Meningen

The War Zone.

Wat is het toch met die Britse regisseurs? Waarom zijn zij nou juist bij uitstek een van de weinige die realisme in fictie vorm echt goed weten te brengen? Dat ze daarbij vaak kiezen om de duistere kanten van het gewone leven te tonen helpt altijd ook nog een handje mee om de impact des te groter te maken. - En dat is wat deze film het beste doet.

Door de natuurlijke vertellingen van zo'n afschuwelijk verhaal, waarbij scenes niet geschuwd worden waarvan je weet dat ze op z'n zachts gezegd controverseel zullen zijn bij uitkomst, is de gehele film zo ijzingwekkend mogelijk gemaakt. Je wil eigenlijk het liefst wegkijken...

Rauw, dat woord komt ook vaak bij mij op bij zulke films. Er is weldegelijk een (mooie) soundtrack, maar haast alleen buitenshots worden ondersteund door de muziek. Het geeft een fout en vervelend gevoel. De werkelijk briljante shots van het huis geven aan dat het er van buiten allemaal nog zo mooi uitziet... maar waag het niet om naar binnen te gaan.

De acteurs hebben het naar mijn idee het moeilijkst met dit soort films. Ray Winstone, die is nog wel het meest bekend met dit soort cinema, en net als in die andere schitterende debuutfilm van een gerenomeerd acteur (Nil By Mouth) is hij ook hier weer fantastisch. Welk acteur met die faam kan je nog zo onder de huid zitten en je iets écht laten geloven. - Laatst zag ik nog Doubt, en alhoewel Hoffman een uitstekende prestatie neerzet wéét je toch, het is Hoffman, en we spelen het spelletje mee. Dit is zo veel meer dan dat, en is alleen door het label "film" van echt te onderscheiden.

En dan is er nog Lara Belmont. Tja, wat kan je daar nog over zeggen? Heb je ooit iemand anders gezien die op zo'n leeftijd zó veel geeft, maar dan ook echt alles perfect doet. Haar huilbui tijdens de confrontatie tussen Tom en z'n vader is er eentje om te koesteren maar ook om te huiveren. Wát een prestatie.

Dit is een van die weinige meesterwerkjes die je eigenlijk maar om de paar jaar moet kijken, want dit vergt echt het heel veel van je.

I used to think the worst thing in life was to end up all alone. It's not. The worst thing in life is ending up with people who make you feel all alone.

Waarschijnlijk de meest ondergewaardeerde film uit 2009. Totaal onterecht gepromoot als de standaard Robin Williams komedie. Wat je juist voorgeschoteld krijgt is een tour de force van Williams. Dit gifzwarte drama weet telkens door de eveneens inktzwarte humor steeds te vermaken én (vooral) te ontroeren. Een niet alledaagse film, waarbij ik vaak moest terugdenken aan Ghost World, ook zo'n quirky filmpje die in zijn onconventionaliteit juist eerder de realiteit en gevoelens van échte personen weet te weerspiegelen dan de meeste andere drama's.

De thematiek wordt zo prachtig weerspiegelt in de karakters. Geen opsmuk, geen helden die opstaan, geen censuur. Puur het alledaagse, hetgeen kan gebeuren en ook daadwerkelijk plaatsvind.

Ik vond het een prachtige film.