Meningen

Leuke komedie hoor, alhoewel 'ie tegen 't eind een beetje sappy werd.

De uitzonderlijke timing van Gervais en z'n gortdroge kop maken wat deze film toch bij de leukere komedies van het jaar schaart.

De rol als cynische tandarts is op z'n lijf geschreven, en juist die inslag, het beroep doen op zo'n pessimistisch mannetje maakt wat deze film in elk geval leuker maakt dan soort gelijke films.

Ook is de chemie tussen Leoni en Gervais vrij goed aanwezig en speelt Kinnear (de geest) gelukkig een bescheiden rol.

David Yates, Bill Nighy en Kelly MacDonald. Die combinatie werkte één keer al heel sterk (State of Play), dus waarom niet nog een keer?

The Girl in the Cafe weet te verrassen in z'n veelzijdigheid. Waar dit soort tv-films vaak maar één onderwerp aandurven, en alles lekker op veilig spelen, krijgen we hier, in het eerste gedeelte, een heuze quirky rom-com voorgeschoteld, met briljant getimede grappen en een koppel die meer tegenstellingen dan overeenkomsten hebben.

Bill Nighy (Lawrence) is werkelijk waar geweldig als saaie werkverslaafde politicus, die het tevens niet schuwt om wat rare tikken met z'n hoofd en idem vaag loopje te implementeren op de juiste momenten. Een volwaardig karakter.

Ook Kelly Macdonald (Gina), die ik persoonlijk nog nooit wat verkeerds heb zien doen, is weer eens goed. Wat mij altijd bij haar opvalt is dat ze zo moeilijk doorgrondbaar is. Ze is stil, lief, soms schattig, maar wát ze daadwerkelijk voelt laat ze altijd in het midden. Haar blikken stralen vaak een innerlijke strijd uit, er zit meer verscholen in haar dan je in eerste instantie zou denken. Maar wat? - Daar komen we naar een uurtje of wat pas achter.

Want zoals gezegd is de veelzijdigheid van deze film te prijzen. Nietsvermoedend wordt je in een politiek thema gezogen, waar alles op het begin secondair lijkt, en de beginnende relatie vooropstaat, switch dat na een tijdje. Het debat wordt belangrijk, Lawrence wordt steeds stiller terwijl Gina juist meer vragen gaat stellen. - Ik kan erin komen dat voor velen deze switch te rigoureus is, maar ik vind het prijzenswaardig.

Bovendien weerspiegelt de film mooi de realiteit, alles begint zo mooi, maar het onvermijdelijke, dat komt er vanzelf aan, in al z'n facetten, en in elke situatie. - Een uitstekend filmpje.

Objectief gezien is het een "ok" filmpje. Geen bijster goed acteerwerk, ook al is het voor zulke jongelingen toch een beste prestatie, maar verder dan dat is er nergens iets échts bijzonders te bekenen.

En dat was dus objectief, met je hartje gesloten, en ogen gericht op schoonheid. En zo moet je dus niet kijken.

Dit is een ontzettend walgelijk en schokkend verhaal dat op een vieze, grauwe manier getoond wordt. En daar was lef voor nodig. Je moet bovendien wel van steen zijn als je hier niet door geraakt wordt.

Een film die ik waarschijnlijk nooit meer in m'n leven zal gaan zien, maar hij heeft wel z'n sporen achter gelaten.

Herkeken voor de zoveelste keer.

Een film waar script, regie en acteerwerk samenkomen en een vrijwel perfect geheel vormen. De meest in het oogspringende acteurs zijn uiteindelijk toch wel Lemmon en Pacino, maar je zou de rest van de cast tekort doen om ze niet in hetzelfde rijtje te plaatsen. Alleen Kevin Spacey heeft qua screentijd die hij krijgt en daadwerkelijke performance misschien een iets minder goed ratio, maar dat heeft uiteraard ook te maken met het karakter dat hij speelt. In elk geval, een beter acting ensemble ga je echt niet vinden.

Bij deze herkijk vooral gelet op de details, en het is dan ook een bevestiging van de subliemheid van het script als je er velen vind die noemenswaardig zijn. Vooral die kleine details deden het, sowieso is uiteraard de titel dat alleen al, maar ook hoe "Patel" al een keer eerder genoemd word (door Dave Moss) voordat Ricky Roma er z'n fameuze licht op laat schijnen "Fucking Shiva handed this guy a million dollars told him sign the deal, he wouldn't sign it. And the god Vishnu too went into the bargain, fuck you John!", maar ook een heerlijk detail in het script is het feit dat George (alan arkin) heel even kwaad is dat Shelley de deal van de maand heeft gemaakt met, in de woorden van Roma, "Harriet and bla bla Nyborg", waarop George reageert met "Fuck. I had them on River Glen."

