Meningen

Opknopen die Emmerich!

Een filmische realiteit bevat nooit een 1 op 1 relatie met de dagelijkse realiteit, maar Engelssprekende oermensen met dreadlogs, gigantische vleesetende struisvogels, een wandeltocht van enkele 1000-en kilometers in slechts een paar dagen,... Er moet toch ergens een grens bestaan. Om dan nog maar te zwijgen over de pro-Amerikaanse boodschap!

Bovendien zijn de CGI-effecten barslecht, idem voor de muziekkeuze en acteerprestaties.

Ik had hier nauwelijks verwachtingen bij. 'T was dan ook katervoer, maar zelfs met een nog bezopen kop en bijhorende verdronken verstand vond ik er, buiten een kaakslag voor de weldenkende mens, niets aan.

1*

Matig.

Met uitzondering van In the Mood for Love heeft Kar-Wai mij nog nooit echt kunnen overtuigen. Ook deze mistte zijn doel.

Visueel wel wederom zeer knap, maar dit valt volgens mij eerder toe te schrijven aan Doyle. De kleuren spatten van het scherm en alles ziet er zo heerlijk spontaan kunstig uit, maar begint op den duur toch wel zeer geforceerd aan te voelen. De treintjes vond ik dan weer stukken minder. Wat een lelijke effectjes. Pastte ook niet echt binnen de film.

Dit valt eigenlijk over het gehele toekomstverhaal te vertellen, wat niets nieuws bijbrengt. Hierin wordt alles een beetje verduidelijkt en de moraaltjes en wijsheden worden nog eens extra voorgekauwd. Best een nutteloos zijspoor.

Het verhaal an sich spoorde bovendien ook niet helemaal. Kar-wai haalt wel heel veel verschillende personages aan, die eerder lukraak gekozen lijken in plaats van doelgericht in het verhaal te zijn ingezet. Oppervlakkigheid is dan ook troef in deze afstandelijke vertelling, die wel mooi verpakt is, maar mij niet ten volle kon bekoren. Het leek mij bij momenten iets te veel op een hippe alternatieve modeshow, incluis mooie vrouwen, rook en onnatuurlijke natuurlijke poses.

3,5*

Gisteren ongeveer hetzelfde meegemaakt. We waren met drie de film gaan zien en we waren gelijk de enigen in de zaal. Denk dus niet dat deze nog lang in omloop zal blijven. Op zich is dit ook niet zo heel verwonderlijk, want ik vrees dat weinig mensen hier echt enthousiast van worden.

Mortiers uitgangspunt is wel sterk te noemen en de film lijkt in zijn geheel de ervaringen en gedachten van het hoofdpersonage rechtstreeks naar de kijker te willen overbrengen. Hierdoor is de film dus niet direct rond een logisch narratief opgebouwd. We worden eerder ondergedompeld in een wir van war van indrukken en overpeinzingen. Dit is nu niet direct origineel te noemen, maar het jasje is wel weer wat anders. Vraag me wel echt serieus af hoeveel mensen dit überhaupt echt interessant vinden. Vooral omdat hetgeen verteld wordt - en het wijze lesje - flinterdun is. Beetje hetzelfde probleem als bij de nieuwste films van Noé, Refn en Von Trier. Allemaal door en door auteursfilms, waar de regisseurs hun 'filosofieën' opdringen in een audiovisueel indrukwekkende cinematografie, maar waar diezelfde 'filosofieën' op de klepel beschouwd verschrikkelijk leeg zijn.

Ikzelf heb er mij niet direct druk over gemaakt, vooral omdat ik mij heel hard heb liggen storen aan sommige beelden. Er wordt prachtig gewerkt met natuurlijk licht en selectieve scherpteverleggingen, maar de cameraman had duidelijk problemen met zijn kadrages. De statische shots werden bijna steevast op het storende af afgesneden. Voeten, hoofden, alles moest er aan geloven, waardoor sommige beelden wel heel amateuristisch leken.

Locaties waren bij momenten fenomenaal, vooral het desolate hiervan, om van te smullen! Soundtrack was lekker, al was de keuze misschien iets te makkelijk. Idem voor acteerprestaties. Ergens een heel frustrerende film, die in mijn ogen veel beter had kunnen zijn. Toch blijf ik geloven in Mortier. Vooral door zijn openingssequentie (totdat Sam op de grond valt), die gewoon ontzettend sterk is.

Heel magere 3.5*

Even inpikkend op bovenstaande discussie, ik denk dat het veel uitmaakt waar en met wie je de film ziet. Ik heb hem gisterennacht, helemaal alleen, als ontspanning na het studeren gekeken en trok toch ook wel even serieuze ogen toen die flik uit de dood opstond. Pas iets later zag ik er de doldwaze humor van in. Moest ik deze film samen met vrienden en een bijhorende bak bier hebben gezien, had ik waarschijnlijk veel sneller & harder gelachen. Dit even geheel terzijde.

À l'intérieur is een goede horrorfilm, er wordt goed gebruik gemaakt van zowel het visuele, auditieve als het ruimtelijke. Ik houd er wel van als een film zich afspeelt binnen een begrensde, kleine, ruimte (in dit geval het huis). Net als in The Strangers/ Ils schuilde de ware horror er voor mij in dat iemand zomaar een ander zijn leefwereld binnentreed. In dit geval heeft het nog ergens een reden en dit vond ik een beetje jammer. De regisseurs houden te lang vast aan dit narratief, waardoor de 'twist' ten eerste allesbehalve verrassend (de rivaliteit tussen beide dames wordt namelijk al heel de film zeer zwart-wit afgebeeld.) en ten tweede eigenlijk volledig overbodig is (waarom nog is helemaal uitleggen?)

Dit was mijn derde horrorfilm deze week (maandag: Calvaire & eveneens gisterennacht: Haute Tension). Ik heb van alledrie genoten, met Calvaire toch als uitschieter. Waar ik echter heel hard van verschoten ben is dat mijn Frans nog op niveau is. Ik heb namelijk alle 3 de films gezien zonder ondertiteling en heb eigenlijk geen problemen gehad om te kunnen volgen. Maar bon, terug over deze film: ongetwijfeld één van de goorste dat ik tot nu toe heb gezien...

4*

Última Parada 174 wil zich enerzijds duidelijk achter films als Cidade de Deus en Cidade dos Homens scharen en pikt anderzijds zonder schroom in op de tragische gebeurtenissen die in de docu Ônibus 174 veel beklijvender en waarschijnlijk meer realiteitsgetrouw in beeld worden gebracht. Zelfs Hollywood zou van zulke taferelen het schaamrood op z'n wangen krijgen.

Hoe dan ook, het verhaaltje - al dan niet gebaseerd op waargebeurde feiten - lijkt in de eerste negentig minuten niet meer te zijn dan een lange, veels te braaf gefilmde prelude op het ware onderwerp van de film, de tragische gijzelingsituatie. Wanneer het dan eindelijk zo ver is wordt er te veel met de vinger gewezen naar de politie, de maatschappij en de nabije omgeving van het hoofdpersonage. Alsof zij de schuldigen zijn in het tragische verloop der dingen? De enige die ervoor aangesproken kan worden is het hoofdpersonage Sandro do Nascimento. Zo'n vertederend, allesvergevend knuffeltjesgedrag vind ik hopeloos storend en absurd. En al helemaal niet passen in een film die pretendeert een reconstructie te zijn van die bewuste dag en de ware drijfveren van Nascimento's acties poogt bloot te leggen. Bedrog, Overdramatisering en Lijkenpikkerij lijken mij correctere omschrijvingen voor deze film.

1,5*