Meningen

Jeugdfilm

Daar heb ik de leeftijd niet meer voor. Ik vond het een uiterst irritant meisje, en na een uur had ik wel genoeg van haar. O, ik snap het wel hoor, beginnende pubertijd, overhoop met je zelf en de rest van de wereld, allemaal onzekerheden, geen raad weten met jongens en seks, en geen liefhebbende moeder om je op weg te helpen. Waar hebben we dat meer gezien. Natuurlijk een prima rol van Julia Krohn, een natuurtalent. Toch zit er ook iets geforceerds in die teksten van de voice over met hoe een kind van die leeftijd denkt en voelt. Dat met die melk is natuurlijk een prima vondst.

Opmerkelijk dat er in 2006 twee films over een illusionist werden uitgebracht, de film The Prestige van Christopher Nolan en deze van Neil Burger. Waar Nolan er een ingewikkelde legpuzzel voor de kijker van maakt, maar eigenlijk weinig te vertellen heeft, heeft de film van Neil Burger een verhaal met een kop en een staart, een liefdesgeschiedenis zelfs, in het Wenen van de (vorige) eeuwwisseling.

Ik vond het verhaal afwisselend, onderhoudend en bij vlagen spannend, met sfeervolle beelden van het Wenen uit die tijd. Alhoewel, de opnamen zijn gemaakt in Tsjechië, namelijk in Praag, Tabor en in het kasteel Konopiste, ten zuiden van Praag. Wie dat slot kent, herkent het onmiddellijk. Het behoorde toe aan troonopvolger Frans-Ferdinand, die min of meer model staat voor de prins Leopold in de film. Inclusief z'n driftbuien en zijn connectie met de familie Von Teschen, een zijtak van het huis Habsburg. En de vrouw met wie hij getrouwd was heette ook Sophie, hier gespeeld door de mooie Jessica Biel.

Er valt dus veel te genieten met deze film. Met aan het slot een aardige twist, want het gaat nu eenmaal over een illusionist.

Mensen, mensen wat een film. Duurde een uur en drie kwartier, maar in mijn gevoel hooguit een half uurtje. En zoals hier al opgemerkt, je hebt voortdurend geen idee waar het verhaal naar toe gaat.

Maar Martin McDonagh zorgt er wel voor dat we ons niet vervelen.

Ik ga niet allemaal opnoemen wat ik goed vond aan deze film. Al 730 berichten, daar valt niet veel meer aan toe te voegen. Brugge als set is natuurlijk fantastisch, wat een vondst. Goed geacteerd, prima score, maar vooral fantastisch scenario. Bewijst maar weer eens, daar valt of staat iedere film mee. En een regisseur die z'n vak verstaat natuurlijk, en voldoende geld heeft.

Dat de film op IMDb een 8 scoort (wat behoorlijk zeldzaam is), verbaast me niets. Dat de film hier op Moviemeter zo zuinig beoordeeld wordt, verbaast me zeer; komt niet verder dan een magere 3,5 ster. Heb me af zit vragen hoe dat komt. Mogelijk doordat deze film spot met de conventies van het genre. Het is natuurlijk behoorlijk over de top. Huurmoordenaars die cultuur snuiven en met een rondvaartboot meevaren. De boeven zijn eigenlijk niet echt slecht. Ze zijn ook niet geschikt voor hun vak. En de baas ook niet. Niemand is wie hij lijkt te zijn. Het lieve meisje is een straatrover. Haar handlanger is een mietje, de lilliputter is geen kind, de hoteljuffrouw is geen receptioniste en de Amerikaan blijkt een Canadees. Was iemand dat al opgevallen?

