Meningen

Refn werd mij een tijdje terug door Verhoeven aangeraden. Na van hem zijn Pusher trilogie te hebben gezien was ik wel benieuwd naar het verdere kunnen van deze man, Bronson was een interessante opvolger en Valhassa Rising zou, volgens Verhoeven dan, diens Magnus Opus zijn.

Voor mij is het toch vooral een tegenvaller geworden. Als eerste raakte ik maar niet in de film; een audiovisueel meesterwerk volgens sommigen, een hoop geklooi volgens mij. Refn experimenteert er danig op los; mist, opvallende camerahoeken, slo-mo's, tableauxs, vreemde kleurtjes, verwrongen soundscaping, enzovoort, die allemaal eerder willekeurig gehanteerd worden. Soms krijg je dan knappe scènes, maar hier waren het toch eerder lege kunstgrepen die niets aan het geheel bijdroegen, waardoor ik me als kijker toch eerder begon te ergeren, dan dat ik mij helemaal kon overgeven aan de filmervaring.

De toon van de film is daarbij wel heel rustig. Beschouwend of contemplatief wordt zoiets dan genoemd, of ook wel tergend traag en strontvervelend. Ik kon er in ieder geval maar weinig mee, reden te meer omdat er ook niet echt een hapklaar narratief voor handen is. Al lijkt Refn wel duidelijk een doel voor ogen te hebben; Afgebakend in hoofdstukken (die trouwens wel heel lelijk worden aangkondigd. Ik kan in ppt mooiere tussentitels maken) verhaalt Valhalla Rising over een kruistocht? Een Goddelijke Missie? De ontdekking van het Heilige Land? Of alle drie tezamen? Of vergeet ik nog iets?

Maar bon, setting is prachtig (ik moet toch eens dringend op vakantie naar Schotland),sommige beelden eveneens en Mikkelsen zet een heel sterke rol neer, maar het geheel is slechts een nipte voldoende. Eerste deel is veelbelovend, laatste deel is knap. Al de rest er tussen bevat vooral veel slechts. Toch hier en daar iets leuks ontdekt, al was dit echt zoeken en worstelen om er doorheen te raken. Teleurstellende film van Refn.

nipte 2.5*

Smerig filmpke!

Vorm primeert boven inhoud. Dit was zeker toch in het eerste half uur à drie kwartier. Doordat de film narratief is opgebouwd als één grote flashback, wordt er vaak terug gecut naar het heden. Deze onderbrekingen en de hiermee gepaard gaande voice-overs ervaarde ik aanvankelijk als zeer storend. Wat dan wel weer heel sterk was, is dat de grote climax van de film volledig steunt op deze hulpmiddelen en dat het ook echt werkte. De laatste beelden (eigenlijk wel een goedkope truc; de gruwel tonen adhv "real live" archiefbeelden) bliezen alle 5 medecinemabezoekers weg... Ik had het nog nooit meegemaakt dat iedereen stil bleef zitten en echt niet wist wat zeggen.

De animatie zelf vond ik persoonlijk niet altijd even mooi, het is een zeer groffe tekenstijl (dik aangezette lijnen), maar het kleurgebruik is geweldig en bij momenten oogstrelend.

4.5*

Broeierige waanzin

Ondanks de torenhoge verwachtingen had ik gisteren ook een klein beetje schrik toen ik de film opzette. Want stel dat Calvaire slechts een toevalstreffer was. Vinyan illustreert echter overtuigend het tegendeel en toont dat Du Welz een begenadigd en eigenzinnig regisseur is.

Met op de achtergrond de Tsunami (prachtig vorm gegeven door middel van een troebele close-up en onheilspellende soundtrack) handelt het verhaal over het verliezen van een kind, een a-rationeel moederinstinct en een drukkende waanzin. Net als in zijn debuut start Du Welz zijn verhaal zeer kalm en berekend, maar ook hier blijkt dit slechts een voorbode voor een audiovisuele frenesie. Hoewel de insteek tussen beide films serieus verschilt, wordt de waanzin wederom continu - weliswaar meer onderhuids - opgebouwd om zich uiteindelijk in al haar schoonheid in een paar geweldige scènes te openbaren.

Hierin speelt vooral de natuur een glansrol. Wederom gebruikt Du Welz zeer overtuigend de natuur en diens intrinsieke kenmerken als sfeerscheppend middel; na de grimmige Waalse krijgen we hier de verstikkende zwoele Thaise voorgeschoteld. Deze kan eventueel zelfs als spiegel voor de psychische toestand van de hoofdpersonages geïnterpreteerd worden. Hoewel dezen zeer overtuigend werden neergezet door de desbetreffende acteur/actrice. Vooral Béart (ondanks haar bovenlip) en de verder volstrekt onbekende Osathanugrah (met z'n geweldig kapsel!) acteerde zeer sterk. Sewell vond ik iets minder.

