Meningen

Ik was hier vooral benieuwd naar geworden door de alom geprezen prestatie die Hathaway hier geleverd zou hebben, en inderdaad, het is een erg puike prestatie, maar ik was toch eigenlijk vooral verrast door DeWitt. Zij is degene die echt weet te switchen tussen de verschillende emoties die haar karakter in een paar dagen meemaakt.

Jammer genoeg is dat één van de weinige aspecten aan deze film die ik als positief beschouw. Wat de film vooral mist is enige connectie met de karakters. Het is allemaal ontzettend aanschouwend, alhoewel met verschrikkelijk handycam camerawerk en hak-op-de-tak montage er nog enigzins geprobeerd wordt om aan deze saaie bedoeling nog wat kleur te geven. Dit faalt behoorlijk.

Veel scenes zijn hit-or-miss. De beginscene waarin wij al meteen geconfronteerd worden met het feit dat Kim iemand vermoord heeft, is fantastisch.

Maar daartegenover staat dat wat waarschijnlijk dé scene van de film moet voorstellen (het afwasmachine inruimen), misschien ook wel het beste voorbeeld is van wat er zo mis is met deze film. - Totaal niet boeiende personages die nog iets veel onnozelers doen, waarbij we aan het eind eens even duidelijk te zien krijgen dat Kim een totale fuck-up is. Zo ook bij de onnodig langdradig scene waarbij iedereen z'n "speech" mag houden.

Soms is een film als geheel beter dan als je alle losse stukjes zou bekijken, maar dit is het tegenovergestelde. De film heeft wel wat te bieden, vooral de sporadisch mooie en realistische weergave van een gekwelde ziel is goed. En ook sommige acteerprestaties zijn behoorlijk.

Maar als geheel valt deze film toch in duizend stukjes uiteen, simpelweg door de onnodig kwelling van het alledaagse waarmee wij worden opgescheept als kijker, zonder dat je ook maar iets meevoelt met de bijbehorende karakters, althans, ik niet.

Het steekt allemaal zeer professioneel in elkaar, enkele mooie shots, soms zelfs wat provocerend, maar er worden toch hier en daar wat rare keuzes gemaakt.

De acteurs zijn wat de film voor mij wel dat stukje extra gaf, waardoor de film zelf niet zal vervallen in vergetelheid. David Kross verbaasde mij enorm, hij zette een uitstekende prestatie neer als eerst verliefde puber en later als gekwelde ziel. - Overigens wel wat vreemd om Duitse acteurs in een film die zich in Duitsland afspeelt Engels te laten praten met een Duits accent... maar goed. Ook Fiennes was weer puik bezig, maar hij is eigenlijk altijd de moeite waard.

Winslet kan niet meer verbazen. Over haar kwaliteiten ben ik nu wel overtuigd, en voor de tweede keer dit jaar blaast ze de volledige competitie omver. Dit is haar jaar. Met of zonder hevige schmink, die blikken van haar zijn altijd subliem, en dit keer schuilde daar ook een zeker mysterie in.

Maar in dat mysterie schuilt eigenlijk ook mijn grootste probleem met de film, ik kreeg totaal geen grip op de karakters. Nu is dat vaker dan niet een voordeel, maar hier werkt het toch net even wat anders. De dingen die de karakters doen, of liever gezegd juist niet doen, zijn zo vaag dat ze een enkele keer zelfs vervreemend aanvoelen. Ik kreeg er gewoon totaal geen grip op, en zag ze fout na fout begaan.

Dat aanschouwende heeft ook wel wat, en drijft je haast tot waanzin, maar dat komt die andere emoties niet ten goede, want meevoelen deed ik eigenlijk nooit.

Een absoluut verschrikkelijke film, dat ondanks dit feit toch behoorlijk "lekker" weg kijkt, je komt steeds voor nieuwe verrassingen te staan. Ik kreeg toch echt sterk het gevoel kreeg dat Freundlich de helft van de tijd stomdronken of knetterstoned heeft moeten zijn. Of komt het misschien omdat Julianne Moore steeds de kamer in liep terwijl die met het script bezig was?

In elk geval, redelijk opgebouwde scènes worden binnen no-time, uit het niets, ineens een absurdistische sketch van de werkelijkheid, dit omdat alle karakters gewoon volledig in dezelfde rol blijven. Neem nou de eerste date die Zeta-Jones heeft. Gewoon een oké, vrij standaard opgebouwd scenetje, niks mis mee. Totdat die man, uit het niets, ineens in een buitentoilet gaat zitten schijten, en ondanks dit, het gesprek met Zeta-Jones op een zo normaal mogelijke manier probeert te voeren. Eenmaal klaar op de plee, voelt de man ineens de behoefte om ook Zeta-Jones' gezicht eens lekker lang te betasten. Ja, humor mensen! En dan heb ik het nog niet eens gehad over de vader van Zeta-Jones die tijdens een etentje, zonder enige subtiliteit, het ineens gaat hebben over een anus operatie, en dat 'ie oh zo graag een elastische wilt. Grappig!

Verder zijn de acteerprestaties wel redelijk, de kind acteurs zijn nooit overdreven of irritant, en zeg nou zelf, niet-irritante Amerikaanse kindacteurtjes vinden lijkt me sowieso al een hels karwei, dus chapeau voor die keuzes. Maar ze redden de film allerminst, daarvoor is het verhaal te nietszeggend en de "humor" ver te zoeken.

