Meningen

Een heerlijke jeugdfilm, want dat is het natuurlijk als het perspectief bij twee jonge kinderen ligt. Twee schatjes waar je van geniet. Trouwens van de hele film, spelend in een paradijselijke omgeving, in een Frankrijk dat niet meer bestaat, waar het goede wint, en de slechteriken op hun kop krijgen, want dat hoort zo en ouders die hun kinderen verwaarlozen tot inkeer komen. O, leefden we nog maar in die wereld. Maar die kreeften had ik opgegeten....

Dit leek met wel wat, een kostuumdrama, spelend ten tijde van de Franse revolutie, over een vrouw die haar pleegkind is afgepakt en sindsdien wanhopig naar hem ook zoek is. Bovendien is Lou de Laâge ook niet te versmaden, zeker niet als ze ook nog even uit de kleren gaat. Zal wel op basis van een boek zijn, maar dat levert niet altijd een goede film op. De film is traag, zakt na een uur compleet in en wil maar nergens spannend of meeslepend worden. Kennelijk ook met weinig middelen gemaakt. De zoektocht gaat van Rome naar Parijs en van Londen naar Portugal. Daar krijgen we allemaal niets van te zien. Alleen een koets met twee paarden, die iedere keer door het zelfde bos rijdt. Daar doe ik het niet voor.

Dit is zo'n film die onder je huid kruipt en daar nog wel een poosje doorzeurt. Prachtige film, waar nochtans niet veel in lijkt te gebeuren. Maar ondertussen broeit het bij alle betrokken personages. Mooie rustige rol van Catherine Clinch als Cáit, die zich maar staande moet zien te houden en heel langzaam uit haar schulp kruipt. Vooral prachtig om te zien hoe de relatie tussen het meisje en de wat oudere man zich ontwikkelt. Heb op het puntje van m'n stoel, stil zitten genieten...

Ook opmerkelijk, een Ierse film die zich bedient van de Ierse taal, met maar weinig Engelse dialogen. Ook de cast en crew zijn Iers. Zo moet het ook, als je een eigen taal hebt.

Voor het verhaaltje hoef je deze film niet te zien. Refereert aan de arbeidsonrusten in het Italië van de jaren zestig en zeventig. Het begint met een staking, met Romy Schneider als stakingsleider. Maar de film maakt niet eens duidelijk waarvoor precies wordt gestaakt. De stakingsleider krijgt een affaire met haar baas, de directeur van de fabriek tegen wie wordt gestaakt. Dan zijn er nogal wat zijlijntjes die ook niet erg duidelijk zijn. Nee, deze film kijk je natuurlijk voor Romy Schneider, toen op haar mooist, en met nog weinig werk in Frankrijk. Ze moest dus alles aanpakken, ook deze, waarin ze haar acteertalent nauwelijks kwijt kon en wordt overvleugeld door 'ouwe rot' Ugo Tognazzi. Maar oh, wat was ze mooi...

Een absoluut meesterwerk, en tegelijkertijd een zeer ongemakkelijke film om naar te kijken. Zoals alle films van Bruno Dumont trouwens. Of je geeft één ster of je geeft er vijf. Een tussenweg is er niet. Zat me halverwege zo op te winden dat ik 'm wilde stoppen. Knap hoor, zoiets gebeurt me zelden. Want ik ben een geduldige uitkijker. Binoche speelt natuurlijk de rol van haar leven. Is ze nu gek of niet? Nee natuurlijk niet. Hooguit wat excentriek. Zelfs de directeur van de instelling vindt dat ze daar niet thuishoort, al heeft ze wel last van wat paranoia. Bloedstollend om te zien hoe ze zit te wachten op niets en op die vreselijke broer, die katholieke kwezel met z'n kletspraatjes die het licht gezien heeft. Ik werd gewoon moordzuchtig. Camille Claudel heeft daar meer dan dertig jaar zitten wachten. Omdat die familie dat beter vond....
Opgenomen in een echte inrichting, de patiënten zijn zichzelf. Aangrijpend te zien hoe één van die patiënten Claudel probeert te troosten en bruut wordt afgewezen. Je hart huilt. Toch maar vijf sterren.

