Meningen

Afrikaanse horror, dat is even wennen. Of fantasy. Of mystery. Of wat het dan ook is. Voor mij was het allemaal een beetje te veel van het goede. Vond dat die ene boswachter zich wel erg onbenullig en weinig professioneel gedroeg. Die 'ceaturen' vond ik eerder lachwekkend dan beangstigend. Kennelijk werkt dat niet bij mij. Maar de creepy sfeer van dat bos met die zwammen en rondzwevende sporen vond ik goed getroffen. Er wordt uitstekend geacteerd, maar als geheel vond ik het eerder ongemakkelijk dan spannend.

Helemaal eens met blurb194. Had na afloop het gevoel dat ik een heel boek gelezen had, zoveel tekst kreeg ik te verstouwen. Daar hou ik niet zo van. En dan ook nog een voice over. Het is een prachtig plaatjesboek, zeer zorgvuldig gemaakt, met prachtige locaties en kostuums en prima vertolkingen. Maar ook ik vind dat de invulling van de karakters wel wat beter had gekund. Want bijna drie uur voor een plaatjesboek is lang. Zeker als er niet zo veel dramatische ontwikkeling is. Komt bij, mijn Duits is heel behoorlijk, maar moest me soms toch wel gewonnen geven.

Nee, daar heeft niemand last van. Nou, de ouders misschien. En zo'n relatie ontstaat niet zomaar, dan moet er meer aan de hand zijn. Dat maakt de film niet duidelijk. Verder is het gewoon een vervelende film over een oninteressante familie die het druk heeft met een naderende bruiloft. Was om niet doorheen te komen.

Ben het eens met de kritiek van mrklm, al geef ik een wat hogere waardering, omdat het toch wel een spannend steekspel is en er sterk geacteerd wordt. Toch vertelt het weinig meer dan de documentaire die over Gemmeker nog niet zo lang geleden is gemaakt. Ook hierin komt Gemmeker weg met zijn verzekering dat hij niet wist wat het lot van de weggevoerde Joden was, wat uiterst onwaarschijnlijk was. Omdat dat niet kon worden bewezen kwam hij weg met een betrekkelijk lage straf. Alleen stelt niemand zich de vraag waarom dat destijds moest worden bewezen. Ook ik was het meest onder de indruk van de ingekleurde beelden uit de film van Breslauer. Weet iemand of de gehele film ingekleurd te zien is?

Mijn vader was net zo gek van films als ik later zou worden. Toen hij tijdens de Tweede Wereldoorlog als dwangarbeider naar Duitsland moest, was de bioscoop daar het enige verzetje. Daar zag hij alle films die uit de droomfabriek van Joseph Goebbels kwamen. Hij vond ze niet allemaal geweldig, zo schreef hij naar huis. 'Baron von Münchhausen' vond hij niks, maar van de film 'Damals' met Zarah Leander was hij diep onder de indruk.

Wat heeft dat te maken met deze 'Le gendarme de Saint-Tropez' zult u zich afvragen. Na de oorlog moest ik met hem mee naar de bioscoop. Dan gingen we naar de (nood)bioscoop op het Kruisplein in Rotterdam. Daar heb ik nog Jules Verne's 'Reis om de wereld in 80 Dagen' gezien. Maar niet alles was leuk. De Franse komedies waren het ergste. Zoals deze 'Le gendarme de Saint-Tropez'. Ik vond die Funes een nogal druk en vermoeiend baasje. En dan was er nog die man met dat gekke hoedje in 'Mr Hulot va en vacance'. Wat was daar nou leuk aan?

'Le gendarme de Saint-Tropez' kwam nu toevallig op m'n pad en ik dacht, toch eens kijken. En inderdaad, die Funes was een druk baasje en niet erg grappig, maar verder is deze film helemaal niet onaardig. Hij is vlot van tempo en gelukkig niet te veel slapstick. De muziek is fris en vrolijk en vormt een prima ondersteuning. Het slot is over de top, maar dat is in feite de hele film. Wat goedgemaakt wordt door de mooie auto's uit die tijd en de mooie Geneviève Grad die ook nog prima kon zingen. Ze is helaas vorige maand overleden aan kanker. Maar in deze film blijft ze eeuwig jong.

