Meningen

Ik ben waarschijnlijk de enige maar ik genoot juist intens van het eerste uur, en vond dat laatste kwartier maar wat langdradig en voorspelbaar.

Ik doe niets af aan de prestatie, en het blijft een indrukwekkend schouwspel, maar toch, dat eerste uur maakt de film voor mij.

Lloyd is in elk opzicht leuker en vooral grappiger dan Chaplin, van het in de kapstok hangen in het begin tot de rondleiding die hij zijn vrouw geeft van z'n zaakje, het is zo ontzettend leuk en goed gedaan.

Chaplin weet te raken als dat moet, Lloyd weet te vermaken.

Naast 't verhaal van Finnigan heb ik nergens écht sympathie gevoeld voor de andere karakters.

Het was allemaal meer aanschouwend, en alhoewel ik zeer van dit soort films houd, is het toch wel een pre om bij dit soort films emoties te kunnen oproepen voor de verschillende verhaallijnen/karakters -Het was allemaal net niet, en dat is best zonde.

Toch, ik heb wel genoten van de verhalen, want naast 't subplotje van Stormy Weathers is de rest in meer of mindere maten een interessant schouwspel.

Dat de personages bijna allen vertolkt worden door (nu) zeer bekende en vaak gelouterde acteurs is natuurlijk een groot pluspunt. - 't Verhaal van de Wyman's had naast de broeierige sfeer niet veel van doen, maar omdát het Moore is, bleef ik toch geintereseerd, en zet ze uiteindelijk weer een goed personage neer.

Mooiste moment van de film vond ik toch wel de blik van Lemmon tijdens de hartstilstand (en uiteindelijk dood) van Casey, en zijn reactie daarop. Petje op, en weglopen. - Soort van, ik ben niet nodig, ik breng alleen ongeluk...

Verrassing van het jaar? Misschien nu al niet meer, want de film krijgt de lof die het verdient.

Een prachtige film met een simpel maar uiterst effectief verhaal. Je zou het niet denken, maar als je de film eenmaal ziet krijg je soms zelf het gevoel van "City of god". - Cinematografisch zat het er ook enorm dicht tegenaan, en heel soms qua thematiek ook wel.

Gewoonweg genieten, dit.

Bovengemiddelde thriller, vooral door de sterke opbouw. Cassel en Devos zijn beide goed en hebben de juist (foute) chemie. Het klikt tussen ze maar op een bepaalde manier blijft er iets wringen. Uitstekend gedaan.

Sowieso een apart verhaaltje, wat mee zich mee bracht dat de regisseur ons een aantal keer behoorlijk sterke scenes kon leveren door het geluid even uit te zetten. Jammer genoeg blijft het geheel behoorlijk voorspelbaar tot tegen het einde aan, wanneer Cassel gemarteld werd. Het is en blijft een Franse film, dus je weet nooit hoe dit afloopt, en dat houdt de spanning er gelukkig in.