of iets vond om enthousiast over te zijn. Mar Adentro is hierdoor zeker geen vijf sterren meer waard. Ik twijfel momenteel tussen een 3 of 3.5, maar zal hem het voordeel van de twijfel geven.

3.5*

Hoogstwaarschijnlijk een hartverscheurende film voor één ieder die ooit een hond heeft gehad (of heeft), maar ik heb een hekel aan de beesten.

Toch liet het me niet allemaal koud. Frankel regisseert best vrij strak en weet de balans tussen gezeur over het leven, over het werk en over de hond vrij goed in evenwicht te houden.

Sterk acteerspel van Wilson. Anniston blijft een schatje. Wat een vrouw! En ja, ook de hond bleef leuk om naar te zien. Al een geluk spreekt het beest niet.

Film is wel best aan de lange kant, maar verveelt eigenlijk nooit echt. Soms is het verhaaltje wel heel voorspelbaar.

2.5*

Zeer sterke film van Sean Ellis.

Beetje achtergrond: na de blijkbaar wel heel wisselvallige feedback op zijn vorige film The Broken, is Ellis beginnen te twijfelen aan zijn creatieve kunnen. Hij heeft toen besloten om er even tussen uit te knijpen en is beginnen reizen. Herbronnen wordt zoiets genoemd. Terug in Engeland focust hij zich eerst nog even op kleinere (pub) opdrachten en experimenteert hij met de Canon 5D en 7D. Op een vakantie in het buitenland ziet hij een tafereel dat een danige indruk op hem nalaat, waardoor hij terug in de pen kruipt en aan een scenario start. Enkele weken later is het script van Metro Manila geboren. Door het min of meer commercieel floppen van zijn vorige film, vindt hij echter nergens subsidies voor zijn nieuwe project. Maar dit houdt hem niet tegen: hij neemt een hypotheek op zijn eigen woning en trekt met een minimaal budget naar Manila. Daar zoekt en vindt hij een voltallige cast & crew. Hij kruipt zelf achter de camera (5D) en filmt op een ruime maand tijd zijn film. Guerilla-stijl trekt hij tijdens de draaidagen met zijn cast & crew letterlijk de straat op. Het script heeft hij moeten laten vertalen, en hij kan pas bij de rushes met een vertaler erbij controleren of de acteurs hun lijnen wel correct hebben opgezegd. Dit alles schrikt hem echter niet af. Na vervolgens 7 maanden postproductie is Metro Manila geboren: een prachtige film. En ik denk dat het moeilijk is om als regisseur nog meer je stempel op je eigen film te drukken. Dit is 100% de visie van Sean Ellis.

Het is een lang verhaal geworden om mijn punt te kunnen maken dat Sean Ellis een rasechte regisseur is met een eigen visie, en geen schrik heeft om deze na te streven. Dit was ook al zichtbaar in zijn vorige films, maar de ontstaansgeschiedenis van Metro Manila bewijst het echter eens te meer: deze man is geboren om te regisseren. En hij is er verdomd goed in.

An sich is het verhaal van Metro Manila niet eens zo origineel, maar de manier waarop Ellis het opbouwt en hoe hij het vertelt, zijn verfrissend en doeltreffend tegelijkertijd. Hij blijft –vaak letterlijk- heel dicht op de huid zitten van zijn personages, waardoor je als kijker ook de kans krijgt om mee in deze huid te kruipen. Knap ook, hoe de guerilla filmstijl hier perfect toe bijdraagt. De situaties waarin de hoofdpersonages worden gedwongen, en het noodlot dat bijna letterlijk als een zeis boven hun hoofd hangt, zijn hierdoor heel de tijd voelbaar. In samenspel met de minimale en onheilspellende soundtrack (hulde aan Robin Foster) wordt je hierdoor continu meegezogen op een narratieve rollercoaster.

