Meningen

ik vind het een beetje jammer, want ik snapte de film pas nadat ie werd uitgelegd. op de een of andere manier heb ik dus de boodschap van de film gemist, terwijl die volgens mij niet zo heel moeilijk te begrijpen is.

daarom kijk ik naar het regisseer-, edit- en acteerwerk. de combinatie van die eerste twee vond ik vrij slecht, en daarom storend. en op sommige momenten in de film zorgt het slechte regisseer+editwerk ervoor dat het acteerwerk echt als 'acteerwerk' overkomt, dus niet meer natuurlijk.

ik vond dat vrij storend, maar dat vind addictedtomovies weer niet, dus het ligt er maar net aan hoe je naar een film kijkt.

anders gezegd; het stoort mij als er in een film slecht wordt geregisseerd, maar dat ligt gewoon aan mij.

(laat het trouwens niet gezegd zijn dat ik het acteerwerk over het algemene slecht vond; ik vond dit een pluspunt van de film)

ik snap de film nu wel, maar toen ik hem keek vond ik hem weinig bijzonders hebben. misschien moet ik hem nog meer 'ns kijken.

3*

ik vind dit maar een zeer matige film.

het regisseerwerk is erg afgekeken; er zit weinig inspiratie en vindingrijkheid in. er zullen nu mensen vragen; afkijken waarvan? ik kan dan geen titels noemen, maar om te kijken naar dit camera- en editwerk was het net of ik de verfilming van een 'hoe-word-ik-regisseur-boek' aan het kijken was.

het acteerwerk van Depp vond ik matig tot goed, maar niks bijzonders.

ik stoorde me toch vooral aan het editwerk dat voortkwam uit de regie; de snelle compilatieshots over hoe goed het nu wel niet gaat met mr. Jung, vond ik erg uitgekauwd en standaard (elk van die scenes waren stuk voor stuk een herhaling van de vorige). waar ik me helemaal aan stoorde, was dat veel te vaak (waarschijnlijk om de film hip te maken ofzo) het beeld een halve seconde werd stilgezet, om daarna weer gewoon verder afgespeeld te worden.

het verhaal is op zich wel goed en interessant maar slecht uitgewerkt.

en nu ik er even over nadenk, denk ik dat deze film heel erg is afgekeken van goodfellas. kijk die film en deze en je zult een heleboel overeenkomsten zien (en niet alleen Ray Liotta in het beeld;-)).

al met al maar zeer matig, zoals ik al zei in het begin.

2*

geweldig grappige film, die echt nergens over gaat. een typisch Coen-onzin-verhaal en prachtig geacteerd door Pitt, Clooney, Malkovich en McDormand.

Leuk om die CIA-briefings tussendoor te zien, en te zien hoe de hoge piefen van de CIA er geen hout van snappen.

Sterker nog; geeneen personage in de hele film begrijpt hoe het allemaal in elkaar zit; alleen de kijker. dit vind ik vrij knap neergezet en daarom is het ook zo grappig.

voor mij een geslaagde film (die Coen brothers kunnen er wel wat van zeg!)

4,5*

Toen ik van het verhaal hoorde (iemand wordt oud geboren en wordt steeds jonger) EN hoorde dat Brad Pitt erin speelde werd ik wel heel erg benieuwd. Mede door de 13 oscarnominaties, het feit dat Fincher hem regisseert en Brad Pitt erin speelt verwachtte ik vrij veel van deze film.
Ik vind het een goede film die knap is geregisseerd. Knap omdat de film zo lang duurt. Het regisseerwerk verveelt niet in die lange 2,5 uur niet, maar de film wel. Ik vind dat ie te lang duurt omdat het in feite een vrij gewone film is.
Brad Pitt speelt (erg goed overigens!) eigenlijk een gewone man met een gewoon leven. Het enige verschil met een gewoon leven is natuurlijk dat hij oud begint en jong eindigt. Van het verhaal verwachtte ik een soort Big Fish/Forrest Gump film, maar die kwam niet naar voren vind ik.
De magische en onwerkelijke sfeer die er heel sterk in Big Fish wel heerst, miste ik te veel bij deze film.
Dit was een uitgelezen script om er zo'n surrealistische en misschien wel humoristische film van te maken maar dat is Fincher niet gelukt. In dat opzicht is het regisseerwerk dan weer niet knap. Het eerste halfuur/uur vind ik wel erg goed omdat hierin nog wel dat mysterieuze sfeertje hangt wat een zo'n film magisch maakt. Maar naarmate de film vorderde ging dat sfeertje verloren waardoor het te langdradig en zelfs bijna saai werd. Wat ik ook jammer vond is dat er net iets te veel echte filmmomenten in zaten. Van die momenten die alleen in films voorkomen (dat Benjamin zijn vader zomaar vergeeft voor het te vondeling leggen van hem) bijvoorbeeld.
Wat ik ook merkte is dat Pitt moeite had met deze rol goed acteren. Dit is een wat serieuzere rol en hij heeft altijd al de wat lossere personages gespeeld (Fight Club, Seven, Snatch). Ik vond wel dat hij het erg goed deed, maar ook dat hij net te weinig ervaring had met dit soort personage.
Daarom vind ik dat Fincher en Pitt het maar moeten houden bij de spannende mystery-thrillers als Fight Club en Seven.
Ik merk nu pas dat ik erg kritisch ben op deze film maar dat mag ook wel bij een film met 13 oscarnominaties. Ik vind 13 teveel maar laat het niet gezegd zijn dat ik dit geen goede film vind.