Inderdaad, prachtige poster, maar verder is het me een raadsel waar die hoge waardering hier vandaan komt. Horror? Thriller? Is mij niet opgevallen. Want waar gaat het in hemelsnaam over? De duivel komt eens kijken op aarde, maar blijkt lang zo slecht niet als de mensheid zelf. Of zoiets. Hij houdt in ieder geval van de vrouwen. De seks had voor mij wel wat meer gemogen. Er zitten tegen het einde een paar plotwisselingen in die ik niet thuis kon brengen. Maar gauw vergeten.

Twee schoolvrienden zetten hun eerste schreden op het pad van de liefde. De een neukt zich drie slagen in het rond en laat de vrouwen vervolgens als oud vuil achter. De ander wordt verliefd op een oudere lerares, die wel zijn vriendschap, maar niet zijn liefde beantwoordt, en komt zo tot niets. Aardig uitgangspunt, denk je dan.Temeer daar het liefdespel van beiden met regelmaat wordt getoond. Maar het deed me allemaal weinig.

Me afgevraagd waarom. Het blijft allemaal erg aan de oppervlakte. Die vriendschap is mooi, maar die jongens zijn nogal irritant en kinderachtig. De meisjes staan in de rij voor de ene jongen, maar de ander loopt de gehele film met een gekwelde blik. Korte scènes wisselen zich snel af, zonder dat er iets duidelijk wordt gemaakt van wat er in de jongens omgaat. De meisjes zijn ook oppervlakkig. De uitwerking van het verhaal is theatraal, soms zelfs kolderiek. Zodat het je geen moment kan schelen wat er nu eigenlijk gebeurt, laat staan dat je betrokken voelt bij de 'dramatische' gebeurtenissen.

Vond deze film erg Japans, in de zin van ontoegankelijk. En daar heb ik zelden last van met Japanse films.

Veel kritiek en een lage waardering, lees ik hier op MM. Heb de film nu voor de tweede keer gezien, want net als gauke had ik alleen de beschikking over een in het Duits nagesynchroniseerde versie. Ik had geen zin om naar een gecensureerde Franse versie te gaan zitten kijken (mensen moeten met hun poten van andermans werk afblijven). Maar kreeg nu de volledige Franse versie te pakken, en dat kijkt toch heel wat plezieriger.

De sexuele belevenissen van een Franse familie. Ik zeg niet dat het een topfilm is, maar waar ik de film om waardeer is z'n eerlijkheid. De kritiek dat de personages niet uitgewerkt zijn en dat het verhaal nogal mager is, deel ik wel. Maar het is een kwestie van perceptie hoe zwaar je dat laat wegen. Ik had er niet zo'n probleem mee.

Volgens mij gaat het hier om twee originele uitgangspunten, die je zelden in een film aantreft: de erkenning dat seks een belangrijk deel van het dagelijks bestaan uitmaakt en de vraag wat dat dan precies inhoudt. Dat is ook de vraag van 'Maman' (lekker ding trouwens). We hebben hier te maken met een vader, moeder, twee zoons, een dochter en een grootvader. Allemaal onder één dak. De moeder vraagt zich af hoe dat nu precies zit met het seksleven van haar gezinsleden, of die daar wel gelukkig mee zijn en ze realiseert zich dat dat deel van het bestaan zich volstrekt in het verborgene afspeelt. Daar wil ze wat aan doen. Ze wil meer openheid binnen gezin. Nou, daar is nog niet iedereen aan toe....

Vervolgens krijgen we te zien hoe dat seksleven van de gezinsleden er nu precies uitziet. Open en bloot. Gewoon zoals het is. Borsten zijn borsten en een stijve piemel is een stijve piemel. We zien hoe mensen hun seksleven proberen in te vullen. Ze vrijen met verschillende partners, ze masturberen, ze kijken naar porno, ze experimenten. Niks bijzonders. En dat is nu juist het bijzondere. Want in films wordt altijd alles uitvergroot. Het gaat altijd om het bijzondere, het buitennissige. Hier niet dus.