Verder vooral opvallend hoe op driekwart van de film Ellis er tegen beter weten toch in slaagt om de film toch nog een extra en nieuwe poëtische verhaallaag mee te geven. Vooral knap omdat de film hierdoor veel meer wordt dan een maatschappijkritische film met een moraliserende boodschap, waar er, laten we eerlijk zijn, al meer dan genoeg van zijn. Mooie evenwichtsoefening van Ellis, en het zijn zulke extraatjes die het kaf van het koren scheiden.

Benieuwd wat Ellis ons in de toekomst nog gaat brengen. Opvallend ook hoe hij met deze film weer met een heel ander genre dan voorheen heeft gewerkt. Ik ben alvast benieuwd naar meer!

4,5*

Jeunet

Prachtig om te zien hoe een regisseur zowel uitermate filmisch te werk gaat als hier een zeer persoonlijke stempel om weet te drukken. Ook hier kom je weer volledig in het leuke Jeunet unviersum terecht met zijn geweldige sfeer, knotsgekke verhalen, tal van absurde personages en een hoop zeer coole scènes! Opvallend knappe (stads)beelden ook.

4.5*

MMT is een doelgerichte horrorprent, die naar het einde toe steeds meer mokerslagen uitdeelt.

Waar het verhaaltje aanvankelijk redelijk standaard blijft, wordt naarmate de film vordert de ontaarding steeds prominenter naar voren gebracht. Onder het mom van 'de stad op prent vastzetten', daalt het hoofdpersonage steeds meer af naar diens onderbuik. Wat hierbij heel plezant is, is dat het best een standaardverhaaltje is - er worden bovendien continu hints gegeven naar de afloop - dat zeer hard steunt op z'n formule, maar eigenlijk nooit echt verveelt.

Vooral het audiovisuele aspect speelt hierin een grote rol. De film barst van de CG-effecten, die nog best hard opvallen maar eigenlijk wel geslaagd te noemen zijn, en speelt met zeer goede muziek. Vooral de scène waar de flat wordt onderzocht, Leon wordt "gevangen genomen" en hij aan een haak wordt opgehangen, is een indrukwekkend audiovisueel samenspel.

Ik heb mij bovendien nooit echt verveeld of geërgerd.MMT is gewoon een leuk en onderhoudend horrorprentje, dat vaak overtuigend met beelden en/of geluid werkt.
Iemand trouwens een idee waar deze film geschoten is? Ik vond het metrostation (die twee brede verlichte trappen) er wel erg netjes uitzien.

4*

Dit is ondertussen al mijn vierde Boyle en ik ben eigenlijk nog steeds niet volledig overtuigd van zijn kunnen. Het verhaaltje is aardig, visueel en muzikaal wederom zeer aangenaam maar ergens schiet de film toch tekort. Waar juist weet ik eigenlijk niet zo goed; misschien was het te lang uitgesponnen plot of misschien het rommelige karakter hiervan. Toch heb ik mij hier zeer goed mee kunnen amuseren. Charmante film!

3.5*

De film slaagt er niet in om een evenwichtige balans te houden, waardoor hij blijft zweven tussen enerzijds een psychologisch drama en anderzijds een horror. Als beide "genres" goed zouden worden uitgewerkt, zou het een zeer sterke combinatie zijn. Jammer genoeg kan de regisseur blijkbaar niet zo goed kiezen wat de totale prent uiteindelijk geen deugd doet.

2*

Eigenlijk ben ik nooit fan geweest van Piafs muziek, met uitzondering dan van Non, je ne regrette rien, dus het was misschien een idioot idee om de film te zien. Blijkbaar was het dan ook nog eens een onversneden stuk chagrijn van een mens, waardoor ik nauwelijks enige sympathie kon opbrengen voor haar tragische levensloop. Bovendien wordt dit verhaal dan ook nog eens op een ontzettend dwaze wijze verteld, waardoor je nooit echt kan meeleven met haar tegenslagen en moeilijke tijden.

