Meningen

Alleraardigst filmpje van Du Welz, die met dit debuut laat zien dat hij in elk geval het begrip "opbouwen" al behoorlijk goed onder de knie heeft.

De film begint behoorlijk rustig en zal door velen waarschijnlijk het label "saai" opgestempeld krijgen. Bijster interessant is het allemaal ook niet, maar het weet genoeg te prikkelen om zo je aandacht erbij te houden. Eerst de rare verstandhouding tussen Marc en de oudjes en uiteindelijk de beklemmende sfeer in het bos. - Uiteindelijk escaleert de film in een waar spervuur van geschiftheid, waar ik pas na een tijdje de humor van inzag. Dit is dan ook een van mijn weinige aanmerkingen die ik op de film heb, alhoewel dit met een herkijk zo weer kan omslaan.

Eén van de belangrijkste redenen om deze te bekijken was toch wel de samenwerking die Welz aangegaan is met Debie. Gelukkig stelt deze ook amper teleur. Alles is gewoon erg vakkundig geschoten, en Debie laat vooral aan het eind hier en daar zijn "touches" zien Het in en uit gaan van de auto met de camera dwars door de vooruit heen, en natuurlijk die geschifte 360° spin waarin alles en iedereen dus ook letterlijk doordraaien . Heerlijk.

Ja, ik kijk ook wel uit naar Vinyan.

Doordat ze hebben gekozen voor de korte tijdsduur is deze film jammer genoeg niets meer geworden dan een (erg leuk) tussendoortje.

Het hele verhaal was mij al bekend, het boek heb ik nu al een paar keer gelezen, dus ik keek er met een iets ander oog naar dan normaal gesproken.

Alhoewel Clark Gregg het meeste uit het boek heeft weten te halen mist het toch één vrij belangrijk aspect, de film is haast nooit hilarisch. - Ik had vrijwel de volle negentig minuten een grijns op m'n bek, maar er had toch zo veel meer ingezeten. Ik heb regelmatig in een scheur gelegen om het boek, maar hier kwam het er maar heel mondjesmaat uit.

Ook het verhaal is door de korte speelduur behoorlijk fragmentarisch geworden. Gregg weet er zeker de essentie uit te halen, maar de karakters zijn nu té oppervlakkig om er echt iets mee te kunnen. - Een voordeel is wel dat er een enorm goed tempo in de film zit.

De acteurs doen het overigens wel allemaal vrij goed. Rockwell zet een heerlijke rol neer als Victor Mancini, eentje die op z'n lijf geschreven staat. Die koppen die hij trekt zijn die paar keren waar ik 't over had die wel echt hilarisch zijn.

Kelly Macdonald is ook een goede keus geweest, haar onweerstaanbare cuteness komt goed van pas bij het spelen van Paige Marshall.

Vol verwachtingen ging ik deze bekijken, nooit een goed idee. De film wist maar mondjesmaat te boeien. Een pooier wiens meisje zoek raakt is dan ook niet het meest interessante waarop je een film kan baseren, maar goed, naarmate de film wat vaart kreeg en onze hoofdpersoon, hoe fout hij ook is, wat meer diepte kreeg, begin je toch langzamerhand wat meer voor hele verhaal te gaan voelen. - Sowieso waren de acteurs niet het probleem, ze schikken zich allemaal naar hun rol, niemand is echt memorabel, maar ze doen het allemaal goed.

Wat ik vooral miste was sfeer. De film heeft behoorlijk slap camerawerk en ook de gebruikte muziek is alles behalve prijzenswaardig. Vooral tijdens de achtervolgingen is het leentjebuur bij de standaard Amerikaanse thriller.

De film zit over het algemeen wel slim in elkaar, de soms belachelijk en stomtoevallig-ogende plotwendingen worden op een vrij logische manier verklaard en op de loer liggende plotholes worden daarmee gelukkig voorkomen, maar jammer genoeg neemt ook deze film een paar foute beslissingen tegen het einde aan; Het gebruik van slowmotion om een dramatisch effect op te roepen vond ik bijvoorbeeld bepaald niet effectief. Ook het overdreven gebruik van gore tegen het einde aan is misplaats in een serieuze film als dit en een heus eindgevecht maakte de deceptie compleet.

Gisteren weer eens bekeken.

Ik had er bar weinig van verwacht, want alhoewel de herinneringen goed waren, had ik 't gevoel dat dat meer lag aan het jeugdsentiment dan aan de kwaliteit van de film.

Ik ben dus blij verrast om te (her)ontdekken dat dit gewoon een zéér te pruimen film is.

Het spel is over het algemeen vrij goed, waarbij vooral De Munk natuurlijk fantastisch is voor iemand van zo'n leeftijd. - Er zit bovendien vaart in de film en gelukkig wordt niet alles tot in den treure uitgelegd.

Het enige wat mij stoorde waren die vervelende laatste 5 minuten. De film had zo mooi kunnen eindigen aan het al dan niet sterfbed van Ciske, waar z'n Vader en Tante Jans elkaar weer "vinden".

Maar nee hoor, waar de gehele toon van de film uiterst bedroefd en soms zelfs zwartgallig is, moet er weer zo'n zoetsappig eind aan komen om 't publiek een beetje gerust te stellen. - Uiterst zwak, en een smet op een anderwijs zeer goede nederlandse productie.

Het blijft toch vaak genieten met Chaplin. Weer weet hij de traan en de lach goed te combineren. De beginscène is uitstekend, sowieso is Chaplin de koning van het spel van het onbewuste, zoals ook de manier waarop de dronkaard en Chaplin met elkaar communiceren (en vooral als de man niét meer dronken is), maar ook zo'n grootste scène als de bokswedstrijd is nochtans vermakelijk. Maar ook zoals altijd zijn er wat mindere momenten, als Chaplin vervalt in de voorspelbaarheid van z'n grappen, de fluitscène bijvoorbeeld; De man heeft een uitstekende mimiek, daar niet van, maar het duurt gewoon te lang, en is jammer genoeg behoorlijk niet grappig. - Maar dat maakt 'ie dan vrijwel altijd weer goed door de lach even compleet te veruilen voor de traan, en zo laat zien dat 'ie op z'n best is. Die eindscène is dan ook van grootste kwaliteit.

Mwah, een mindere Van Damme.

Slap verhaaltje, gare badguy (bijna knap hoe slecht hij acteert) en ondermaatse vechtscenes.

Wel leuk om onze held Van Damme eens goéd vergeleken te zien worden, met iemand die waardig aan 'm is.

Iemand genaamd Jezus ofzo.

Alleen kon die niet zo goed schoppen.