Vader en moeder hebben een nogal saai seksleven. Ze doen wat spelletjes, maar gaan niet vreemd. Oudste zoon had wel een vriendin, maar experimenteert nu met mannen. Oudste dochter heeft een vaste vriend, maar laat zich ook door mannen oppikken in een café. Grootvader gaat af en toe naar een prostituee sinds zijn vrouw dood is en jongste zoon heeft het nog nooit gedaan en lijdt daar vreselijk onder. Nou, verhaal zat zou ik zeggen.

De seksscènes zijn expliciet. Maar niet onnodig. We krijgen te zien wat van belang is en wat ze zelf ook zien. We zien ook weer niet alles. Daarom vond ik het nergens pornografisch. De beelden zijn misschien prikkelend. Seks is nu eenmaal prikkelend. Wat vooral overkomt is dat iedereen toch probeert uit te zoeken, vooral de jongeren natuurlijk, waar z'n behoeften liggen en wat het meeste voldoening geeft. En daar een flink deel van de dag (of nacht) mee bezig is. Een familie met een hoog libido, zoals hier iemand schrijft? Kletskoek.

Uiteindelijk komt die openheid die moeder bepleit er ook, voor een deel. Voor iedereen een opluchting. Ze worden er gelukkiger en wat vrijer van. Oké, het is een beetje lievig allemaal. Nergens een conflictje. Toch een verfrissende en originele film. En veel waardering voor de acteurs en actrices die dit aandurfden. Laat ze in Hollywood maar lekker onder dekens blijven.

Sfeervolle Vietnamese film (daar zijn er niet zo veel van) over een jonge vrouw die onderdak en werk zoekt in een groot herenhuis op een plantage, waar het spookt. Zowel in het huis als op de plantage, waar de zielen van vermoorde plantagewerkers regelmatig wraak komen nemen. De plantage is eigendom van een Franse officier, die een relatie krijgt met de jonge vrouw. Maar er zijn veel 'spoken' uit het verleden die deze relatie in de weg staan.

Sfeervol dus, maar in de relatie zit weinig ontwikkeling en dat bovennatuurlijke gedoe zit de film en de personages op den duur in de weg. Het verhaal speelt zich af in 1953, het jaar waarin het Franse leger strijdt tegen Vietnamese onafhankelijkheidsstrijders, een strijd die ze uiteindelijk zouden verliezen. Maar dat speelt maar zijdelings een rol en daar had wel wat meer mee gedaan kunnen worden in deze film.

Een van Rohmers 'Morele Vertellingen', die me niet meeviel, om het zacht te zeggen. Gaat over twee mannen die niet kunnen beslissen of ze met een meisje naar bed willen, terwijl het meisje eigenlijk ook niet weet wat ze wil. Meer is het niet. En daar hebben ze allemaal heel veel woorden voor nodig. Een onvervalste praatfilm, waar de Fransen in die tijd patent op hadden en waar ik allergisch voor ben. Veel semi-diepzinnig geneuzel en dan ook nog eens een voice-over, om het nog erger te maken.

Eric Rohmer vindt dat mannen en vrouwen op een ingewikkelde manier met elkaar omgaan en elkaar zelden goed begrijpen. Dat levert soms vermakelijke films op, luchtig, met een licht erotische toets en vaak met een paar mooie meisjes. Kijkt meestal lekker weg. Dat alles ontbreekt hier. Een verhaal van niks, slecht geacteerd en zelfs de Middellandse Zee levert geen mooie beelden op. Twee sterren is eigenlijk nog te veel.

Juweeltje van de Franse cinema uit de jaren zestig, in fraai zwartwit, met een afwijkende score (zit niet altijd op de goede plek), een bloedmooie Romy Schneider, een jonge Jean-Louis Trintignant in een hoekige rol en een intrigerend verhaal. Of de gang van zaken rond die aanslag en het optreden van die terroristengroep nu helemaal geloofwaardig zijn laat ik in het midden. Al zal dat zeker in 1962 met het optreden van de OAS en de bevochten onafhankelijkheid van Algerije actueel zijn geweest. Nu zegt ons dat nog weinig.