Leuke film hoor. Lang geleden al eens gezien. Toen nog met een lelijke VHS-kopie. Nu is er zelfs een mooie blue ray voorhanden en je kijkt je ogen uit. Want iedere film die in Venetië speelt krijgt van mij een extra punt. Was destijds zelf in Venetië. Toen was het nog een normale stad. Hoewel druk en duur. Heb er m'n duurste pizza ooit gegeten. Dat hoertje rekende 10.000 Lire, omgerekend was dat 25 gulden, voor toen nog best een behoorlijk bedrag. En dat fraaie terras langs het water, daar heb ik zelf gezeten. Ach ja, dat waren mooie tijden.

Maar terug naar de film. Wilde die na de recensie van Theunissen wel weer eens zien en dat viel me niet tegen. Er zit flink wat vaart in en er gebeurt een hoop, al moeten we het verhaaltje niet al te serieus nemen. Het is wat mij betreft wel degelijk een echte giallo. In een giallo horen drie elementen te zitten: misdaad (van een seriemoordenaar met zwarte handschoenen), seks en gore. Nou, dat vind je hier wel terug hoor. De seks en de gore zijn behoorlijk expliciet, zelfs voor die tijd. Ik mag dat wel, niet dat voorzichtige. En dan, een rechercheur die verslaafd is aan hardgekookte eieren, dat is nog eens wat anders dan al die drugsverslaafden die we tegenwoordig te zien krijgen.

Ik ga hier geen slimme dingen over zeggen. Iedereen heeft zo z'n eigen mening. Ik vond deze film absoluut briljant.

Loodzwaar Duits drama uit de voormalige DDR over een overspelige relatie, met twee weinig aansprekende hoofdpersonen en zonder een sprankje humor. Ook het woord moraal komt nog ter tafel, nou dan weet je het wel. Verder gebeurt er ook niet veel in deze film. De bibliothecaris rijdt in een Wartburg, destijds een streepje chiquer dan de Trabant waar iedereen in reed.

Heb me prima vermaakt met deze Roemeense 'noir' vol twists, actie, dubbele agenda's en een mooie femme fatale (Catrinel Marlon), maar om nou te zeggen dat ik het plot helemaal begrepen heb, nou nee, maar daar heb ik vaker last van. Degene die hier het synopsis heeft geschreven kennelijk ook. Maar dat is ook helemaal niet zo erg. Er valt veel te genieten, van de mooie Gilda, het eiland waar ik nog nooit van gehoord had, de fluittaal, de muziek die steeds in de weg zit, de corruptie die in het DNA van de Roemenen zit en die prachtige lichtshow in Singapore aan het slot. Kijk, dat is nou film maken. Als er maar genoeg afwisseling is en er genoeg te zien valt, dan is het verhaal en de tekst ineens een stuk minder belangrijk. Althans dat is mijn opvatting, en kennelijk ook die van Corneliu Porumboiu.

Ik zat me halverwege te bedenken dat de film ook wel iets heeft van de 'old school' Roemeense filmmakers en past in de Roemeense filmtraditie, al kon ik er niet echt een vinger opleggen. Prompt is er een stukje te zien uit de film 'Un Comisar Acuza (1974) van Sergiu Nicolaescu, die op tv wordt vertoond. Ik ben dol op dit soort grappen.

Ingewikkeld en nogal geconstrueerd verhaal over een echtpaar dat van elkaar af wil. Of zoiets. Heb er weinig van begrepen. Kon me ook weinig schelen. Weet niet eens meer hoe het afgelopen is en wie nou 'gewonnen' heeft. Dit is ook veel te Amerikaans voor mijn smaak. Mist ook iedere subtiliteit of mysterie. Al kan ik me wel voorstellen dat velen dit een leuke film vinden.