Herzog laat in de film overduidelijk zien dat ook de Amerikanen beesten zijn door dorpen plat te bombarderen, maar kan dit niet stellig de hele film lang doen, want deze film draait om Dieter, en zijn verhaal.

Maar wat steeds terugkeert is de angst waarin ze beiden leven. Die van de Amerikanen wordt uitbelicht, sure. En de angst van de Vietnamese heeft niet de uitwerking die je misschien zou verwachten, alhoewel het wel de realiteit weerspiegelt: Men wordt (nog) agressiever. - Maar om te stellen dat dit over goed vs slecht gaat is zo beperkt.

Uitstekend drama, met een werkelijk fantastische opbouw. Het niet nadrukkelijk aangeven van het verspringen van tijd in 't begin kan bij het normale filmpubliek denk ik nog voor wat verwarring zorgen, maar dat houdt na een tijdje op, dus veel problemen zal het niet opleveren.

Na een uur ontploft de film in een waar spervuur van grootste scenes, waar Winslet en Dicaprio zich weer eens van hun allerbeste kant laten zien, maar vergeet ook zeker Michael Shannon niet, want alhoewel z'n rol waarschijnlijk in de vergetelheid zal geraken door het fenominale werk van de twee hoofdrolspelers, zette hij in een korte tijd ook een behoorlijk knappe rol neer.

Verder kreeg ik gaandeweg in de film al het idee dat er een goede cinematograaf bezig was, want de shots waren vaak prachtig. Geen verwondering dus dat ik bij de aftiteling de naam Deakins zag verschijnen.

Ook was de score van Newman was erg mooi en passend.

Slapjes.

Zoals hier al vaker is gezegd, de film is rommelig en middelmatig. Vooral ook 't proberen op te roepen van emoties voor die drie knarrige, sadistische geezers is ronduit belachelijk.

Ja, hij is lekker rauw. Dat wel. Maar met alleen dat kom je natuurlijk ook nergens.

Hier kan ik verder echt niks mee.

Goede comeback van Ritchie maar nog geen return to form, daarvoor is het verhaal, vooral in het middengedeelte toch iets te oninteressant, bovendien zijn er maar weinig echt noemenswaardige leuke karakters in beeld.

Johnny Quid en die twee russen zijn geweldig, en de de dikke vette knipoog naar Abramovich mocht er ook zijn, maar daar houdt het ook bij op.

Toch erg vermakelijk.

Eindelijk weer eens een komedie voortvloeiende uit de Apatow-stal (alhoewel de man er ditmaal zelf niet aan meegewerkt heeft, zijn de mensen die hij regelmatig cast wel weer van de partij) die wél een goede balans tussen komedie en drama weet te vinden.

Regelmatig werd er een tempo gecreëerd die behoorlijk goed werkte, en dat is prijzenswaardig, want daardoor is het duidelijke inferieure duo, Wheeler (Seann William Scott) en Ronnie (Bobb'e J. Thompson), veel minder storend dan als de focus te veel op hun zou liggen. Er zijn weldegelijk wat grappige momenten tussen de twee, maar de hele opzet van zo'n oversext grof puberaal jochie van 12 is eigenlijk al behoorlijk flauw, waardoor vrijwel al hun scenes uiteindelijk toch vervallen in wat inspiratieloze ongein, met wat uitstekende grapjes tussendoor daargelaten.

Danny (Paul Rudd) en Augie (Christopher Mintz-Plasse) daarentegen zijn een uitstekend duo. Mintz-Plasse is eigenlijk gedoemd om voor altijd het sukkeltje te spelen, hij kan dat ook zo goed! Leeft totaal in z'n "eigen" wereldje, terwijl je eigenlijk ziet dat de jonge alles behalve alleen is. Paul Rudd die met z'n uitstekende timing 'm ook nog eens in vrijwel alles, soms expres, soms niet, belachelijk maakt en je kan rekenen op hilariteit.

Het zij-verhaaltje van Rudd en Elizabeth Banks wordt niet door je strot gedrukt, zoals we dat wel zagen in Zack and Miri and Knocked Up, maar heeft dit keer maar een aantal scenes nodig om van "een beetje naar" tot "erg naar" tot "erg lief" te gaan. - Het is daardoor allemaal wat plastisch, maar dit is en blijft een komedie, en dat hebben regisseur David Wain (en co-writer Paul Rudd) gelukkig wél door.

Goed en uniek opgebouwd (horror) verhaal. Het begin moet aanvoelen als een soap opera, en dat is 't dan ook. Overigens niet storend, want Farrow en Cassavetes zijn een goed stel om naar te kijken.

De droomscene is heerlijk verontrustend, en luidt daarmee ook 't begin aan van een erg beangstigend tweede deel. Of Rosemary nou gewoon gek wordt, of dat ze echt de duivel in zich heeft wordt goed uitgespeeld. Vooral Rosermary's mentale conditie zie je steeds verder achtergaan, en wordt door Farrow erg goed neergezet.

Rest nog de heerlijk duistere conclusie die niks laat zijn, en toch alles in zich heeft. - Hier moet nou eens een les uit geleerd worden.

Puik werkje van Polanski.