Deze film kijk je vooral voor Romy Schneider, hier op haar mooist, in samenspel met Jean-Louis Trintignant. Romy laat hier haar hele palet aan gevoelens zien. Iedere gezichtsuitdrukking is een feest om naar te kijken. Wat ook een feest is, voor de autoliefhebber, zijn al die Franse auto's uit de jaren zestig, met voorop natuurlijk de DS, in de mooiste uitvoering met de oorspronkelijke koplampen, en niet die dubbele achter glas (plastic). Maar ook opvallend veel Simca's. Zal wel een dealtje met de fabriek geweest zijn. Die bestond toen nog....

De film gaat over hoe jongeren en/of ouderen de zomer doorbrengen in een Corsicaans dorp. En zoals de synopsis al aangeeft, ze kletsen wat, vissen, zwemmen, ouwehoeren, vechten en maken opvallend veel ruzie. Kortom, het gaat nergens over. Geen enkel interessant persoon gezien, of een mooi beeld of een boeiende uitspraak. Regisseur Pascal Tagnati gebruikt lange camerastandpunten, beelden van veraf en houdt ons kijker nadrukkelijk op afstand. Wie zijn die mensen die ze laat zien? Waar hebben ze het over? Wat willen ze met hun leven? We komen het niet te weten. Wat is dit? Nieuw realisme? Maar Pascal Tagnati is geen Bruno Dumont of Ulrich Seidel. Deze film is een overbodige tijdverspilling.

Kerkhistoricus en (katholiek)theoloog Paul van Geest was van mening dat deze film dicht bij de werkelijkheid komt over hoe het er zal toegaan tijdens het komende conclaaf om een opvolger voor paus Franciscus te vinden. Dat maakt deze film natuurlijk extra actueel. Gehoord dat hij daarom weer opnieuw in de bioscopen komt. En dat is geen straf, want het verhaal zit goed in elkaar, heeft mooie in- en exterieurbeelden, een paar aardige twists en een verrassend slot. Heb me geen minuut verveeld. Ook door het geloofwaardige spel van Ralph Fiennes. Maar ja, die man kan alles spelen.

Ik vond het een lange zit en van al die machtsspelletjes en discussies snapte ik niet zo veel. Het gaat kennelijk over de macht van de Franse en Spaanse koning over het koninkrijk van Napels en daar speelt de nieuwe Paus kennelijk een belangrijke rol in. Het zal wel. De beginscène is wel leuk en de aankleding van de film is ook wel oké. Mooie fotografie van Rome hier en daar.

Hoe zeggen ze dat ook alweer: de werkelijkheid is vaak gruwelijker dan de fantasie. Dan staat ons dus nog wat te wachten. Vond deze film akelig realistisch en daardoor dichtbij komen. Ben het deels wel eens met de kritiek hierboven en niet alles is even sterk. Maar roep niet over van alles dat het onwaarschijnlijk is. We weten namelijk nog niet hoe het afloopt waar we nu inzitten. Wat was daar het dwingende advies? Inderdaad: geen handen schudden, handen wassen, afstand houden en binnen blijven. En dit soort films bekijken.

JoeCabot heeft het goed samengevat. Jammer dat hij hier niet mee meedoet. We duiken met Rohmer de wijngaarden in voor de druivenoogst. Het land krijgt een gouden gloed van de herfst. Maar daar gaat het hier niet om. Het gaat om de amoureuze verwikkelingen van een aantal veertigers, met veel misverstanden over en weer. En zo is Rohmer weer waar hij wezen wil, of het nu om jonge mensen gaat of al wat ouderen, op het gebied van de liefde en relaties blijft het aanmodderen. Waarmee hij ons natuurlijk ook een spiegel voorhoudt, want doen wij het zoveel beter? Ik heb er met plezier naar gekeken.