Ondanks al deze negatieve commentaren, die ondertussen de film al de nek hadden omgedaan, heb ik toch kunnen genieten van een paar scènes. Bijvoorbeeld wanneer Edith te horen krijgt hoe haar boksende minnaar is omgekomen in een vliegtuigcrash. We krijgen haar eerst zeer gelukkig te zien, om haar vervolgens te zien vloeken op haar 'personeel' en uiteindelijk volledig in te storten. Al deze emoties lopen mooi in elkaar over, die bovendien overtuigend neergezet worden en mooi geregistreerd zijn door de dicht-op-de-huid-camera.

Jammer genoeg komen zulke pareltjes zelden voor, waardoor we het meer dan twee uur moeten stellen met het oninteressante levensverhaal van een spuuglelijke, egocentrische en vreselijk onsympathieke maar zoetgevooisde ruwe diamant.

2*

Op zich geen al te bijster origineel verhaal, maar het wordt wel op zeer onderhoudende wijze verteld. Sfeer is evengoed continu aanwezig en scheppend. Maar wat ik het sterkste vond was de 'mix' van genres: het is een misdaadverhaal, uiteraard gecombineerd met dramatische aspecten, maar er waren evengoed horror elementen als komische aanwezig. Waardoor ik de film zeer overtuigend vond.

3.5*

Hoezo niet? Dit lijkt me nu eigenlijk wel heel duidelijk een "found footage" film ... en ik denk dat daar ook voor veel mensen het schoentje zal wringen.

Niet dat het vastpinnen van (sub)genres mij anders heel veel doet, maar de keuze voor found footage brengt nu eenmaal een hoop spelregels met zich mee, die hier nu wel heel gemakkelijk overboord wordt gegooid. En dit over de hele lijn. Voor alle duidelijkheid: ik vind het idee heel tof (we starten in found footage stijl, en wanneer de waanzin/droomwereld erbij komt stappen we hier van weg en gaan we eens heel zot om dit mooi en krachtig in beeld te brengen), maar ik vind het tegelijkertijd ook een heel gewaagde keuze. Nu op zich, hulde voor mensen die hier mee willen experimenteren, maar door dit te doen gooit hij wel heel het narratieve basisidee van het subgenre uit het raam. En dat is op zijn minst een gigantische verhaaltechnische blunder te noemen.

Verder is het overduidelijk dat de gehele film wordt gedragen door het cameradepartement en de postproductie. Zij doen hier echt heel mooie zaken. Het tweede deel van de film zit vol coole ideeën die mooi worden uitgewerkt, wat voor mij de film echt heeft gered. Maar tegelijkertijd wordt er jammer genoeg in het eerste deel (wanneer het echt nog heel duidelijk een found footage film is), ook veel te veel gemonteerd. En ook dat is in mijn ogen een te grote fout. Verder wel eens tof om een found footage tegen te komen waar er met fotografische lenzen wordt gefilmd. (ik meende zelf even te zien dat het een rig met 5d en go pro was?). Fijne verrassing in een subgenre waar de visuele flair maar al te vaak zeer brak is. Mooie time & hyperlapjes ook, maar dat past natuurlijk niet helemaal in dit genre .

Ik snap eigenlijk niet zo goed dat je als regisseur enerzijds op zo veel goede en toffe ideeën kan komen, wat toch wijst op talent en liefde voor film, maar dat je tegelijkertijd ook zo veel (domme) keuzes kan maken, want dan weer eerder het tegendeel bewijst?!
Als al heel het found footage gegeven achterwege was gebleven, was dit een veel betere film geweest. Want eerlijk gezegd nekt dit de film compleet. Dit helpt de film ook voor geen enkele meter vooruit, en ik ben er vrij zeker van dit voor velen zelfs de doodsteek voor de film is.

Als we daar even naast kijken, voor de rest: best een tof concept en verhaaltje, dankbare en slim gekozen setting en een voor het genre al bij al een nog vrij deftig acterende cast. Nogmaals: camera, art direction en postproductie houden wel heel de film overeind en zijn bij momenten zeer sterk!

