Meningen

Goede western, maar net als z'n "voorganger" A fistful... zeker niet de superieure film die ik eigenlijk wel van Leone verwacht had, zeker gezien z'n latere films.

Lee van Cleef geeft in mijn optiek de enige noemenswaardige acteerprestatie in deze film. Clint is Clint, en dat is vaak genoeg, maar het was wel weer behoorlijk automatische piloot, waardoor van Cleef nog meer ging opvallen. De rest van de cast wordt uitstekend gebruikt door Leone, waardoor ze nooit irriteren, maar acteren kunnen ze allerminst. Ook het verhaaltje is maar wat slap en mak uitgewerkt, maar daar tegenover staat een sfeer waar je u tegen zegt. Zoals wél echt gewoonlijk is de muziek van Morricone weer prachtig en de vele mooie beelden met toepasselijke close ups maken de film toch een mooie, alhoewel lege, ervaring.

Hij beviel mij enorm, alhoewel ik tot mijn spijt moet bekennen er weinig van te "snappen".

Ik begreep na de onmogelijke eerste 5 minuten gelukkig wát er precies aan de hand was, en het verloop van het verhaal ging mij makkelijk af, maar toch bleef ik met veel vragen achter, vooral omdat ik de beweegredenen van de twee karakters vaak niet begreep. Ook het concept van de machine zelf begrijp ik, en sommige facetten zoals hoe het dubbelpersonage als het ware weer verdwijnt nadat z'n tijd op is, maar hoe die precies werkte, dat kreeg ik niet door. Dit hielp overigens wel enorm.

Maar goed, een tweede en derde kijkbeurt zullen er zeker komen, want ik heb toch behoorlijk genoten van de film. Ik begon er wat huiverig aan omdat ik hier op moviemeter iemand echt stellig zag beweren dat het camerawerk verschrikkelijk zou zijn, maar daar ben ik het faliekant mee oneens, want één van de sterkste punten vond ik juist het camerawerk, vooral voor zo'n extreme low-budget film zag het er allemaal erg goed uit. - Shane Carruth moet meer films maken!

Ik heb 'm nu voor de tweede keer gezien en dat heeft de film veel goed gedaan, want de ware schoonheid van The Proposition is me nu pas openbaar geworden. De vele prachtige shots, de geweldige muziek en de gevoelige thema's stralen al met al een poetische kracht uit.

Velen beweren niet meegesleept te worden door het verhaal noch de karakters. Voor mij was het tegenovergestelde dit keer waar, vooral omdat geen van de karakters een label had, niemand is per sé goed of kwaad, en ook het dilemma waar Charlie Burns voor staat is er een die misschien simpel oogt, maar het zeker niet is. Een ander pluspunt is dat alle acteurs goed in hun rol passen (Richard Wilson verrast zelfs enorm), en waarbij vooral de interactie tussen Ray Winstone en Emily Watson's ook erg wist te overtuigen.