Meningen

Ontzettend sfeervolle thriller met een interessant en bij vlagen goed uitgewerkt verhaal, sterke acteerprestaties en mooi camerawerk. Dit alles wordt verpakt met een prachtige soundtrack.

Heerlijk hoe op het begin gespeeld wordt met de muziek, soms wordt een scene goed ondersteund door een gevoelig nummer en een andere keer wordt een emotioneel beladen scene op een 21 Grams-achtige manier benaderd, door een simpel maar oh zo doeltreffend gitaar stukje, waarmee er een perfecte sfeer gecreëerd wordt.

Het verhaal ging gelukkig niet uit als een nachtkaars, zoals wel vaker gebeurd bij veelbelovende thrillers, maar het tegenovergestelde gebeurde juist. Er werd in één keer teveel informatie gegeven, waardoor de sfeer totaal verdween en het geheel aanvoelde als "verplicht" in plaats van dat de puzzelstukjes op een gepaste manier bij elkaar vielen.

Het definitieve eindshot daarentegen was wel weer volkomen in stijl.

Ik had van te voren helemaal niks gezien qua trailers of beschrijvingen of wat dan ook (zeer bewust) en wist bovendien niet dat deze film een adaptatie was van een toch wel beroemd boek. Daarom heeft de thematiek en de uitwerking daarvan mij enorm verrast, want ik kende niks meer dan alleen een poster, en alles daarin schreeuwde "een mooi Brits drama."

Maar Never Let Me Go is far and away de beste film die ik dit jaar gezien heb. Een klasse apart. Andrew Garfield, Carey Mulligan en de piep-jonge Izzy Meikle-Small zijn fantastisch. Qua verhaal laat het je geen moment onberoerd en toch wordt vrijwel niks uitgekauwd en blijft deze, op de oppervlakte (of in elk geval qua poster) dus normaal lijkende Britse drama, een volledig dystopische visie te leveren - met name uitgediept op het emotionele vlak. Het ontbreken van vrijwel enige luchtigheid kwam op mij niet over als mankement, eerder een statement - want alhoewel wij het leventje van de tieners zien, die in hun ogen zo normaal mogelijk leven, en alle sores van het ouder worden meemaken (liefdesperikelen) vinden ze toch nooit het échte geluk. De weg is al voor ze uitgestippeld, gecreëerd, gemaakt. Zoals ook wel misschien zij dat zijn, op z'n minst op psychologisch vlak.

Erg goed.

Waar moet je nou op beoordelen als je een film als deze ziet? En waarop veroordelen?

Evident is dat de film het alleszins nauw neemt met enige logica, terwijl op hetzelfde moment de logica en de slim/sluwheden juist een belangrijk onderdeel zijn van de film. Deze contradictie zegevierde en zat mij de gehele film lang dwars. Het stoorde. De keuzes die de makers op bepaalde momenten maken zijn grofweg stupide. Een karakter met een dikke shotgun op laten sluiten in een kamer, en dat karakter daarna minuten lang laten bonken op de deur, om hem vervolgens deze deur in te laten shoppen(!) - dit allemaal terwijl er op de bovenste verdieping een schietpartij plaatsvind. Als dit karakter dan eenmaal uit zijn benarde positie is gekomen, gebruikt hij linea recta zijn shotgun in het wilde weg. Waarom dan niet om die deur - al dan niet meteen - open te knallen, vraag ik mij dan schoorvoetend af tijdens het kijken. En dit is maar één uitgelicht voorbeeld van de velen.

En dan heb ik het nog niet eens gehad over de vele "filmtrucs" die toegepast worden, waarbij de camerapositie ons afleid van wat er werkelijk te zien is. De manier waarop de scene gefilmd is waarbij John z'n sleutel afbreekt bij de lift in de gevangenis doet ons vermoeden dat hij dit heel onopvallend weet de bereiken, totdat de sleutel afbreekt. Uiteraard is het uit zo'n stoet mensen wegstappen en bij een lift blijven hangen reden genoeg voor mensen om John aan te wijzen. Zoiets is overduidelijk, maar niet als het gefilmd wordt zoals in deze film. Denk ook aan de scenes in het busje waar John inbreekt, de onmogelijkheid van het NIET kunnen spotten van John wordt verborgen door de cameraposities. Slim, maar laf. Het is wat de film voor mij definieert, aangezien het hele principe van de film staat op de geloofwaardigheid van de ontsnapping .

Toch kent de film ook wel een aantal sterke momenten, zoals een scène waarin John "iets" wil vertellen aan zowel zijn vrouw als haar ouders, maar dit nooit expliciet gezegd wordt. De scène wordt namelijk overstemd door de muziek, en de mimiek en reacties van de personages (en natuurlijk al het voorafgaande) moeten ons duidelijk maken dat het gaat om de afwijzing van het hogere beroep - Ook de relaties tussen de verschillende karakters kent een goede vaak subtiele uitdieping die overigens wel wat geforceerd overkomt - nog zo een contradictie.

Ik kan niet zeggen dat ik genoten heb, maar ik kan ook niet zeggen dat ik er niks in zie. 3*

Een film met Robert Mitchum in de hoofdrol, een karakter die de woorden liefde en haat op z'n beide handen heeft getatoeëerd, een gestoorde priester die het niet zou nauw neemt met het gebod "thou shall not kill". Dat kan toch niet mis gaan, dacht ik vooraf.

Nou, ik heb mij een potje zitten storen aan zowat alles. De montage is misschien wel het slechts van allemaal, er wordt geknipt op momenten die juist een behoorlijk belangrijke rol zouden moeten spelen. Vooral tegen het einde aan wordt het haast lachwekkend slecht: We zijn in een rechtzaal belandt, 6 seconden later, laat maar, we zijn weer weg, een scene later: een horde bozen mensen komt uit het niets tevoorschijn, roepen wat, én we knippen weer weg.

In een film waar je een karakterstudie van jewelste verwacht, is de insteek die Laughton hier neemt nou juist de verkeerde, hij focust veelste veel op een Harry Powell die het geld achterna zit (met voorspelbare "suspense" scenes en al), en niet op het karakter Powell zelf. Er wordt bijvoorbeeld in veelste korte tijd even een relatie tussen hem en Harper gecreerd, die even snel weer voorbij is , zonder ook maar enige vorm van achtergrondverhaal, waardoor het niet alleen volkomen onrealistisch oogt, maar ook uiteindelijk een effect van 0 heeft. Daar komt bij dat het acteerwerk vaak van een behoorlijk bedenkelijk niveau was, zelfs Mitchum was niet altijd even goed (die schreeuw als hij beschoten wordt!), maar ook die twee kinderen, Don Beddoe, en vooral Evelyn Varden, wat werd er tenenkrommend slecht gespeeld. Alleen Lillian Gish redt de film in dat opzicht een beetje, en de wat langere shots met Mitchum, waar de man wat meer de tijd krijgt, zijn de moeite waard.

Je haalt er uiteindelijk wel wat uit, vooral de prachtige shots tegen het midden/einde van de film zijn erg mooi, en een Mitchum die ver van je vandaan, maar toch zo dichtbij, in de schaduw, op z'n paard zit te zingen, dat zijn mooie beelden. Maar een klassieker, daar kan ik allerminst van spreken.