Alsof je naar een film uit 1946 zit te kijken, die dan toch spannend blijft. Nou ja, dat kun je wel aan Soderbergh overlaten. Het is een beetje een thriller, een beetje noir, een snufje Casablanca (zelfs de mooie poster), van alles wat dus van de filmkunst uit die jaren. Mag wel een keertje. Prima zoals de newsreels zijn verwerkt in de film en hoe de decors dat verwoeste Berlijn in herinnering brengen. George Clooney en Cate Blanchett doen een 'decent job' en ach, die chemie waar hier over geklaagd wordt heb ik niet zo gemist. Het verhaal zelf is niet het sterkste punt van de film en het laat wel wat gaten vallen. Mij is nog steeds niet duidelijk wie nou 'de goede Duitser' is. Doet er ook niet toe. Ik heb best genoten. Grappig is dat er ook wel wat overeenkomsten zijn tussen het personage van Lena en het personage Stella, in de film 'Stella. Ein Leben', die ik pas gezien heb. Deze film haalt dat niveau niet en ook niet het niveau van die iconische film die wel kort na de oorlog is gemaakt, 'The Third Man', maar ja, die was ook van Orson Welles hè. Daar kon niemand tegenop.

Moedige film van Emma Thompson, die zich als oudere vrouw letterlijk en figuurlijk bloot geeft aan de kijker. Knappe acteerprestatie ook van Daryl McCormack. Maar daarmee heb je de pluspunten wat mij betreft wel gehad. Gaat natuurlijk niet zozeer over de seks, maar meer over een ontmoeting tussen twee mensen die enigszins gebutst in het leven staan. Kon me toch niet zo boeien: te statisch, te veel dialogen, te weinig echt drama. te weinig spanning. Zo zie je de uitkomst al wel aankomen. Wat me opviel was dat te veel ontwikkelingen in deze 'relatie', vooral tegen het einde, uit het oog van de kijker worden gehouden. Ze blijken ineens een geweldige seksrelatie te hebben gehad, maar daar zag het aanvankelijk niet naar uit. Wat is er gebeurd?

Ik werd attent gemaakt op deze film door een opmerking van Herman Koch in een aflevering van 'Zomergasten' en raakte geïnteresseerd. Het is inderdaad een juweeltje. Heb ademloos zitten kijken, vooral naar dat mooie koppie van Lily Collias (Sam), waar je je ogen niet vanaf kunt houden. Het verhaal is simpel: twee mannen van middelbare leeftijd trekken een weekendje door de wildernis samen met de dochter van één van hen. De zoon van de andere man wilde op het laatst niet mee. Daar gaat het dus al fout.

Het wordt een gedenkwaardige tocht, voor alle drie. De twee mannen, allebei gescheiden, zitten met hun leven op dood spoor en hun eenzaamheid druipt er vanaf. Ze blijken ook helemaal niet zo goed met elkaar te kunnen opschieten als gedacht. Het meisje is een soort bliksemafleider, maar gaandeweg blijkt dat zij haar leven ook nog niet op de rails heeft. En dat te midden van die overweldigende natuur. De film is vooral zo sterk door de kleine, ogenschijnlijk onbelangrijke details. Goed opletten dus. Alleen de titel van de film kon ik niet goed plaatsen.

Soort vroege pilot van Downton Abbey zou je kunnen zeggen. Al moest ik af en toe ook wel aan The Remains of the Day van James Ivory denken. Maar dat was een serieus persoonlijk drama, tegen de achtergrond van de Britse politieke verhoudingen aan het eind van de jaren dertig.

In deze film gaat het om niets, en gebeurt er eigenlijk ook niets. Robert Altman heeft een gelikte film gemaakt over het functioneren van de Britse upperclass op een groot landgoed, waar bovengronds iedereen een eigen agenda heeft en benedengronds het personeel ook zijn eigen standsverschillen in stand houdt. Leuk, maar we hebben het allemaal al zo vaak gezien. Denk alleen al aan het onvolprezen Brideshead Revisited (1981).

Toch is het geen probleem om je een uurtje of twee in deze vakkundig in elkaar gezette tijdmachine onder te dompelen en dan valt er veel te genieten. Al was het alleen al de fenomenale cast. Zie dat maar eens bij elkaar te krijgen in één film: Maggie Smith, Michael Gambon, Emily Watson, Kristin Scott Thomas, James Wilby, Laurence Fox, Stephen Fry, Alan Bates, Derek Jacobi, Helen Mirren, Jeremy Swift en nog een heleboel anderen. En natuurlijk Kelly Macdonald als het dienstmeisje Mary, naar wie het altijd leuk kijken is en je kunt genieten van haar heerlijke Schotse accent. Zij is min of meer een centrale figuur, maar haar rol is weer te klein om echt op te focussen. Dat is ook net het probleem van deze film, er is eigenlijk niemand om je mee te indentificeren. Dus blijf je er wat onaangedaan naar zitten kijken, als naar een fraai plaatjesboek uit het verleden, waar je verder niks mee hebt.

