Meningen

Herkeken, en het blijft, zelfs als stand-alone film, behoorlijk slecht.

Veel cliches en veel onlogische acties van de karakters Je hoort dat je verloofde net dood is, en wordt pardoes dezelfde dag nog verliefd op een ander, tuurlijk. en wat altijd gestoord heeft is toch de vermenselijking van de Terminators. Die blikken van de TX zijn soms zo doordringt van haat en soms zelfs cynisme ( Ik ga je lekker herprogrammeren!), het kan en mág gewoon niet. Ook zijn de vele "grappen" van een wel heel simpel niveau, en vermaken dan ook nauwelijks. - Wat overblijft is Red Faction the movie, alles, maar dan ook alles, moet stuk. Leuk hoor, maar onwaardig als Terminator film.

Nu ja, met de moed der wanhoop maar op naar deel 4.

Terminator Salvation begint verrassend heavy, Connor wordt geintroduceerd doormiddel van de naam - Christ -ian Bale, en een uitleg waarin staat dat hij door sommige als verlosser gezien wordt en door sommige als een false prophet. Gelukkig was dat alleen om even de nadruk te leggen op hoe belangrijk het karakter wel niet is, voor een ieder die aan geheugenverlies lijdt of de eerste drie delen nog niet gezien heeft. In elk geval was ik blij dat McG het daarbij laat.

Qua verhaal stelt de film jammer genoeg verder niet heel veel voor, de uiteindelijke conclusie van het globale verhaaltje van Kyle Reese dat verteld wordt, moet als je fan wel weten, en het nieuwe verhaal waarbij Sam Worthington ons laat zien we met een zeer interessant acteur te maken hebben, vond ik eigenlijk toch meer als plotdevice werken, dan als losstaand, goed uitgewerkt verhaal. Voor dat laatste is het net iets té makkelijk.

Maar ik als fan haalde wel veel uit het feest der herkenning. Eindelijk zie je het post-apocalyptisch wereldje dat in al die eerdere delen voorspelt is, een John Connor die ook echt de soon-to-be-leader speelt, en de gebruikte Terminators (voornamelijk de T-1's en de T-600), maar ook de Hunter-Killers, waren geweldig om te zien. Ook de vele hints naar de vroegere films zitten erg logisch en leuk in elkaar. Denk aan de scene waar Kyle Reese leert hoe je een shotgun zo kan vastmaken dat 'ie aan je hangt én niet afgepakt kan worden, iets wat hij in The Terminator ook doet. Qua montage en camerawerk niks dan lof voor deze film, vooral de scene waarin Connor crasht met z'n helikopter, en de kijker als het ware even een kijkje komt nemen vond ik erg leuk en goed gedaan. De actiescenes zijn verdomd goed opgezet en mooi uitgewerkt, en de sfeer die ik van zo'n wereld zou verwachten, waarbij angst toch de grootste factor speelt, wordt tevens goed geportretteerd. Dat de film niet de onderliggende laag/spanning heeft die de vorige delen wel hadden is misschien een gemis, maar het is begrijpelijk dat 't er niet is, en zoals gezegd is deze geportretteerde wereld ook behoorlijk zwaarmoedig.

In elk geval, ik zal nooit kunnen begrijpen dat een film als deze zo finaal neergesabeld wordt, terwijl een film als Terminator 3, met z'n uitzonderlijke kwaliteit in het schijt hebben van voorgaande delen en verwante data (de continuïteitsfouten zijn legendarisch slecht, in mijn ogen), en het in principe gewoon kopieren en mixen van de eerste twee delen, als acceptabel werd gezien. - "We missen Arnie" is nu vaak de kreet die ik hoor. Onzin. Zonder Arnie even goed een Terminator film, een film die een nieuwe weg wil inslaan, en niet per definitie wil teren op behaald succes. Mcg nam een risico, maar heeft in de meeste gevallen de goede keuzes gemaakt. Nu nog even de tijd nemen om hier een interessante draai aan te geven, en ik zit klaar voor deel 5.

Zeker een goede documentaire, maar fascinerend was 't nooit. Ik denk dat 't onderwerp, alhoewel nooit minder erg, gewoon te vaak aan bod is gekomen, waardoor ik er toch minder voor ben gaan voelen. - Een Paradise Lost is één van de weinige docu's met dat onderwerp die mij nog wel écht wist te boeien.

Het echte cadeau kwam pas toen ik de extra's van de dvd bekeek: de eerste aflevering van First Person, "Mr. Personality". - Dat interview kon gewoon echt niet beter, en 't onderwerp (gradaties van ziekelijke moorden) was uitermate interessant, mede door de oprechte vertelling van Michael Stone.

Mijn 3e Shane Meadows film, na het goed bevallen A Room for Romeo Brass en de uitstekende Dead Man's Shoes.

Prachtig gebruik van muziek bij uniek geschoten plaatjes zijn de herkenningspunten van een Meadows film. Je zou zelfs makkelijk kunnen spreken van een "Meadows touch", en gelukkig blijft 'ie niet steken en verfijnd zijn eigen techniek met elke film.

Puik acteerwerk is ook dit keer weer aanwezig, bijna alle acteurs zijn goed in hun element. Maar vooral de twee hoofdpersonen steken erboven uit : Stephen Graham en Thomas Turgoose. - Dat Meadows alweer een twaalf jaar opstandig schoffie die geen enkele acteerervaring heeft zo natuurlijk kan laten acteren is puur vakmanschap.

Houden we 't verhaal over, die een iets minder ondergeschikte rol krijgt dan in A Room for Romeo Brass, mede omdat This Is England een semi-biografisch verhaal is van Meadows' jeugd. De roep om geborgenheid en aanvaarding komen veel aanbod, maar ook de vraag waarom neo-nazi's doen wat ze doen, en zijn wat ze zijn wordt onbewust beantwoord.

Een prachtige film.

Peck is niet zozeer briljant in z'n vertolking qua acteerwerk, het karakter is daar iets te beperkt voor, maar dit maakt hij meer dan goed door z'n magnifieke uitstraling. - Als hij op het scherm, dán kijk je ook. Aandachtig.

Het is tevens één van de weinige Amerikaanse films die ik gezien heb waar de kindacteurs uberhaubt enige kwaliteit hebben, en om dan te zien dat vooral Mary Badham zó goed is, is natuurlijk een verademing.

Verder een goed gebrachte setting, mooie, onverwachtse vertelling van het verhaal (via de ogen van de kinderen) en bovendien een goede opbouw.

Het was... ongelofelijk. Het eerste half uur tart met alles wat tegenwoordig als cinema wordt gezien, vooral met het hoogpunt uit Hollywood. Noé is er in Europa, qua visuele trip, maar wat laat Malick hier een visuele pracht zien zeg. Haast compleet narratief-loos, simpelweg de meest spectaculaire beelden die je maar kan bedenken, met de meest passende en kippenvel creerende muziek die het versterkt.

Daarna volgt een film, een film die alsnog niet te vergelijken valt met hedendaagse cinema. Dat we terug moeten grijpen naar één van de klassieker des klassiekers uit 1968 zegt genoeg. Dit komt maar eens in een hele lange tijd voor. Qua beeld, narratief, filosofie, subliem uitgewerkt.

En uiteindelijk - na één kijkbeurt - kom je tot de conclusie dat dit ten eerste gewoon écht een ervaring is die je moet meemaken. En ten tweede pas een film die je kan gaan beginnen te interpreteren, maar waar je na de eerste kijkbeurt never ever ever uitkomt.

En daarom staan er nog veel tripjes naar de bioscoop gepland.