Andere, wat grotere details, die ik, vreemd genoeg, gemist heb in de vorige keren dat ik 'm keek zijn toch wel de (nu) overduidelijke momenten met de metros. Altijd als één van de karakters van buiten naar binnen gaat of andersom komt op precies dat moment een metro aangereden, en ook nu pas merkte ik bewust op dat er tijdens cruciale momenten op de achtergrond een metro langs dendert. Een ander voorbeeld is toch ook wel de zakelijke relatie tussen Roma en Lingk. Vooral nu kreeg ik toch op bepaalde momenten het idee dat Lingk écht verleid is door Roma, en dus niet alleen om dat stukje land te kopen. Vooral tijdens de scene waar Lingk Roma komt opzoeken op z'n werk. Lingk zit in zak en as en vertelt Roma bijna wat er precies aan de hand is, maar laat het uiteindelijk toch open. Roma heeft die twijfel waarschijnlijk al vanaf het eerste moment aangevoeld en daaropingespeeld óm die deal te kunnen sluiten. Juist daarom ook dat Lingk zich zo verontschuldigt op het eind, en zelfs zegt dat 'ie gefaald heeft in de ogen van Roma; Lingk wilde hem zo graag iets bewijzen, en toch faalt ie.

Wat een bedroevend slecht gemaakte documentaire.

Ik gaf Sam Dunn 't voordeel van de twijfel bij z'n eerste docu, want alhoewel er veel mis mee was, had ik wel het gevoel dat het allemaal écht was. - Hij wist wij hij het over had, en probeerde een zo mooi mogelijke documentaire te maken over een muziekgenre dat maar moeilijk geapprecieerd wordt.

Maar nu valt 'ie toch wel behoorlijk door de mand.

Hij gaat naar Japan toe, een erkend metal land, en doet gewoon alsof hij van niks weet. Het jammerlijke is waar, hij wéét het ook echt niet.

Het stukje over het gedrag en cultuur van die mensen is dan nog goed te doen, en zou een mooie inleiding kunnen zijn voor een reportage over het echte metal gedrag daar.

Maar wat doet die Dunn vervolgens, hij gaat ellenlang over Deep Purple en Kiss praten, laat Araya en King van Slayer maar een paar zinnen zeggen, gaat vervolgens weer een behoorlijke tijd door over één of ander Glam/pop bandje met een ruiggeluid, denkend dat dit metal is, en laat vervolgens één van de meest gerespecteerde metal bands uit Japan (Sigh) welgeteld 30 seconden zien om vervolgens naar een ander continent te gaan.

Wat een onkunde, en een drama om naar te kijken.

Bovendien vond ik de voiceover behoorlijk storend, want je luisterd dit keer niet naar een narrator die iets probeert te zeggen over het genre of de cultuur van het land, néé, de voiceover ben je dit keer zelf (in achtnemend dat de kijker óók niks weet van wat er in die landen afspeelt). - Een onwetend kleutertje dat alles wat nieuw in z'n ogen is geweldig vind.

Geen kritische noot, nergens.

Dunn gaat zelfs zo ver om een afstotelijk album als Sepultura's Roots te gaan beschermen onder 't mom van innovatie/experiment.

Hou toch op man.

Zonder iets te weten over twee bestaande versies zette ik mijn dvd-speler aan en deed disc 1 erin. Na 15 minuten mooie beelden maar met ontzettend irritant voice-over werk van de meester zelf te hebben gezien en beluisterd, kreeg ik toch een vaag vermoeden dat er iets mis was. En gelukkig kwam ik er dus op tijd achter. Zat ik verdomme de versie uit 1942 te kijken!

Dus ging disc 2 erin, en ging ik er weer voor zitten. Wát een verschil toch. Het piano deuntje in de originele versie uit 1925 mag dan wat simpeler zijn dan die uit 1942 (iets wat ik overigens best goed vond werken), maar vooral de beelden zelf laten spreken, zoals dat hoort in een stomme film, werkte weer naar behoren. Denk aan de scène met Black Larson en z'n Wanted! blaadje. Chaplin die 30 seconden van te voren in een voice-over verteld dat er een eenzame gemene man in een hutje zit is toch van een bijzonder akerlig, haast kinderlijk, niveau. Nee, dan ontdek ik het liever zelf.

Verder weer de gebruikelijke Chaplin momenten. Soms wat flauw, maar vaak werken ze ook behoorlijk op de lachspieren - vooral de expressies van de man zelf, dat glimlachje! Ook eens verfrissend om te zien dat het liefdes verhaaltje in deze film eigenlijk alles behalve is. Georgia neemt Chaplin behoorlijk in de grazen, en vernederd hem keer op keer. Zelf dat excuus briefje is niet voor hem bestemd, geweldig! (terwijl ik las dat in de versie van 1942, dit wél het geval is. Erg jammer)

Kortom, wéér een puik filmpje van Chaplin.

Spot on.

In tijden niet zo'n matige film gezien waar zo'n grote naam aan verbonden is.

Dat men het hier zó makkelijk kan vergeven dat niemand op Eastwood na in deze film ook maar enige uitstraling of greintje acteertalent heeft is nog wel het meest vreemde van alles. - Ik heb mij echt op zit te vreten om de lachwekkende onkunde van die mensen, en dan in het bijzonder die bende én Tao. Het feit dat vrijwel de gehele film door wel één van de personen waar ik mij aan ergerde in beeld is, helpt sowieso ook niet echt.

Zonder cynisch te worden, alhoewel dat vrijwel onmogelijk is, bracht die hond van Clint tegen 't eind aan meer emotie teweeg dan welk van de andere karakters.

Pas tegen 't einde aan veruilt Eastwood zijn eenvoudige acteerwerk voor iets subtielers, maar dan is het al veel te laat, en met een verhaal als deze viel er al haast niks meer te redden.