Wat nog wel aardig is, is de personage van Ivor Novello. In de film een acteur en liedjeszanger, waar iedereen idolaat van is (het personeel dan, niet de gasten) en in de coulissen naar staat te luisteren. Het zegt ons niets. Maar in de tijd van de film, zo begin jaren dertig, was het een soort godheid die samen met Noel Coward, een andere godheid, de hele Britse theaterwereld beheerste. Hij was een briljant acteur, componist en liedjesschrijver en een flink aantal liedjes zijn in deze film te horen en worden door zijn personage Jeremy Northam op de piano ten gehore gebracht. Het levert een prachtige soundtrack op en een fraaie hommage van Altman aan deze inmiddels vergeten theatermaker.

Francois Ozon zorgt altijd voor iets verrassends in z’n films. Het is daarom net een beetje anders. Ik mag dat wel. Heb eigenlijk nog geen tegenvallende film van hem gezien. Dit is de eerste. De helft van de film zitten kijken naar twee ruzie makende mannen, die het kennelijk in bed zo leuk hebben samen. Nou, sorry hoor, dat trek ik niet.

Het wordt wat beter als Ludivine Sagnier ten tonele verschijnt. In vol orrnaat, liggend met haar tieten omhoog. Later zien we haar zich nog even lekker klaar rijden. Maar daar redt je geen film mee. Dan is er nog het Junge Werther/Faust/Gretchen-thema, waar Ozon ongetwijfeld een bedoeling mee heeft, maar dat is mij ontgaan. O ja, een omgebouwde travestiet doet ook mee, mooi en tragisch. Het is net opera. Maar doe mij maar een andere Ozon.

Precies.
Deze film vergeet je nooit meer als je hem hebt gezien. Ontelbare malen gezien. Uit de jaren zeventig. Marco Ferreri was onze grote held. De verbeelding aan de macht. Maar ook wel een vleugje existentialisme. Briljant verhaal. Gespeeld door vier topacteurs, toen de besten van die jaren: Philippe Noiret, Marcello Mastroianni, Michel Piccoli en Ugo Tognazzi, van wie alleen Michel Piccoli nog in leven is. Maar ik kan me ook wel voorstellen dat het publiek van nu minder enthousiast is, de film traag vindt en te lang vindt duren en zelfs saai vindt. Dit is een andere tijd, met andere waarden en andere verwachtingen. Toch blijft het een icoon uit de filmgeschiedenis. En voor mij onvergetelijk.

Zo werden spannende films in die jaren gemaakt: een goed, liefst waar gebeurd verhaal, een sterke cast, lekker in het gehoor liggende muziek, over moedige soldaten in de Tweede Wereldoorlog, opgesloten in een strafkamp in Duitsland, van waaruit ze willen ontsnappen. En dat bijna drie uur lang. En het begint bijna altijd, zoals gebruikelijk was in die jaren, met dikke vette rode credits. Ik heb er vele gezien. En ook deze kijkt lekker weg. Maar echt spannend? Misschien bij vlagen. Er gebeurt genoeg, dus je hoeft je niet te vervelen. Het is wel weer eens leuk, zo'n film uit de oude doos. Maar op het puntje van m'n stoel krijg je me er niet meer mee.

Er is iets met deze film. In het begin hier bewierookt door mensen die zich pas kort op MM gemeld hadden, en vervolgens door 'oudgedienden' hier weggehoond en met de grond gelijkgemaakt. Bovendien viel er vrijwel niet aan te komen. Dat is alsnog gelukt door tussenkomst van Theunissen, die altijd overal raad op weet. En tot mijn verrassing: ik vond het helemaal niet zo'n slechte film. Ik vond het verhaal geloofwaardig, afwisselend en hier en daar aangrijpend. Moest een keer denken aan de film 'Oorlogswinter' (ook een schuilplaats in het bos). Ik vond dat er met beperkte middelen en voornamelijk amateurs een boeiende film is gemaakt, spelend in de nadagen van de Tweede Wereldoorlog, waarbij het natuurlijk vooral gaat over de worsteling van de 'Duitse' Nederlander Ludwig Mengelberg over waar zijn loyaliteit ligt. Want al dat schieten is wel leuk, het moet wel ergens over gaan.