3,5*

ik krijg het idee dat veel mensen deze film veel te serieus nemen. dit is gewoon een luchtige film die eigenlijk nergens over gaat.

maar dat is niet erg; want Tarantino zet zijn dialogen weer ijzersterk neer. hij heeft nog zeker weten zijn script- en regisseerkunsten behouden door de jaren heen.

Pulp Fiction is ook een film vol dialogen die nergens over gaan, maar toch is het een zeer vermakelijke film, en staat zeer hoog in de top 250.

Death Proof is een soort Pulp Fiction, maar dan van lagere kwaliteit.

En ga me niet vertellen dat er mensen zijn die Pulp Fiction serieus hebben genomen én hem goed vonden.

ik weet niet goed wat ik er anders over moet zeggen dan dat dit een leuke, grappige en vooral luchtige film van Tarantino is.

Qua opbouw en structuur van het verhaal en de uitwerking ervan is dit een topfilm. Het regisseerwerk vond ik knap; de spanning bleef er helemaal in!!

Filmtechnisch gezien is dit dus een erg knappe film.

Maar ik vond het gewoon een rotfilm om naar te kijken! Horror is sowieso niet mijn ding, maar om nou zo lang achter elkaar naar vieze dingen te kijken, waarbij geen enkele rekening gehouden lijkt te zijn met 'common sense' of 'relativeren', vind ik naar en rot.

Ik moet er dan ook niet aan denken om deze film in de bioscoop te zien; de special effects waren namelijk erg overtuigend! (nog zo'n pluspuntje qua techniek).

Ik geef deze film vier sterren, maar dat is puur voor de professionaliteit ervan. Voor de rest wil ik deze film nooit meer kijken en ik zou het best vinden als die verboden zou worden.

In het begin wel vermakelijk en vooral grappig om Johnny Depp, maar het wordt wat te langdradig. Aan het eind zit echter nog een mooi boodschapje.

Met zo'n drugsfilm had wel meer gekund vind ik. Ik vind het regisseerwerk helemaal niet hoogstaand, maar dat vind ik nooit bij Terry Gilliam. Juist het camerawerk kan zo'n film veel interessanter maken en dat ontbrak eraan bij deze film, waardoor die wat saai werd na een tijdje.

3*

wat een flutfilm zeg!
ik had vrij veel verwacht van deze film toen ik de trailer zag; 'zelfs na de twist komt er nog een twist' ofzo zeiden ze in de trailer. en anthony hopkins speelt erin.
ze doen ook de hele film door alsof het een geniale plotwending is, en ik kreeg het idee dat de scriptschrijver zichzelf briljant vond.
maar (dat hij simpelweg een pistool had verwisseld) vond ik wel heel erg flauw!

verder kon de film me maar niet boeien en ik vind er weinig goed aan.
oke, 1* omdat Anthony Hopkins erin speelt.

Wat een ongelofelijk goede film!

Ik had tijdens het kijken steeds het gevoel echt een historisch moment mee te maken, terwijl het natuurlijk allemaal allang gebeurd is.

