Meningen

Torenhoge verwachtingen vooraf, en dat bij een film met Jean-claude van Damme. Nu schuif ik niet onder stoel of banken dat ik een fan ben van z'n films, maar dit was anders. Ik verwachte eens een emotioneel geladen, acteer-gerichte film. - En zowaar, ik kreeg 'm.

De film begint heel even als een (uitstekende) komedie, waarin zelfspot overduidelijk de boventoon voert; "Just because he brought John Woo to the Us doesn't mean he can rub my dick with sandpaper"

Maar dit alles wordt snel vervangen door een somberheid, die mooi geillustreerd wordt door de filter die gebruikt is. Alleen fel licht krijgt een extra gloed, de rest is grimmig, grauw, met als meest voorkomende kleur donkergroen.

Wat nog 't meest als verrassing kwam was hoe snel alles ging. Geen ellelange opbouw náár... maar vrijwel meteen komt de film op gang, en bevind zich plaats waar de gehele film zich zal afspelen. - Soms met wat onderbrekingen qua structuur, die de regisseur aankondigd met citaten.

Vooral de eerste keer dat 'ie zo'n onderbreking gebruikt geeft goed weer wat de filmmaker probeert te bereiken. - Niet alles is zoals het lijkt. Van Damme speelt in bijna al zijn film een een-dimensionale vechtmachine, en ondanks dat hij het speelt, geeft dat dan ook goed weer wat hij daadwerkelijk is? Zo ook hier.

De film bouwt op naar een ongekend, prachtig geacteerde monoloog van Van Damme. Hij treedt even uit z'n rol (of niet?) en geeft ons wat naar alle waarschijnlijkheid het hoogtepunt van z'n carriere is.

Ook vond ik mooi dat nog even de illusie gewekt wordt dat dit daadwerkelijk zijn films. Maar we al heel gauw uit de droom worden geholpen.

Eindigend met een shot dat ik niet snel zal vergeten, het beste wat 'ie heeft recht in z'n ogen starend, met het besef wat 'ie daadwerkelijk verloren heeft.

Eindelijk een waardige Van Damme.

Opzich een leuk idee, die tweedeling, alhoewel de thematiek an sich mij vooral een behoorlijke hoop saaiheid voorspelde, en jammer genoeg was dit ook zo.

Aan de acteurs ligt het niet, aan de karakters wel. Meryl Streep speelt fantastisch, de vele rare tongvallen, uitspattingen en lachjes zijn weer eens een bewijs van wat Streep kan, maar het is heel moeilijk om van zo'n vrouw als Julia Child te genieten. Het is allemaal té overdreven, en naarmate de film vordert wordt de vrouw één blok irritatie.

Gelukkig switchen we af en toe weer naar Amy Adams, want een leuke en goede actrice is het zeker, maar ook haar karakter is soms onuitstaanbaar, vooral op de momenten waarop ze de liefde verklaard voor alles wat met Julia Child te maken heeft. Opnieuw is het overdreven, en soms zelfs lachwekkend, en dan op een ander komisch niveau dan ik hoopte.

Soms is de film best vermakelijk hoor, ook al ligt het onderwerp mij niet echt (wel prijs ik de film voor het niet dramatiseren en het subtiel aanpakken van het feit dat Julia Child geen kinderen heeft of zelfs kon krijgen), maar te vaak komen de irritante uitspattingen van de karakters naar voren waardoor het nooit een echt genietbaar geheel wordt. Tevens is en voelt de film vooral veel te lang aan. Er leek maar geen eind aan te komen.