Ook Benoît Debie verdient een staande ovatie. Vinyan zit namelijk boordevol geweldige beelden, vooral het vliegende/zwevende shot over de ruïne dient hier vermeld te worden. Maar ook de doorlopende Irréversible-achtige sequentie van het bruisende Thaise nachtleven is er eentje om te onthouden. Debie was blijkbaar ook daar cameraman van dienst. Hij heeft er in ieder geval een fan bij gekregen, zeker doordat ik nog steeds niet weet hoe hij juist het truckje met de voorruit in Calvaire heeft verwezenlijkt.

Hoewel ik nog graag een Thaise variant van de pinguïndans had gezien, ben ik vol lof over deze schitterende film. Du Welz scoort dan ook wederom de volle vijf sterren! Nu is het enkel nog wachten op een degelijke DVD-release…

5*

Na de enigzins tegenvallende Denchu Kozo no Boken was dit mijn tweede Tsukamoto. Het is misschien, zeker uit mijn mond komende, een iet of wat voorbarige uitstpraak, maar hij lijkt mij een regisseur van uitersten.

Hoewel ik dus absoluut geen kenner ben van de Aziatische cinema, durf ik wel met zekerheid te stellen dat deze veel meer aandacht besteedt aan de beeldtaal dan de Westerse. Deze 'vreemde' cinematografie is mij ontzettend goed bevallen, elk beeld riep gevoelens op en bevatte een esthetische/symbolische waarde. Sterker nog, Tsukamoto is er zelfs in geslaagd om deze overdonderende visuele schoonheid te benadrukken met een nagenoeg vlekkeloze en geniale soundtrack. Naast deze twee - het visuele en auditieve - pluspunten, doet het narratieve bovendien ook nooit onder. We krijgen een zeer mooi verhaal voorgeschoteld over liefde, het zoeken naar een eigen identiteit en de hiermee gepaard lopende complicaties.

Naast deze overvloed aan superlatieven en lofzang plaats ik de dansscènes. Het klinkt misschien ontzettend bekrompen, maar ik kon er niets mee doen. Dit valt hoogstwaarschijnlijk te wijten aan een gebrek aan inzicht. Hoewel ze, uiteraard, prachtig in beeld waren gebracht, zat ik telkens te zoeken naar een symbolische invulling hiervan. Maar ik kwam nooit tot iets. Ofwel schiet mijn verbeelding tekort ofwel zit er werkelijk niets in.

In ieder geval, dit kost de film uiteindelijk een half puntje. Waardoor ik uitkom op een ruime 4.5* en een grote interesse voor het overige werk van Tsukamoto. Zeker als het in de stijl van dit meesterwerk is. Kan iemand mij iets aanraden?

Sinds Enter the Void een beetje afgehaakt van Noé, maar deze trailer bleef net iets te hard hangen en moest ik op het grote scherm zien.

Dit zou Noé’s meest ingetogen, meest persoonlijke, meest emotionele film zijn. En ja, de film beroert, met een thema als dementie kan het ook moeilijk anders. Sommige scènes snijden er erg diep in en de film is een mokerslag.

Maar Noé heeft echt een unieke gave, die hier weer pijnlijk naar boven komt. Hij kan choqueren en tegelijkertijd in slaap wiegen. En dat is heel gek. Ik heb tijdens een scène met tranen in de ogen gezeten om 2 minuten later knikkebollend in dezelfde scène terug wakker te worden. Ik ga er dan hoopvol van uit dat dit de bedoeling was en dat Noé u letterlijk wilt meenemen in de nachtmerrie, maar hoe lang kan je een scène rekken man. I get the f*cking point.

En dat is eigenlijk weer hetzelfde punt als waardoor ik ben afgehaakt bij Enter the Void. Noé is een mega interessante (visuele) regisseur, maar hij is niet de beste storyteller. Hij heeft heel sterke ideeën, visueel en filmtechnisch, maar zijn verhaaltjes zijn flinterdun.

De splitscreen bijvoorbeeld werkt, voelt niet persé aan als gimmick, maar het tonen van de cuts door telkens frames zwart te tonen, laat ook sommige “fouten” zien. De in/outs van scènes worden zichtbaar, en dus ook de manier van filmen. En zo kan je beginnen nadenken : ) Was splitscreen van meet af aan wel de bedoeling? Is dit nu niet gewoon een alternatieve take van hetzelfde gesprek? …

Noé legt in deze film de buik van filmmaken hierdoor ook voor een heel stuk bloot. En zeker met de 1 locatie / COVID restricties is dat heel interessant om te zien, maar er zitten daardoor in deze film weer zo veel schoonheidsfoutjes in dat het moeilijk wordt om door die vele obstakels heen effectief het verhaal te zien en te voelen.

En dat is iets wat ik al heel vaak met Noé heb gehad, ondanks de altijd erg mooie cinematografie van Debie!