De gebeurtenissen zijn erg goed en duidelijk uiteengezet, ook voor de kijker die niks afweet van het Watergate-schandaal (waartoe ik ook behoorde). Van het schandaal zelf hoef je niet veel af te weten; het verhaal gaat over de periode erna.

Het is erg interessant om de personen achter Nixon en Frost (maar toch vooral Nixon) te zien, in plaats van dat hij altijd maar wordt afgeschilderd als bad guy. Dit komt natuurlijk ook weer door het uitstekende acteerwerk van Frank Langella als Nixon. Ook Micheal Sheen speelt erg goed de jonge enthousiasteling die de president wel even wil gaan interviewen.

Het is ook mooi om te zien hoe er een echte competitie tussen de twee ontstaat.

Al met al een erg goed opgezette film dus. Hier en daar een Oscar was wel op z'n plaats geweest.

4,5*

hier en daar wat flauw maar op sommige momenten toch wel gelachen. in het begin leek het een parodie op James Bond, en ik kreeg ook het gevoel dat dat de bedoeling was. maar naarmate de film verderging, kwamen er steeds minder parodie-grapjes in voor, en de 'flauwheidsgraad' werd steeds hoger.

ook zitten er tot mijn spijt enorm veel vervelende cliché's in, die blijkbaar nodig zijn om zo'n film een film te maken.

af en toe vermakelijk, maar over het geheel genomen totaal niks bijzonders.

2,5*

Filmisch gezien is het een flutfilm. Maar daar gaat het natuurlijk helemaal niet om. het gaat om het verhaal, en voor iemand die christelijk opgevoed is, is dit geen verassende film. de 'highlights' van het evangelie worden genoemd (door johnny cash) en nagespeeld, en johnny cash zingt er vaak bij (wat overigens wel goed is).

ik vind het moeilijk hier een cijfer voor te geven, want filmtechnisch is het slecht, maar nogmaals; het gaat om het verhaal.

3*

Planet Terror is weer een typische Rodriguez-film; lekker veel bloed, lekker ongeloofwaardig, lekker vaag verhaal, maar toch lekker luchtig allemaal.

het is dus wel leuk om te zien als je van Rodriguez houdt, maar meer niet. hier en daar een beetje te veel van het goede;

4*

Death Proof is geniaal. ook deze film gaat helemaal nergens over maar hij is leuk! een schoolvoorbeeld van een Tarantino-film.

in het eerste stuk is er bijna alleen maar dialoog. dialoog die nergens over gaat, typisch Tarantino dus. met een knallende eindscene erachteraan vind ik dit een zeer geslaagde film;

5*

gemiddeld 4,5*

het is allemaal veel te standaard en afgezaagd. alles is al een keer gedaan, al dan niet in de voorgaande Indiana Jones-films. bijna alles is een herhaling van andere Indy's, en de rest is standaard-script-werk.
het is te humorloos, lang niet zo luchtig als de voorgaande 3 films, en Harisson Ford is te oud om nog een avontuurheld te zijn. en ik vond de eerste drie echt leuk en vermakelijk om naar te kijken. maar dit is gewoon een rip-off waar qua verhaal totaal geen originele of nieuwe dingen in voorkomen.
ook zijn er veel actiescènes duidelijk geanimeerd en dat maakt het heel lelijk.
en waarom maakt dat magnetische ding geluid als het andere metalen voorwerpen aantrekt? slaat dat nog ergens op?

SPOILER:
en waarom aliens...

'Once upon a time... in Nazi-occupied France...' kondigen de letters in het begin dreigend aan. De film begint in het heuvelachtige, Franse landschap waar een gewone boer wordt ondervraagd en onder druk gezet door een vlijmscherpe SS-officier, Hans Landa. Deze scène doet erg western-achtig aan en is, mede dankzij de muziek, een erg knappe en spannende scène.

Het mooie aan deze film is haar diversiteit: Waar de eerste scène spannend is en lijkt op een western, daar is 'chapter two' (de film is ingedeeld in vijf hoofdstukken) humoristisch en nogal cru – het vakgebied van Tarantino dus.

Met knallende, onverwachte actiescènes, afgewisseld door grappige dan wel serieuze dia- of monologen zit de kijker als aan zijn stoel genageld. De meesterregisseur weet de kijker te manipuleren door lange spanningsbogen, hier en daar onverwachts onderbroken door flashbacks die meestal worden aangekondigd met muziek die je óók niet verwacht. De soundtrack overigens is op zichzelf al de moeite waard om op cd te hebben.