Zo zit er nog veel meer in deze film als je goed kijkt. Kijk naar de poster en je ziet het meteen. Het klopt allemaal niet. Heerlijk die droge, Britse humor, merkt iemand hier op. Dit is helemaal geen droge Britse humor, dat zijn onderkoelde understatements. Dit is slapstickhumor. Er is eigenlijk maar één regisseur met wie je deze film kunt vergelijken: Quentin Tarantino, waar ik overigens geen fan van ben. Gelukkig worden er nog films zoals deze gemaakt. Films die bedoeld zijn om je te amuseren. Maar die je ook graag op het verkeerde been zetten.

Het eerste half uur vond ik nogal een straf. Wat moet ik met die kwiebus en z'n dagelijkse beslommeringen, vroeg ik me af. Daarna wordt het wel aardig, al moet je natuurlijk wel mee willen gaan met het verhaal en je niet te veel vragen gaan stellen. Het eindigt nogal gewoontjes.

Indrukwekkende film van Radu Jude, die wat mij betreft de laatste jaren is uitgegroeid tot de beste en meest verrassende Roemeense filmmaker. In deze film neemt hij ons mee naar een sanatorium aan de Zwarte Zee, waar een jonge schrijver een gevecht levert tegen bottuberculose. Het verhaal speelt zich af in 1937 en is losjes gebaseerd op het leven en werk van de Joods-Roemeense dichter en schrijver Max Blecher, een naam die ik niet kende. Hij is slechts 28 jaar geworden.

Inderdaad, er zijn wel wat overeenkomsten met Der Zauberberg van Thomas Mann, maar er zijn toch ook grote verschillen. In deze film ligt de nadruk veel meer op de pijnlijke behandelingen (je voelt de injectienaalden je lijf in gaan), de wil om te leven en de wanhoop, die steeds weer de overhand krijgt. Overeenkomst met Der Zauberberg is, dat de uitkomsten van de behandeling zo onvoorspelbaar is. En ook die koortsige levensdrang en de wil dat het 'gewone' leven doorgaat zie je in beide films terug.

Twee dingen vallen op. Jude kiest een afwijkend 4:3 formaat met afgeronde hoeken, zoals je dat vroeger wel zag in oude films en foto's. Nog opvallender is zijn opnametechniek, de personen en gebeurtenissen worden van grote afstand gefilmd met een statische camera, zonder beweging en zonder verandering van standpunt. Slechts zelden zie je de gelaatsuitdrukking van de hoofdpersoon, indrukwekkend gespeeld door de debuterende Lucian Teodor Rus (die hier weer niet bij de spelers genoemd wordt vanwege een rare regel). Die afstandelijke opnametechniek geeft je het gevoel een buitenstaander te zijn, een indringer, een voyeur bijna, wat ook zo is. Want waarom kijk je naar zijn lijden?

Nog iets dat opvalt: tussen de scènes zijn teksten geplaatst uit het werk van de hoofdpersoon, die hier Emanuel wordt genoemd. Jude betrekt ook nadrukkelijk de actuele politieke situatie in de film. Zo wordt er gediscussieerd over het antisemitisme van de culturele elite en het leven in het algemeen, ook in het sanatorium. De hoofdpersoon is een Jood en Joden waren tweederangsburgers in Roemenië, met minder rechten. Dat zou in het jaar daarop nog erger worden, na de uitslag van de verkiezingen van december 1937, waarvan we de uitslagen via de radio horen. Radu Jude houdt zijn publiek nadrukkelijk een spiegel voor over de vaak gruwelijke geschiedenis van zijn land. Dat doet hij hier subtiel, maar in films als 'Îmi este indiferent daca în istorie vom intra ca barbari' (2018) en 'Tara moarta' (2017) nadrukkelijker. Het zal hem weinig bewonderaars opleveren in zijn land. De vele prijzen komen vooral uit het buitenland.