Lastig te beoordelen film. Niet in het minst door het Oostenrijks dialect dat zonder ondertitels nauwelijks te volgen is. Veel verhaal is er ook niet. De film moet het vooral hebben van de sfeer. Het gaat om een nogal broeierige driehoeksrelatie ergens in een moerasgebied aan de grens van Oostenrijk met Tsjechië (of Slowakije). Een echtpaar houdt zich bezig met illegale visvangst en krijgt regelmatig de grenspolitie op bezoek. Een jonge soldaat zit achter de vrouw aan en zij verdeelt haar gunsten tussen de twee mannen en speelt ze tegen elkaar uit. Dat is althans wat ik er van begrepen heb. Maar ik geef geen garantie. En ook geen voldoende. .

Geen enkele film is in staat de gruwelijkheden van een vernietigingskamp als Auschwitz invoelbaar te maken. En dat is eigenlijk maar goed ook. Toch komt deze film wat mij betreft in de buurt. Moest onmiddellijk denken aan de film 'Saul Fia' (2015), waarin ook het 'Sonderkommando' centraal staat, maar die film kon me niet bekoren. Toch wist deze film mij wel te boeien. Al is het natuurlijk van de gekke dat iedereen Engels spreekt. Taal is alles, als het gaat om de geloofwaardigheid van een verhaal.

Mooie film. Naar een novelle van Kurt Tucholski, over een zorgeloze zomer in Zweden. Hoewel, zorgeloos...de stille wanhoop over de toekomst is in alles voelbaar. Tucholski is naar Zweden gevlucht voor de opkomende nazi's, en denkt nog wel terug te kunnen naar Berlijn. Maar dat komt er niet meer van. De film houdt het luchtig. De mensen genieten nog van het leven. Leuk om te zien hoe Tucholski en zijn vriendin een klein meisje bevrijden uit een kindertehuis waar ze mishandeld wordt door een hardvochtige directrice. Mooie plaatjes van het Zweedse landschap. Ook prima geacteerd. En heel wat beter dan de film uit 1963.

Mooi inkijkje in de Russische ziel. Rusland in volle glorie. Wie denkt dat het nu anders is dan in 1984, vergeet het maar. In Rusland verandert nooit wat. Dat lijkt maar zo. Hier een reeks bizarre personen en gebeurtenissen, die ik niet allemaal goed kon plaatsen. Dat is ook niet zo erg in deze film, die je als een aangenaam schouwspel aan je voorbij ziet trekken. Toch duren verschillende onderdelen te lang gezien de plaats en het belang dat ze binnen de film innemen. De titel slaat op het transport van in Afghanistan gesneuvelde militairen. Onder andere de verloofde van het meisje. Ik vond het wel zielig zoals er met haar werd omgesprongen. Vooral toen de brieven van de gesneuvelde militair werden voorgelezen. Hartverscheurend.

Sfeervolle Spaanse thriller, spelend in een erg regenachtig Navarra, Spaanse Baskenland. De eerste van een trilogie begreep ik. Een slowburner, daar hou ik wel van en die voortdurend neergutsende regen zorgt voor een extra sombere sfeer. Anderszins, ik vond het verhaal wat warrig verteld en kon al die slachtoffertjes die ineens opdoken niet plaatsen. Misschien is de combinatie van de jacht op een seriemoordenaar, mystieke verschijnselen en duistere familiegeheimen, mondjesmaat te zien door middel van flashbacks, ook wel erg veel. Bovendien vond ik de hoofdpersoon, een vrouwelijke inspecteur, nogal flets ingevuld, waardoor je je als kijker niet in haar kunt verplaatsen. Ik twijfel of ik de andere twee delen wel wil zien.