De enige zwakke schakel in 'Basterds' is 'chapter three', waar de vaart er een beetje uit lijkt en het filmtechnisch niet meer zo mooi is als de voorgaande hoofdstukken. Maar dit wordt ruimschoots goed gemaakt door het vierde, maar vooral het vijfde en laatste hoofdstuk. Hoofdstuk vier en het eerste gedeelte van vijf is één lange spanningsboog die de kijker voorbereidt op een (letterlijk en figuurlijk) explosieve eindscène.

Tarantino is als een ervaren en veelgeprezen regisseur, toch verrassend creatief in Basterds, qua camerawerk, maar ook inhoudelijk. Hij lijkt meestal een vast recept te hebben, met vaste ingrediënten en hier en daar verschillende kruiden, waarop hij zijn films dan baseert (Reservoir Dogs, Pulp Fiction, Jackie Brown). Maar in deze film is hij afgeweken van zijn recept met toch bekende ingrediënten.

Uitleg: de ingrediënten hebben meestal te maken met humor en geweld en in zijn voorgaande films was de combinatie van die twee meestal hetzelfde. Maar Inglourious Basterds bevat een nog nooit eerder vertoonde combinatie van zijn twee beroemdste ingrediënten: geweld en humor.

De laatste zin die wordt uitgesproken in de film, kan worden opgevat als een boodschap van Tarantino aan het publiek: 'You know, I think this just might be my masterpiece'.

vijf dikke grote vette sterren voor QT!!

Een waargebeurd sprookje met fantastische wereldbeelden en ideeën. Ik had eerst het boek gelezen en toen de film gekeken en beiden zijn erg goed. Ze gaan allebei een beetje een andere richting in; het boek gaat meer over de motieven van de avonturier Alex en gaat dieper in op de plaatsen waar hij verbleef. Ook haalt de schrijver andere avonturiers aan om hen met Alex te vergelijken. En de film volgt Alex 'on the road'.

Zowel de film als het boek zijn in op hun eigen manier speciaal en waardevol en zijn ongeveer even goed/interessant.

Een minpunt van de film vond ik vaak het camerawerk; veel te schokkerig enzo.

Emile Hirsch vertolkt de persoon Alexander Supertramp geweldig goed! Ik hoop dat ik hem vaker ga zien in andere films.

Het boek met de film maakt het verhaal compleet; dan weet je wie hij was en waarom hij de dingen deed zoals hij het deed. Dus voor iedereen die de film al heeft gezien, raad ik ook het boek aan want het blijft een mooi en ongelofelijk verhaal.

Ik vind de film erg goed gelukt t.o.v. het boek, want wat er vaak gebeurt in films is dat ze bepaalde belangrijke dingen uit het boek afraffelen of verzuimen te vermelden of helemaal veranderen, maar deze film heeft zich grotendeels netjes aan de feiten gehouden!

4,5*

"Een sekspop die tot leven komt." Het lijkt een vreemde constructie, waar aanvankelijk misschien weinig potentie in zit. Toch is dit een zeer geslaagde film geworden.

Dat komt door de grote en fundamentele levensvragen die gesteld worden, door Nomozi, de tot leven geworden pop. Zij is in feite als een kind, dat nog niets weet. Stukje bij beetje leert zij over de wereld om haar heen.

Nomozi is leeg van binnen. Weliswaar heeft zij een hart gekregen, waardoor zij is gaan leven, maar voor de rest bestaat zij nog uit lucht. Dan vraagt zij zich af of er anderen zijn zoals zij. Wanneer ze dit vraagt, krijgt ze veelal bevestigende antwoorden van de 'echte' mensen om haar heen.

De regisseur zei dan ook in een interview dat het "je aan het denken zet over de mate waarin mensen leeg van binnen zijn".

Mooi, ontroerend en bij vlagen zelfs humoristisch is deze film, die de kijker door de ingewikkelde en onbegrijpelijke wereld van vandaag heen sleept.

Dat die wereld bekeken wordt door de ogen van een levend geworden opblaaspop, maakt het allemaal nog net een stukje interessanter. Dit is, kortweg, een film met een origineel startpunt en een geslaagde uitvoering.

4,5*

Het is heel knap om zo'n film te maken, daar sowieso +1* voor. Maar het is een standaard liefdesverhaalrecept met een musicalsmaakje.

