Meningen

'Brute' horrorfilm volgens het boekje.

Met bruut doel ik niet direct op expliciete beelden of een beklijvende sfeer, want beiden ontbreken eigenlijk, maar op het thematische. Want het dient gezegd te worden, Watkins deelt met Eden Lake een paar rake - opvoedkundige - klappen uit.

Zoals hierboven al aangestipt, ervoer ik Eden Lake als een nogal platte en sfeerloze film. Eigenlijk is dit zeer vreemd want net zoals in Calvaire of Blair Witch Project speelt het verhaal zich grotendeels af in een bos. Maar in tegenstelling tot laatstgenoemden is men er hier niet in geslaagd om een gelijkaardige onheilspellende sfeer in beelden te vatten.

Waardoor de film het vooral moet hebben van z'n verhaaltje en acteerprestaties. Dit verhaal wordt in de eerste minuten op een nogal saaie manier gesitueerd om vervolgens zeer snel tot een kat - en muisspelletje herleid te worden. En dit is jammer, zeker aangezien hierbij alle typische clichés boven komen drijven, waardoor vooral de handelingen van Reilly's personage steeds onlogischer en dommer worden.

Kortom, Eden Lake is een weinig verrassende film die vooral steunt op zijn maatschappelijk aanklacht, verontrustende eindshot en O'Connell's acteerspel.

3*

Einaym Pkuhot verhaalt over een slager die een leerjongen vleesjes leert snijden en zich al snel aangetrokken voelt door diens besneden vleesje. Context is het streng orthodoxe joodse Jeruzalem, een gemeenschap die door Tabakman wordt voorgesteld als één waarbinnen religie, strikte gedragscodes, uniformiteit en achterklap centraal staan.

Deze strengheid wordt niet enkel rechtstreeks overgebracht naar de kijker via het verhaal of de verhaalstructuur, maar vooral via de beeldtaal en de soundtrack, die dan ook eerder als sober, ingetogen en strak omschreven dienen te worden; amper camerabewegingen, enkel functionele cuts, onderstreept met een muziekje dat het nog best te vergelijken valt met een onheilspellende versie van de CD Riceboy Sleeps van Jonsi & Alex.

Nergens overdonderend, maar elke scène lijkt wel met emoties overgoten te zijn. Knap stukje cinema en een verdiende prijswinnaar van filmfestival Gent.

4*

Charmant filmpje, dat iet of wat saai aanvangt, maar op gepaste tijden verrassend uit de hoek weet te komen. Wederom wordt Wallonië afgebeeld als één of andere redneck gemeenschap, volgestouwd met freaks en gekenmerkt door zijn verlaten, vervallen karakter. Wat interessante beelden oplevert, dus mij hoor je niet klagen. Film kijkt dan ook vlot weg en de wel zeer korte speelduur vloog voorbij.

De cast bestond, met uitzondering van Nahon, uit voor mij onbekende, maar allen sterk acterende personen. Wat van Eldorado de zoveelste frisse Belgische film maakt.

3,5*

Dat laatste zal best meevallen. Al zal de film inderdaad wrs vooral positief onthaald worden door de betere filmkijkers. Maar niet onterecht, ere wie ere toekomt! Dus laten we daar ineens is mee van start gaan

Provost heeft in het verleden vooral meer uitdagende zaken laten zien, toch stelt The Invader nergens teleur. De openingsscène en het visuele spel dat daar direct op volgt zijn om te van smullen. Simpelweg mesmerising, simpelweg Provost.

Het verhaaltje heeft niet veel nodig om van start te gaan, en heeft eigenlijk niet veel om lijf, maar is juist daardoor uitermate sterk en confronterend. De keuze om het verhaal niet te laten ontsporen in clichés of het te overdramatiseren is slim en mist zijn doel niet. Kome daarbij nog eens het spel van Sawadogo!

Sterk ook dat de film vaak gewoon op straat wordt gespeeld, waar ik bovendien zeker van ben dat dit bijna nergens geënsceneerd werd. Het straatleven en de reacties van de maatschappij hierop werden hierdoor rechtstreeks naar het witte doek gebracht.

Toch enige kritiek, of eerder wishfulthinking; visueel is de film sterk, maar ik vraag mij af wat The Invader had kunnen zijn als Nicolas Karakatsanis achter de camera had gestaan ipv Frank van den Eeden. Had toch net iets sterker geweest volgens mij. Stijl ligt nl volledig in de lijn van Karakatsanis.

Soundtrack/-scaping had niet beter kunnen zijn. Leverde bij momenten echt heel knappe scènes. Groot applaus hiervoor!

Toch weer vooral een Belgische film om trots op te zijn.

4.5*

Das Experiment behandelt een zeer boeiende maar eveneens choquerende thematiek. Overtuigende acteerprestaties, realistische personages, goede sfeer, knappe decors en de krachtige Duitse taal zorgen voor een beklijvende filmervaring. Het verhaal van Dora (vertolkt door de wondermooie Maren Eggert) voelt bij momenten een beetje overbodig aan, maar zorgt voor rustpunten in het verhaal en staat, m.i., symbool voor de zoektocht naar innerlijke rust in Thareks hoofd.

4.5*