Dit is drie keer niks, dacht ik en de stemmers hier zijn ook al niet enthousiast. Maar dat viel mee. Al moet je wel even doorbijten en langs die groep giebelende, rondhangende en zich vervelende schoolmeisjes. De 15-jarige Lis moet laveren tussen haar weinig begrip tonende vader, haar bange moeder en haar veeleisende vriendje, en een stel vriendinnen waar ze ook niet veel aan heeft. Gaandeweg ziet ze al haar dromen in scherven vallen. Oké, het is een coming-of-age verhaal zoals we er zovelen kennen, maar het lot van dat meisje en haar zorgen laat je toch niet onberoerd. Wie zei ook alweer dat je jeugd de mooiste tijd is? Nou, ga er maar aanstaan met zo'n paar ouders en een griezel van een vriendje dat alleen uit is op z'n eigen pleziertjes. Ik moest het alleen doen met ontoereikende Engelse ondertitels. Maar daar kan deze film niets aan doen.

Ondanks het vernietigende commentaar van gauke (wiens kijk op films in hoog schat) misschien toch interessant om deze film eens te bekijken. Al bevindt gauke zich in goed gezelschap: ik heb nergens ook maar iets positiefs over deze film gelezen. Toegegeven, het is geen goede film. Het scenario rammelt, het verhaal is vaag en onduidelijk, er wordt niet echt sterk geacteerd, de tijd waarin het speelt, vlak voor de oorlog, is ook niet echt zichtbaar.

Maar er zijn ook pluspunten. Zo is daar de nog jonge Keira Knightley, toen al een lust voor het oog. Het verhaal speelt zich grotendeels af in een wonderschoon, modernistisch huis ergens aan de kust van Bretagne (Morbihan). Zou dat huis graag eens met eigen ogen zien. Die kust heeft altijd iets speciaals, iets verlatends, op de grens van desolaat, vooral als het weer slecht is, en dat is het daar vaak. Het gaat om een rare familie, waar van alles mee aan de hand is. De zogenaamde detective (Adrian Dunbar) voelt zich aangetrokken door Keira Knightley (ja, wie niet), maar een plaatselijke politieagente, die zich opwerpt tot z'n assistente, heeft duidelijk een oogje op hem. Het draagt bij aan de broeierige sfeer. Want dat is het goede woord: het is een broeierige film, Met een vreemd slot. En met mooie auto's. Uit 1938.

Geen idee waar deze film nu precies over ging. Over nonnen in het klooster die natuurlijk ook seksuele behoeften hebben en een strenge moeder-overste die niet van plan is toe te staan dat er gekke dingen gebeuren. Ik ben best een fan van Walerian Borowczyk. Hij heeft een aantal goede erotische films gemaakt, maar dit is drie keer niks. Pas na twintig minuten gaat het eerste nonnetje uit de kleren en daar krijgen we dan nog niet veel van te zien ook.

Pas als moeder-overste is gaan hemelen, daartoe geholpen door een van de nonnen, komt er wat leven in de brouwerij. Maar dan wordt het ook meteen erg rommelig. Dan worden er een aantal nonnen eindelijk bevredigd en moet er een moord opgelost worden. Maar echt spannend of erotisch wordt het nergens. Snel vergeten.

BBarbie vat het goed samen, vind ik. Ik heb wel geamuseerd zitten kijken naar die reeks dolende zielen, op zoek naar wat vertier en geluk in de liefde, of beter: het bevredigen van hun (seksuele) behoeften. Maar veel verhaal is er niet en enige invulling van de personages krijgen we ook niet. Maar met dat gevoel voor humor zit het wel goed.

De synopsis hier vertelt maar het halve verhaal. De film begint met de schrijver/vertaler die met zijn vrouw een uitstapje maakt naar Duitsland om hun uitgebluste huwelijk nieuw leven in te blazen. Dat tripje verloopt echter anders dan verwacht. En dat is de rode draad in dit ingenieus opgebouwde verhaal. Maar misschien is het een tikje té ingenieus, zodat de kijker na afloop met nogal wat vragen achterblijft. Maar verder is het wel een onderhoudende thriller. Alleen wat Ben Kingsley hier nu weer in moet, is me een raadsel. Die man duikt in de meest vreemde films op, en vrijwel altijd als een miscast. Zo ook hier.