En hoewel het een musical is, vond ik dat ze toch iets te vaak zongen. Op sommige momenten is het in een film beter om stil te zijn, zodat de kijker er zelf over na kan denken. Maar in deze film gooien ze er meteen een dramalied tegenaan en dan verdwijnt de magie van het moment. Jammer.

Acteerwerk vind ik vrij aardig, en ik vind het erg knap geregisseerd.

Eigenlijk is de film te voorspelbaar, maar toch is het een leuke film om gezien te hebben.

Een groot pluspunt is natuurlijk de moderne muziek die ze erin hebben verwerkt.

(show must go on en roxanne vond ik erg mooi!!)

Al met al 4,0*

Natuurlijk is de muziek erg goed van deze film. Wat ik zo knap vind aan het album, is dat dat album een autobiografie is, met uitzonderlijk goede muziek. Om daarnaast nog is het hele album te verfilmen, vind ik het toppunt. Voor mij pakt het erg goed uit, al zijn er wel momenten waar ik geen idee meer heb waar het over gaat.

Maar als je deze film op een heel artistieke (en verwacht NIET een hollywood-productie) manier bekijkt, is die heel bijzonder. De animaties die er af en toe in voorkomen vind ik erg mooi en geven ook goed weer hoe 'Pink' zich voelt.

Dit is een heel aparte film en zeker niet iets wat je al eerder hebt gezien. 'one of a kind' zou een goede beschrijving zijn.

Wat heel interessant is bij deze film, is om te proberen te begrijpen wat ze met de weergegeven beelden bedoelen en waarom dat bij de muziek past.

Voor de echte Pink Floyd-fan is dit een aanrader, maar als je niks van hun muziek moet hebben kun je deze film maar ook beter niet kijken.

4,0*

Slecht, slecht slecht. Het script is in zowel de verhaallijn als de details (-we never had this conversation. -what conversation?)
inspiratieloos en voorspelbaar.
Daarbij moet je wel heel slecht regisseren om de twee sterren Pacino en deNiro slecht kunnen laten acteren, en dat is deze regisseur gelukt! DeNiro zei z'n zinnetjes gewoon maar op en Pacino probeerde zijn smartlook en -talk eruit te persen
maar dat lukte niet.
En die wijsneusgesprekken tussen collega's op een crimescene hangen me echt de keel uit, maar het schijnt bij zo'n standaard script te horen, ofzo.
Zoals ik al had verwacht, kan meneer Een Halve Dollar ook niet acteren, dus ik vind het vrij jammer dat hij het toch moest doen.

Ik krijg het idee dat scriptschrijvers van dit soort films totaal geen idee hebben van de regels, wetten en normale gang van zaken
in politieland want meestal (en ook weer in deze film) krijg je een situatie waarin de hoofdpersoon iets verkeerds zou hebben gedaan. Scriptschrijvers schrijven dan veel te makkelijk om zo'n moeilijke situatie heen door zijn personages die gewoon te laten negeren.
Neppsychologie is het sleutelwoord van deze film, met als voorbeelden die stomme politiepsycholoog die alleen maar onzin zit uit te kramen en Pacino met z'n wijze praatjes.

De twist zit er heel erg aan te komen.En na de twist moeten ze ook nog eens laten zien hoe slim ze wel niet zijn met allemaal
flashbacks die laten zien ( waarom Rooster toch de moordenaar is. Alles in de hele film wordt zo neergezet om Turk verdacht te maken, en als je eenmaal 'weet' dat hij het niet is, slaan al die verdachtmakingen nergens meer op.)
Ongeveer alles uit deze film is zwak, slecht uitgedacht, uitgekauwd en al in minstens twintig films eerder voorgekomen.
0,5*

Ik zal maar beginnen met zeggen dat Al Pacino (zoals verwacht) wéér een zeer goede rol neerzet. Als je de hele film op zijn ogen let, snap je waarom hij de Oscar heeft gewonnen. Je twijfelt er geen moment aan dat hij echt blind is.

Over het verhaal; Al Pacino máákt het verhaal. Om hem aan het begin te zien als een koelbloedige, harde niet-emotionele oud-kolonel, en om hem daarna zien te veranderen in een mens die gevoelens zeer goed onder woorden kan brengen, is heel mooi om te zien (misschien ook omdat het Pacino is).