Met de films van Eric Rohmer is het zo, je vindt het drie keer niks of je kunt je er wel mee amuseren. Dat laatste geldt voor mij, maar zijn films zijn zelden hoogvliegers. Van deze zomervertelling krijg je wel een blij gevoel. Niet in het minst door de beelden van de stadjes en stranden van de Bretonse kust. Rohmers kracht ligt in het feit dat hij het geklooi van jonge mensen met relaties en de liefde in beeld brengt, zonder dat het allemaal te dramatisch wordt.

In dit geval zien we ene Gaspard, die vakantie viert en wacht op zijn 'verloofde' Lena, een nogal wispelturig type, zo blijkt later. In het pannenkoekenhuis leert hij de leuke, maar serieuze Margot tegen, die wel wat met hem wil, maar wel als Gaspard duidelijk voor haar kiest. En dan is daar ook nog de extraverte Solène die wel wat in hem ziet. Maar Gaspard kan niet kiezen. Een personage om je lekker aan te kunnen ergeren, zoals dat geldt voor bijna alle hoofdpersonen in Rohmers films. Let maar op! Wat ook een vaste waarde is: er is nooit een happy end. Verfrissend toch?

Als tegenhanger van die kwal van Gaspard, krijgen we drie bloedmooie meiden die ook regelmatig weinig aanhebben. Als dat geen zomerse vertelling is weet ik het niet meer.

Ik ben wel een liefhebber van de films van Eric Rohmer. Je moet er wel op bedacht zijn dat z'n hoofdpersonen vrijwel altijd personages zijn die je graag achter het behang zou willen plakken. Ze sporen niet. Ze doen moeilijk. Kiezen de lastigste weg. Denken te veel en praten te veel. Zoals ook deze Félicie. Ze kan niet beslissen met welke man ze wil leven. En haar 'grote liefde' is verdwenen. Al heeft ze er wel een kind aan overgehouden. Dat zinniger dingen zegt dan haar moeder. Ik werd een beetje moe van deze 'kerstfilm'. Hij speelt zich af tijdens de kerstdagen, in Parijs en Nevers.

Maar die dertig jaar is de film toch wel aan te zien. Dat geneuzel over en weer kan ons tegenwoordig niet meer zo boeien. Mij althans niet. De 'Franse ziekte' neemt ook hier de overhand. Te veel tekst, te veel dialoog, te veel gewauwel, te weinig beeld, te weinig actie, te weinig film. Wat mij betreft de zwakste van z'n vier 'Vertellingen'.

Erotisch prentenboek dat je met rode oortjes doorbladert, en dat alleen Walerian Borowczyk zo kon maken. Ik heb de versie met de vijf verhalen gezien, dus inclusief La Bête, dat hij later heeft uitgewerkt tot een volledige film. Die film is wat mij betreft een stuk minder dan deze episode.

Alle vijf verhalen hier zijn verschillend. Er is er niet een beter of slechter. 'Therese Philosophe' wordt door sommigen als de minste beschouwd. Maar zoals het meisje tekeer gaat met die koninklijke hoofden is toch behoorlijk schokkend, evenals om te zien hoe het meisje razend van sekslust is. Het vrouwelijk schoon in de sequentie 'Elisabeth Batthory' is om van te watertanden. De Slowaakse Juraj Jakubisko heeft er in 2008 een complete film over gemaakt, 'Bathory: Countess of Blood'.

Persoonlijk vond ik het leukste verhaal 'Het tij' met een oogverblindende Lise Danvers (met hairy armpits ) en prachtige opnamen van de de Normandische kust en de krijtrotsen. Maar vooral vanwege het contrast tussen dat mooie en lieve meisje en die ontieglijke lul van een jongen met z'n commando's en dubbele agenda. Ze worden ingesloten door de vloed en dan moet zij zijn ding gedurende de gehele periode in haar mond houden. Als zijn 'hoog water' zich aandient moet zij die vloed in zich laten stromen. Ze doet gewillig wat hij zegt. Als het gedaan is zegt zij dat er nog tijd is om nog wat leuke dingen te doen. Met andere woorden, ze wil nog wel een stapje verder gaan. Maar daar is hij niet van gediend, want het was tenslotte een 'educatieve les'. De domme lul.

