Meningen

Knap debuut.

Best een moeilijke film ook om te beschrijven. Zoals Halcyon al aanhaalt bevat het geen originele setting en/of verhaaltje, maar toch slaagt Laugier er in om het allemaal naar zijn hand te zetten. Dit resulteert in een bij momenten tamelijk brute, doorgaans rustige, maar bovenal bevreemdende film.

Naar analogie met Minimal Techno, zou men kunnen spreken van Minimal Horror; gekenmerkt door de lange uitgerekte melodieuze scènes, die op onverwachte momenten onderbroken worden door de paar schaarse schrikmomenten en gebroken soundtracks. Logica is dan ook eerder zoek dan prominent aanwezig of voorspelbaar, maar toch voelt het allemaal gebalanceerd en heerlijk uitgedokterd aan. Niet voor iedereen weggelegd dus, zeker niet voor de fans van voorgekauwde hitjes.

4*

Wat een negatieve commentaren. In tegenstelling tot het merendeel hier is de film mij zeer goed bevallen. Ik ervaarde Sauna immers als een bovengemiddelde horrorfilm van Scandinavische bodem, die het vooral moet hebben van zijn sfeer en knappe beelden.

Want het moet gezegd worden; schrikeffectjes, monsters of andere typische Horrorzooi is hier niet aanwezig. Wat hierdoor overblijft is een bij momenten vrij trage film, die het vooral moet hebben van zijn onderhuidse spanningsopbouw en naargeestige sfeer.

Het verhaaltje kabbelt hierdoor eerder rustig voort en komt daarbij nergens in een stroomversnelling. Toch werd het nergens saai, de prachtige beelden van de natuur ( en de onheilspellende sauna in de vijver), het steeds weer aanwezige mysterie en het overtuigende acteerspel van Virtanen en Eronen, zijn meer dan interessant genoeg om de gehele speelduur (kleine 80 minuten) door te komen.

De film wordt hier blijkbaar nogal makkelijk de grond ingeboord, geheel onterecht mijn inziens.

4*

Voordat ik gisteren deze film opzette, had ik hier eens een paar meningen doorgenomen. Wat direct opviel waren de vele adjectieven als 'zwart', 'kil', 'rauw', 'nihilistisch' en 'levensecht'. De sfeer was hierdoor direct gezet. Ik had goesting gekregen in een rauwe zwartgallige in your face film, zoals alleen Noé ze kan maken.

Ofwel lagen mijn verwachtingen te hoog, ofwel was de continue stroom aan zelfbeklag iets teveel van het goede, wat in ieder geval vaststaat is dat het me iets te levensecht werd, wat niet als compliment bedoeld is. Het verhaal van de slager en zijn persoonlijke dramatische vertelling hiervan, lijkt uit het leven gegrepen te zijn en was me hierdoor iets te weinig opzienbarend. Ieder die ooit in een fabriek heeft gewerkt of in een bruine kroeg aan de toog heeft gezeten, kent zulke uitgebluste typetjes en bijhorende klaagzangen. Komt daarbij dat Noé in het eerste uur dit alles zeer braaf in beeld brengt. De innerlijke monologen blijven hierdoor iets te centraal staan, waardoor het nut van de film eigenlijk volledig verloren gaat. Zulke vertellingen sorteren bij mij amper effect als lange monotone voice overs (gruwel), in boekvorm had het me daarentegen weggeblazen. De vaak storende 'knallen' vergrootte het kijkplezier nu ook niet direct, integendeel.

Na een dik uur schiet Noé dan toch eens wakker en serveert hij zijn kijkers een zeer naargeestige (droom)scène voor ( leuke waarschuwing ook). Knap in beeld gebracht, voorzien van een beklemmende sfeer en foorharde mokerslag. De impact van het direct hierop volgende eindshot ging hierdoor wel een beetje verloren.

Wat ik echter wel heel leuk vond aan de film, was dat ik door het zien hiervan eindelijk de bevreemende openingssequentie van zijn Irréversible kan plaatsen. Misschien laatstgenoemde nog eens herzien, volle vijf sterren zitten er dan misschien wel in. Hoe dan ook, Seul contre Tous is een teleurstellende kijkervaring geworden, die mijn verwachting naar Noé's nieuwste enigzins getemperd heeft, wat die film misschien enkel ten goede kan komen.

3*

Een DVDhoes die me al een tijdje achtervolgde, en een regisseur die me al aardig verrast heeft, maar jammer genoeg een uitermate teleurstellende film.

Als eerste uiteraard het volstrekt nutteloze en lege stijlmiddel van de handheld esthetiek. Geen meerwaarde, geen functie, enkel storend en bij momenten zelfs echt lelijk, zo ook de maanwezentjes.