Jammer van de vele vreemde en domme keuzes, maar al bij al zeker geen slechte film. Laten we stellen dat Mr. Jones het domme broertje binnen het subgenre is, waar dan toch eerder films als The Den (die ook best wat experimenteert met het genre, maar dit 'correct' doet) een stuk interessanter zijn.

2.5*

(kleine noot: op basis van de poster dacht ik aanvankelijk dat de film over een soort van zombie-inktvissen-die-in-bomen-leven ging gaan. Wat een teleurstelling zeg toen dit niet zo bleek te zijn!)

Zeer slappe verfilming van een naar Spielbergs hand gezette geschiedenis.

1*

Het verhaal kon mij werkelijk voor geen meter boeien, maar dit werd ruim gecompenseerd en zelfs veruit overtroffen door de prachtige beelden. Waardoor Kar Wai mij, na een dagje intensief snowboarden en dus redelijk afgepeigerd, wist te vervoeren naar hogere sferen. Hulde!

4*

Niet te snappen dat het gemiddelde zo laag ligt! En wat een negatieve commentaren; saai, kutfilm, geen spanning,...?!

Het verhaal start zeer rustig; we krijgen alle personages voorgesteld, de locatie en daarmee samenhangende sfeer worden steeds weer benadrukt. Dit duurt allemaal redelijk lang, maar zorgt er wel voor dat je als kijker jezelf meer in de personages plaatst. Je gaat mee op zoek naar wat er mis kan zijn, wie mee in het complot zit,... Itt wat je zou verwachten, wordt het verhaal echter nooit voorspelbaar. De kijker wordt vaak op het foute been gezet en er zitten een paar serieuze twists in. Het basisidee van het verhaal, vind ik bovendien echt geweldig.

Het camerawerk (vooral de nachtvisie dan) vond ik niet altijd geweldig, het werd me vaak iets te druk, maar in combinatie met de muziek en de setting zorgt het wel voor een zeer geslaagde sfeer. Het idee hierachter is zeker niet origineel of baanbrekend (Blairwitch project,..) maar komt hier wel heel goed tot zijn recht en zorgt zeker voor een meerwaarde aan het verhaal.

4*

Ik vind dit een zeer moeilijke film om te beoordelen. Enerzijds ben ik laaiend enthouiast over zijn stijl, anderzijds heb ik serieuze twijfels bij het verhaal en de uitwerking hiervan.

De ganse film baadt in een buitengewoon beklijvende sfeer. Deze wordt bereikt door het sublieme samenspel van beeld en geluid. De uitstraling van de gehele prent is, in één woord, prachtig. Met uitzondering van Reconstruction had ik nog nooit een film gezien die zulke consequente visuele pracht in stand weet te houden. Over de beelden kan ik eigenlijk enkel met uitermate positieve superlatieven spreken: scène na scène krijgen we er prachtige te zien, zowel op vlak van camerastandpunten als -beweging, kleur(effecten) en belichting. Met geluid doel ik dan vooral op omgevinsgeluiden en de 'uitvergroting' hiervan. De soundtrack, muziek, vond ik niet altijd even overtuigend.

Het verhaal daarentegen vond ik ondermaats. Eigenlijk kwam dit vooral door zijn veel te lange duur. Ik vind dat een horror kort en krachtig moet zijn. Hier krijgen we echter een redelijk standaard gegeven, waar veel te veel tijd aan wordt besteed. Het leeuwendeel van de scènes voelt hierdoor ofwel uitgerokken ofwel volledig overbodig aan.

De sfeer weet de film uiteindelijk te redden, waardoor ik hem zeker als bovengemiddeld beschouw. Ik heb mij dan ook nooit verveeld tijdens het kijken, maar was toch enigzins teleurgesteld. Hierdoor kom ik niet verder dan een krappe 3.5*.