Nou, Collins is niet enthousiast, dat is duidelijk. Toch keek het wel lekker weg. Of dit nou de beste aflevering van de Intrigo-trilogie is, weet ik niet, maar het kat- en muisspel tussen onderzoekster Paula en de voormalige leraar vond ik wel aardig. En de slottwist? Ik zag hem niet aankomen.

Wat ik nog het meest intrigerend vond, was de vraag waar het verhaal zich nu eigenlijk afspeelt. Zeker niet in Zweden. IMDb zegt er ook niets over. We horen (rare) fictieve plaatsnamen. Volgens de aftiteling zijn er opnamen gemaakt in België en Slovenië. Zal dus wel een mix zijn. En zal wel met geld te maken hebben gehad. Hou ik niet zo van.

Dit viel mij niet mee. Die vijftig jaar is hem toch wel aan te zien. Het gegeven is goed, maar de typecasting en de manier van acteren is niet meer van deze tijd. Zit ergens op de grens van comedy en drama. Naar huidige opvattingen te veel uitgesponnen zonder dat er nou echt iets wezenlijks gebeurt. En na een uur begon ik dat tuinfeest behoorlijk vervelend te vinden. De collega's zijn niet in staat tot een wezenlijk gesprek te komen. Daar gaat de film natuurlijk over, maar dat heb je snel gezien en dan duurt anderhalf uur nog knap lang.

Altijd grappig om te lezen hoe Pippo zich opwond over 'auteurscinema', zonder dat nou helemaal duidelijk was wat hij daar precies mee bedoelde en wat hem daarin zo tegenstond. De pretenties, neem ik aan. Nou, dit is zo'n 'auteursfilm', van Cesare Canevari, van wie ik geen andere films heb gezien. Want ik neem aan dat hij een serieuze film wilde maken, en geen 'exploitationflic', al gaat Erica Blanc wel uit de kleren. Ik vond het een moeizaam geheel over een juffrouw (Blanc), die behoorlijk de weg kwijt is en psychische hulp nodig heeft, al deden ze daar in Italië in die tijd kennelijk niet aan. Ze heeft relaties met vele mannen die al net zo verknipt zijn als zij. Op zoek naar de Prins op het Witte Paard wist ze kennelijk niet dat soelaas voor je demonen nooit van mannen komt. Maar daar komt ze te laat achter.

Leuk hoor, Engeland in de jaren zeventig. Met het Trafalgar Square, de taxi's, de dubbeldekkers, de auto's uit die tijd. Een tijdscapsule. En natuurlijk Michael Caine als Harry Palmer. Genieten. Al heeft zijn personage hier weinig inhoud, maar dat vonden ze toen niet zo belangrijk. Aan het verhaaltje moet je ook niet te zwaar tillen. Dat vonden ze toen wellicht nog wel geloofwaardig, nu allang niet meer. Het gaat over een aantal belangrijke geleerden die gehersenspoeld worden waardoor ze geen nut meer hebben. Of zoiets. Wie dat doet en waarom is me ontgaan. Maar er zijn nog een paar aardige twists en natuurlijk komt Harry als winnaar uit de strijd.

Je moet wel zitvlees hebben voor deze 'thriller', want er gebeurt weinig, of zeg maar niets in het eerste deel van deze film. Alle 'actie' of 'ontknoping' zit in het laatste kwartier. De film was niet vooruit te branden, laat staan dat het spannend wordt. Ik zou het ook meer een psychologisch drama noemen dan een thriller, want dat deze Constance niet spoort is al snel duidelijk.

Marina Foïs gaat regelmatig uit de kleren met onduidelijke mannen, want de film laat veel ongezegd. Dat gedoe met die koekoeksklok in het huis van haar moeder is wel grappig. Nou vooruit, een vijfje.