Meningen

Ik snap niet zo goed waarom ze in godsnaam van gezicht wisselen, terwijl het toch eerder zielsveranderingen zijn. De geest van Cage wordt geswitcht met die van Travolta, en komt in Travolta's lichaam te zitten & Travolta's in Cage's. Lichaamsbouw blijft dan ook dezelfde. Zou grappig zijn geweest moest Cage's gezicht op dat Travollta's lichaam zijn komen te staan, wat dus eigenlijk de bedoeling zou moeten zijn.

Maar bon, de scène is best cool, en dat is uiteindelijk het meest belangrijke. Daarnaast is Spektakel meer dan ruimschoots aanwezig, werd dit allemaal door Woo in een vlot tempo gegoten en acteren zowel Travolta als Cage heel sterk. Beetje jammer wel dat Woo zijn handtekening vrij geforceerd probeert door te duwen.

3*

Als grote fan van de beatgeneration heb ik een zwak voor dronkaards met een literair talent. Chinaski's levensvisie & -wijze vond ik dan ook uitermate charmant en intrigerend. Dillon geeft op uiterst realistische en innemende wijze gestalte aan dit personage en verdient dan ook niets dan lof voor deze rol. Samen met de zeer droge sfeer, er wordt enkel geregistreerd, tilt hij de film naar een bovengemiddeld niveau.

3.5*

Hoewel ik de film juist voor de derde maal heb gezien, ben ik nog steeds niet volledig overtuigd. Ik heb het vooral lastig met de speeltijd. Fight Club is met zijn twee uur en meer, eigenlijk net iets te lang. Het begint allemaal lekker fris en lichtvoetig, maar het verhaal verliest vrij snel zijn vaart en sleept de kijker eerder mee, dan hem heel de rit door in zijn greep te houden, althans dit was toch voor mij het geval. De voice over helpt ook niet echt.

Het verhaaltje is leuk en hoewel ik de plottwist al kende, is het toch nog interessant om te zien hoe dit in beeld wordt gebracht. De spanning en de verrassing is er hierdoor wel al af, het plezier daarentegen zeker niet. Het blijft nu eenmaal leuk om te zien hoe Fincher de kijker steeds weer op het verkeerde been probeert te zetten, wat opmerkelijk subtiel in werking gaat.

Wat mij nu ook meer opviel dan bij de vorige kijkbeurten waren de vele effectjes, die allemaal haast feilloos in de film verwerkt zitten. Dit gebeurt allemaal knap, waardoor de film toch nog best fris te noemen is. Norton en Pitt zijn ook wel een leuk koppel, toch overtuigt geen van beiden volledig. Ik heb ze allebei al beter weten acteren. Al is dit voor Norton misschien niet helemaal het geval, ik weet het niet zo goed.

Top 250 plaats is mijn inziens wel verdiend, de hoge notering daarentegen misschien niet, maar dit laat mij eigenlijk koud.

4*

Verrassend sterk debuut van een regisseur die mij voor de rest nooit echt heeft weten te overtuigen.

Vooral het verhaal en het script vond ik ingenieus in elkaar steken. Lekker geknutseld, edoch nergens geforceerd maar wel steeds heerlijk mysterieus. Kijker wordt verscheidene malen op het foute been gezet, maar wordt nooit echt gemindfuckt.

De sfeer van de film deed mij vooral denken aan Pi (ben ik blijkbaar niet de enige in), eveneens een debuutfilm van een regisseur die daarna steeds mindere films heeft afgeleverd. Zonde.

4*

De laatste paar weken heb ik mij ondergedompeld in de Franse horror. Na Haute tension, Ils, À l'intérieur en Martyrs was dit alweer een uiterst gruwelijke en zeer sfeervolle film.

Maar in tegenstelling tot bovengenoemde titels heeft deze mij niet volledig weten te overtuigen. Ik sta dan ook een beetje dubbel tegenover Frontière(s).Zoals het een horrorfilm betaamt staat ook hier vooral de sfeer en de vervreemding van de personages centraal. Hier wordt redelijk goed met en rond gewerkt, waardoor de film vlot wegkijkt, en we zelfs een soort van in bloed gedompeld rite de passage krijgen voorgeschoteld (Karina Testa's personage doorloopt drie duidelijk afgebakende fases). Hierdoor valt het verloop van het verhaal tot op de seconde te voorspellen, maar wie kijkt er nu ook naar een horror voor de verhaallijnen?

Anderzijds bevat de film verscheidene 'schoonheidsfoutjes'. Waar ik mij al direct aan ergerde was de politieke context waarin de film baadt. De hippe begingeneriek, waar enkel nog Pennywise bij ontbrak, was al voldoende om mijn wenkbauwen te doen fronsen. Later voegt Gens er dan in de vorm van een achterlijke familie nazi's nog een duidelijke anti-rechts boodschap aan toe, waardoor de politieke ondertoon steeds meer de bovenhand kreeg. Hoewel ik zijn mening hieromtrent deel, vind ik dat dit volledig misplaatst was in deze film. Films zijn geen doorgeefluiken van politieke boodschappen, schrijf dan pamfletten! Een tweede minpunt was de hoge toevalsfactor van het laatste gevecht. Alles hing een beetje aan elkaar in de vorm van een 'als dan'-verhaaltje. Ik begin dan altijd te denken; maar als dan... in plaats van.... Waardoor ik een beetje uit de film ben gevallen, misschien was dit ook wel te wijten aan de redelijk lange speelduur.

Kortom, een nipte 3.5*

Ik snap um niet zo goed. Wil je zeggen dat doordat bijvoorbeeld het personage van Pitt zich rechtstreeks tot de kijkers richt, je als kijker rechtstreeks betrokken wordt in het verhaal en je dus als het ware medeplichtig wordt?

Als dat hetgene is wat je probeert te zeggen, ben ik het er absoluut niet mee eens. Toen Michael voor de eerste keer recht in de camera keek en iets zei vond ik dat zeer sterk, maar het probleem is dat Haneke verder in de film dan niet consequent te werk gaat. De algehele sfeer van de film is juist zeer afstandelijk, dit zou dan volledig haaks staan op zijn vooropgestelde doel. Door zo goed als geen enkele close-up of expliciete beelden te tonen raakte ik juist helemaal niet betrokken bij het verhaal of kreeg ik een gevoel dat ik meedeed. Zeer jammer, want het verhaal sprak mij wel aan en zou de basis kunnen vormen voor een zeer sterke film.

Naast dit volledige gebrek aan sfeer biedt Funny Games U.S. bovendien weinig ter compensatie aan; er wordt matig tot zeer slecht geacteerd en de handelingen van de personages zijn zo typisch en lomp dat ik mij bij momenten echt ergerde aan de film.

Ik had al zeer veel positiefs gehoord over zijn films, maar deze is echt gewoon slecht. Misschien waag ik mij binnenkort aan één van zijn andere films.

1*