Sounddesign is daarentegen best knap en zo goed als het enige echte pluspunt van de film, maar jammer genoeg werkt het simpelweg niet in combinatie met de gekozen visuele strategie, wat een zeer vreemde film teweegbrengt, die audiovisueel volledig de mist ingaat, wat voor zo'n regisseur (een man die zijn vak begrepen had, althans dit dacht ik toch) een serieuze misstap is.

2*

Zoveelste film die de miserie in Zuid-Amerika aanklaagt, maar wel eentje die dit iet of wat origineel benadert. Ik had toch nog nooit een film gezien waarin de Mara Salvatrucha als zodaning wordt afgebeeld. Best een stelletje weners.

Het geheel is best fris.Sin Nombre heeft dan ook twee prestigieuze prijzen (regie en fotografie) weggekaapt op het Sundance FilmFestival 2009, al dan niet terecht, maar het verhaaltje is toch net iets te aanwezig, te dramatisch, om mij echt volledig te overtuigen. Het had voor mij allemaal net iets rauwer gemogen.

Hoe dan ook, knappe cinematografie, knappe acteerprestaties, mooie dames, leuke sfeer, leuk filmpje.

3.5*

veelbelovend debuut

Ik ben althans zeer benieuwd geworden naar het toekomstige werk van Karakatsanis. Wat hij hier immers heeft laten zien is dat hij een eigenzinnig talentje is dat hopelijk later iets meer evenwicht vindt, maar het experimenteren nooit verleren zal. Karakatsanis springt hiermee niet enkel mee op de nieuwe frisse wind van Belgische cinema, hij voorziet deze bovendien van een geheel eigen smoelwerk. Hopelijk worden zulke films het uithangbord voor de toekomstige Belgische of Vlaamse film.

Wat direct opvalt aan Small Gods is zijn visuele flair, waar experimenteren troef leek te zijn. Opvallende scherteverlegingen, kleurgebruik, filtertjes en kadreringen passeren de revue. Toch wordt het nergens te veel van het goede of wordt men als kijker overrompeld door dit visuele geweld. Het geheel voelt immers beheerst aan, maar toch lijkt richting af en toe een beetje zoek te zijn. Wat voor mij vooral opviel bij de soundtrack, of ruimer soundscaping.

Hoewel dit samen met de cinematografie het paradepaardje van de film is, is er daar nog een beetje werk aan de winkel. Eentonigheid vat deze muziek nog het beste samen. De tokkelende gitaar en een soort van postmoderne rock (of weet ik veel hoe zoiets heet) komen te veel naar voren, waardoor een echt overtuigende samenwerking tussen beeld en geluid jammer genoeg achterwege bleef. De intentie is er, wat al getuigt van lef en eigenzinnigheid, maar de uitwerking kan beter. Net geen staande ovatie zeg maar. Onderhond haalde hier ergens aan dat een nummer achterstevoren gespeeld werd, dit ben ik vreemd genoeg niet tegengekomen(?).

Het verhaaltje vervolgens is amusant en meer dan onderhoudend genoeg. De verhaalstructuur daarentegen spreekt mij echter helemaal niet aan. Zo'n raamverhaal met begeleidende voice over zijn voor mij echt 'not done'. Vooral omdat het eigenlijk helemaal niet nodig was; de beelden spraken immers voor zich. Sterker nog, de voice over e.d. onderbraken de beeldtaal te veel en doorprikten zelfs nu en dan diens 'sfeer'. Al een geluk werkt Karakatsanis daarmee en rond voldoende, zodat zulke schoonheidsfoutjes al snel opgevangen worden.

De cast tot slot is interessant, waarvan bovendien nagenoeg iedereen vrij tot zeer sterk acteert. Van Dijck is zowat m'n minst favoriete, De Voogdt acteert daarentegen naar gewoonte op topniveau. Toch één van mijn favoriete acteurs. Steffi Peeters is een streling voor het oog.

Nipte 4.5, al is het maar gewoon om Karakatsanis aan te moedigen om verder te werken op dit elan.

Geen idee wat Boe bezielde.

Ik dacht aanvankelijk dat dit een opdrachtfilm was. Zo eentje van bovenaf opgelegd, ff snel tussen ‘eigen’ films door, om snel, snel, snel de kas te kunnen spijzen. Maar blijkbaar heeft Boe dit misbaksel helemaal zelf geschreven, en is het ook onder zijn eigen productiehuis Alphaville geproduceerd. En dat vind ik onbegrijpelijk.