De film sleept je mee door allerlei gebeurtenissen, en Pacino zorgt voor een knallend einde waardoor het allemaal een nog beter geheel wordt.

Deze film moet je zien als je van Al Pacino houdt, want zonder hem was dit geen bijzondere geweest. Hij maakt de film en heeft daar terecht een Oscar voor gewonnen.

4,5*

Allereerst raad ik je dan aan om bijvoorbeeld:

>The Big Lebowski

>Burn After Reading

>No Country For Old Men

>Raising Arizona

>Fargo

>The Man Who Wasn't There

> (en eigenlijk bijna alle andere films van de twee)

te kijken, als je ooit nog een keer een echt goede Coen wilt zien. (hoezo, hoop vervlogen?),

Ten tweede zou ik deze film eigenlijk ook aan dat lijstje willen toevoegen. Het is namelijk wél een goede film.

Het is niet typisch Coen; visueel is die inderdaad minder sterk. Maar dat wordt dan weer gecompenseerd door de inhoud. Anders dan bij de meeste andere Coenfilms, wordt je hier aan het denken gezet over de zin(loosheid) van het leven.

We zien een hele 'gewone' man, die het sociaal-maatschappelijk allemaal voor elkaar lijkt te hebben; vrouw, kinderen, goede baan, leuke buurt.

Dan wil zijn vrouw scheiden, zijn zoon is aan de drugs en zijn broer is depressief. Hij is eigenlijk bang voor zijn buurman en ontmoet een wel hele aantrekkelijke buurvrouw. Hij wordt ook nog eens verleid door een omkoping van een van zijn studenten, en dat terwijl er een promotie aan zit te komen.

Genoeg reden om naar de rabbi te gaan dus (als je joods bent, en dat is hij).

Op humoristische wijze zien we een ruggegraatloze man die op allerlei manieren hulp nodig heeft, omdat hij het leven niet meer aankan. Er wordt niet naar hem geluisterd en zelf heeft hij de guts niet om voor zichzelf op te komen.

Enige nadeel aan deze film, is dat 'ie niet op gang lijkt te komen. Telkens als je denkt dat het verhaal zich begint te ontplooien, remt de film weer een beetje af.

En dan is ineens de film afgelopen.

En als reactie op Onderhond; dat iedereen er zo over discussieert, is simpelweg omdat het einde stof tot nadenken geeft. Het is namelijk een vrij goed einde, gezien het verloop van de film.

Onderhond: in het vervolg iets meer inlevingsvermogen graag!

Ik heb ongeveer een jaar geleden een positief bericht achter gelaten over deze film. dat ie zo geweldig was enzo. ik heb mijn mening allang herzien. deze filmgeeft níet weer wat, wie en hoe Johnny Cash was.

Ze zeggen dat de film is gebaseerd op de twee autobiografiën van Cash, maar na het lezen van die twee boeken kom je erachter dat niks minder waar is.

De filmmakers hebben zoveel feiten verdraaid, dingen geromantiseerd of in Hollywoodstyle omgezet, dat - als je JC beter kent dan de gemiddelde persoon - de film er slecht door is geworden.

ik zal maar meteen voorbeelden geven:

in de film haat Johnny zijn vader. In het boek spreekt hij vol respect en liefde over hem, in plaats van hem als een tiran te beschilderen, zoals in de film gebeurt.

Bijna alle belangrijke gebeurtenissen die bepalen zijn geweest voor Cash zijn leven zijn 'on stage' weergegeven in de film, terwijl de meeste van die dingen helemaal niet op het podium zijn gebeurt (bijvoorbeeld door zijn bad trip waardoor hij probeert af te kicken). Hierdoor krijgen deze dingen zo'n andere sfeer dat het bijzondere er van af valt.

Veel belangrijke gebeurtenissen, gedachten en ommekeerpunten in zijn leven zijn gewoon niet of te weinig weergegeven. Bijvoorbeeld dat hij na zijn drugsperiode een overtuigd christen is geworden, zie je nauwelijks. Ik vind dat toch een erg belangrijk aspect in zijn leven.

genoeg voorbeelden?

Het verhaal klopt simpelweg niet meer, en omdat het een biografie is moet het verhaal kloppen. doet dat het niet, dan is het voor mij een slechte film. Ik vind het erg jammer dat dit zo'n overgewaardeerd succes is geworden.

1,5*