Heerlijk, deze immorele vertellingen.

Deze film krijgt hier weinig waardering, maar niemand vertelt jammer genoeg wat er aan schort. Ik was zwaar onder de indruk. Film komt binnen als een moker. Misschien dat anderen een film over een terminale ziekte te sentimenteel of larmoyant vinden. Ik heb meer gekeken naar hoe die drie personen, de man, de vrouw en de vriendin op de wisselende situaties reageren. Nou, ze pakken het niet altijd even handig aan. Maar wat wil je, als je weet dat je doodgaat, als je weet dat die ander doodgaat en je er niets aan kunt doen, en als je inbreekt in een relatie omdat je beiden wilt helpen en vervolgens met een brok schuld komt te zitten. Ga er maar aanstaan. Dit kun je niet goed doen. En dat is een fascinerend gevecht. Met alleen maar verliezers. Dat te laten zien is de kracht van deze opmerkelijke film.

Allemachtig, waar komt die hoge waardering vandaan? Heb zelden zoveel onzin bij elkaar gezien. Iemand die geen hartslag heeft, heeft ook geen hersenfunctie, ook al plak je daar moeilijke worden op. En vanuit de vriescel van het mortuarium los je echt niet de oorzaak van je eigen dood op. En verder heeft deze film helemaal niets met Praag en Tsjechoslowakije te maken, op een paar beelden van straten na. Er kon nog geen behoorlijk panoramashot vanaf. De film is dan ook voornamelijk in Ljubliana en Zagreb in het voormalige Joegoslavië opgenomen. Ach, dat merken ze toch niet, zullen die Italiaantjes wel gedacht hebben.

Dat is allemaal nog niet zo erg, maar er werkten geen Amerikaanse journalisten in 'Praag' of Joegoslavië en die konden zeker niet achter verhalen over verdwenen meisjes aan. Maar mijnheer Lado is nooit in Tsjechoslowakije geweest, of in het Oostblok, wist hij veel. Ook dat is nog niet zo erg, maar deze ontzettend trage film verzuimt om de personages behoorlijk in te vullen en wat nog erger is, wordt ook geen moment spannend. Die Lado wist zelfs geen behoorlijk slot te verzinnen. Maar je moet ook geen giallo's maken in 'Praag'. Dat moet je lekker in Italië doen.

Het enige leuke was een klein rolletje van de mooie Barbara Bach. Van Ingrid Thulin maakt Lado een soort raaskallende heks. En om het compleet te maken krijgen we er ook nog eens het gejank van Ennio Morricone bij. We boffen toch maar.

Onderhoudende film. Houdt je lekker van de straat. Maar ook wel een tikje saai en voorspelbaar, al stonden de feiten met niet echt meer voor de geest. Benedict Cumberbatch laat weer zien wat een geweldige acteur hij toch is. Maar bij films in dit genre hoort toch ook een zekere gelaagdheid, onvoorspelbaarheid, en die miste ik. Ook de kijker moet verkeren in onzekerheid over ontdekking. Dat had wel een onsje meer gemogen. Maar de film houdt zich streng aan de feiten. Ook prima.

Collins vat het perfect samen. Daar heb ik niks aan toe te voegen. Heb me best vermaakt met deze film, maar na twee derde was ik het spoor bijster. En ja, dat meisje is een leuk tussendoortje....

Heftig fimpje. Er zal wellicht wel van alles aan mankeren (men leze de kritische reacties), maar ik heb er met klamme handen naar zitten kijken. Onderwijl me voorhoudend, 'het is maar een film', 'het is maar een film'. Nou, dan ben je toch wel geslaagd als filmmaker. Natuurlijk van de gekke om zo maar een grot in te kruipen, maar ja, jongeren doen vaak domme dingen en van dit stelletje, overmoedige branies, en dat zie je al op de heenweg en op het vliegveld, geloof je dat wel. Ook voor de kijker behoorlijk claustrofobisch. Er wordt uitstekend geacteerd. Daar drijft de film op.