Weg magie, weg visuele schoonheid, weg stilering, weg interessante montage, weg basic scriptwriting. Wat we echter wel krijgen is een knullig opgebouwde biopic, met een op de koop toe armzalig slechte art direction. Deze film komt niet eens in de verste verte in de buurt van wat Boe normaal gezien kan, en waarmee hij vele harten heeft veroverd. Erger nog, zelfs in zijn genre scoort deze film ver ondermaats. Aparte keuze om een film te laten starten met 15 minuten dialoog waar weinig mensen iets van zullen begrijpen, om dan over te gaan naar een aaneenschakeling van wansmakelijk scènes die de ‘teloorgang’ van de personages moet laten zien. Alleen heeft jammer genoeg geen enkele kijker enige voeling met de personages, vooral omdat Boe geen enkele moeite heeft gedaan om zijn personages ook maar een klein beetje sympathiek te laten overkomen, of hen ook maar een klein beetje te situeren in tijd & ruimte. Resultaat: het interesseerde me voor geen enkele meter. Ik wist niet wie het waren en wat hun drijfveren waren. En dat lijkt me echter wel essentieel in een biopic.

Best jammer voor Bro en Asbaek, want hoewel beiden er niet uitzagen, acteerden beiden wel vrij tot zeer sterk. Maar het mocht niet baten.

Jammer genoeg mist Boe wel meerdere kansen. Zo is de film in zijn geheel een onbegrijpelijk kleur, muziek - & zoutloze registratie van een een persoon die continu met psychedelische drugs aan het experimenteren is in de jaren ’60. Waarom doet Boe hier niets mee?

Qua thematiek en verhaallijn heeft de film heel veel weg van The Wolf of Wall Street, maar Boe wordt hier vele malen overklast door oude knar Scorsese.

Doodzonde.

Ontzettend lege en slechte film, met welgeteld één memorabele scène en twee acteurs die er veel aan doen om de film recht te trekken, maar dat kan jammer genoeg allemaal niet opwegen tegen de vele fouten die Boe hier maakt.

2*

Hoewel de recensie die Rokkenjager aanhaalde iet of wat overdreven is, bevat hij wel een kern van waarheid:

Star Wars is ook imo niet meer dan een bigbudgetfilm voor de massa. Het verhaal bevat geen diepgang en is veeeeel te voorspelbaar, sommige actiescènes werden eindeloos gerekt, te bombastische soundtrack, matige acteerprestaties,... kortom; typische Lucasfilm.

2*

The time is out of joint.

Forster haalde Hamlet al aan, ik speel dan ook gewoon het spelletje even mee. Ik vond het een beetje vreemd dat hij deze bekende Shakespeare citaat achterwege heeft gelaten, want het is zowaar diens meest bekende zinsnede en eigenlijk best toepasbaar op deze film. Niet dat ik van plan ben om beide heren met elkaar te vergelijken. Het is gewoon zo dat deze film ook niet in de haak is.

Stay bruist van de visuele truckjes, vooral in shotovergangen dan, maar weet eigenlijk nergens echt te overtuigen. Het leek meer op 'natte vinger'-werk en hipdoenerij. Ik val een beetje in herhaling maar net als Tôkyô Zankoku Keisatsu is dit een duidelijk voorbeeld van 'overdaad schaadt'. Beetje zonde, want de film begon best aardig. Daarna wordt het allemaal iets te veel van het goede en is het allemaal iets te glad naar mijn goesting. Er wordt daarbij overigens te weinig met het auditieve aspect gespeeld. Dit vond ik de grootste tekortkoming voor een film die duidelijk de audiovisuele tour opgaat. Op één been kan men immers niet staan.

Het verhaaltje trekt bovendien heel de tijd iets te uitdrukkelijk de kaart van 'mindfuck', maar schiet schromelijk tekort om echt overtuigend en origineel te zijn. Toegegeven de twist had ik niet zien aankomen, maar ik denk dat niemand eerlijkheidshalve kan zeggen dat het plot voorspelbaar was. Daarvoor was de zogenaamde twist dan ook veel te ver gezocht. Wederom zonde.

Acteerprestaties dan; McGregor stelt wederom teleur, idem voor Watts, maar al een geluk was Gosling er nog om de boel te redden. Ook opa Pi was een leuke verschijning. Maar ze bieden iets te weinig tegenwind.

De gehele toon van deze recensie komt negatiever over dan bedoeld, want ik heb mij toch wel geamuseerd. De intro en de eindgeneriek zijn bijvoorbeeld om van te smullen. Ook de taxi-scène kan hier vermeld worden en de heerlijk bevreemdende dialogen doordat de camera steeds weer over de 180°-as sprong.

3,5*

Na twee nachten op rij te hebben gestudeerd en een zwaar maar vooral oersaai examen te hebben afgelegd was ik gisterenavond zeer moe. Door deze combinatie (zware geestelijke inspanningen en een tekort aan slaap) bevond ik mijzelf in een toestand die misschien nog het best valt te definiëren als "net niet gehandicapt"; de perfect staat voor dit no-brainertje…

Het verhaal is allesbehalve origineel (ik denk aan Vacancy), simpel, bij momenten zeer voorspelbaar en het zou geïnspireerd zijn op waargebeurde feiten. Dit laatste wordt op zeer komische wijze aan de kijker meegedeeld. De regisseur doet nergens moeite om aan het verhaaltje een extra dimensie toe te voegen, maar dit is m.i. een distinctief kenmerk van het genre. Doordat de film zichzelf profileert als reconstructie van de feiten, hoeft het eigenlijk niets anders te tonen dan die bewuste avond. Hierdoor krijgen we een zééér rechtlijnig, simpel en oppervlakkig verhaal; Nadat het koppeltje arriveert in het vakantiehuisje en een beetje nahuilt komen er slechteriken, die een zeer gedurfd spelletje met hun totaal at random gekozen slachtoffers spelen alvorens deze te vermoorden. Niet meer, niet minder. Maar dit kan niet als minpunt voor deze film worden aangehaald, m.i. is dit een genrekenmerk...

De enge maskers en de totale dominantie/ zelfzekerheid waarmee deze moordenaars worden voorgesteld, zorgen voor een creepy sfeer. Toch hebben deze killers een serieus minpunt, namelijk hun ongelooflijke vermogen om ineens ergens te verschijnen en 0,5 sec later te verdwijnen. Hierdoor haalt de regisseur zijn eigen doel zwaar onderuit. Zoals reeds gezegd, wilde hij een geloofwaardige reconstructie tonen van een zeer gruwelijke slachtpartij, maar doordat er aan zijn bad guys een soort van buitenechtelijke super ninja-eigenschappen zijn meegegeven, daalt de geloofwaardigheid aanzienlijk.

Kortom; de film is opgebouwd rond een zeer typsiche formule, schiet nergens echt in uit, er zijn een aantal geslaagde schrikmomenten,...Het had misschien allemaal wat beter gekund, maar was toch een zeer aangename kijkervaring.

Bovengemiddeld thrillertje, dat bij momenten een beetje 'lynchiaans' aanvoelde. Dochterlief houdt het toch eerder simpel, maar levert zodoende puik werk af. Surveillance kent een paar heel knappe lange scènes, met een onheilspellende geluidsband er onder, waardoor je nooit tot op het puntje van uw stoel komt te zitten, maar het geheel u zeker ook niet koud zal laten. Lekker beklemmend.

Vraag me wel af of deze vergelijking met Lynch, nu niet enkel te danken is aan het gegeven dat ze zijn dochter is. Stel dat de regisseur (-sse) een onbekende zou zijn geweest, zouden de vergelijkingen dan ook gemaakt worden?

Wat me verder vooral opviel was de tand des tijds die zich serieus heeft vastgezet in Pullman, die daardoor een beetje op Hopper begint te lijken. Zeker in een rol als deze. Wederom knappe acteerprestatie van hem.

Toffe film, die het hier vreemd genoeg zwaar te verduren krijgt.

3,5*

Function? None. Cool!

Het was lang geleden dat ik nog eens zo'n leuk filmpje had gezien. Zeker nadat ik gisterenavond eerst Il buono, il bruto, il cattivo had gezien, was deze echt een verademing!

De film startte zeer leuk en er werd direct sfeer geschept door het leuke huis van Asano's personage. Komen daar ineens op sneltempo een bende inbrekers, een hypnothiseur, een reclamevormgeefster en Vinnie Jones(!) bij. Waarna elk verhaaltje rustig wordt uitgesponnen en zelfs wordt verweven met elkaar. Wat ik wel jammer vond, was dat de drie inbrekers nog al lang uit beeld verdwenen. Wat dan weer wel heel leuk was hieraan, was dat de twee letterlijk de kast inkropen, om er vervolgens figuurlijk terug uit te komen.

Waar de film het vooral van moet hebben en waar hij ook echt hoog mee scoort, is de zeer leuke nog al droge en absurde humor en het sfeergehalte. Vooral Asano's huis vond ik geweldig, al zou ik zelf zot worden van zo'n pimpelroze slaapkamer.

Hoe dan ook, SS5+ kijkt zeer vlot weg en kan ondanks z'n speeltijd de interesse heel de tijd vasthouden. Ik heb echter nooit echt heel hard moeten lachen (met uitzondering dan van de kastscène), maar de glimlach was wel heel de tijd aanwezig. Het is dan ook gewoon een zeer geslaagd feel-good filmpje, waarvan ik echter nog niet zo goed weet hoeveel sterren ik hem nu juist moest geven. Ik twijfel tussen een 4 en een 4,5, het zit er eigenlijk een beetje tussen in. Voordeel van de twijfel dan maar;

4,5*