Meningen

Helemaal geen verkeerde film. Over twee meiden uit Moskou die de vader van een van hen gaan opzoeken op de Krim, dat toen nog aan de Oekraïne behoorde. Over dat bezoek is natuurlijk niet zo goed nagedacht en het verloopt dan ook niet vlotjes. De meiden en Sergey weten eigenlijk niet zo goed wat ze met elkaar moeten. Met tal van hilarische situaties tot gevolg. Maar pas op, dit is geen comedy. Daar zit natuurlijk wel een flinke lading onder van gemis aan liefde, gemis aan een vader, willen weten hoe de vader en de moeder elkaar hebben ontmoet en waarom ze niet bij elkaar gebleven zijn. Maar vooral hoe je je leven op dit moment, met al z'n onzekerheden, moet invullen. Heb me geen moment verveeld. De twee meiden spelen prima en zijn ook nog eens leuk om naar te kijken.

Meeslepend epos over de taaie strijd van de Noren, Fransen, Engelsen en Polen tegen de Duitsers om het bezit van de Noorse ijzerertshaven Narvik, voor de Duitsers van levensbelang om hun oorlogsproductie op peil te houden. Maar toen de geallieerden na zes weken de strijd gewonnen hadden, lieten ze Narvik zonder de Noren te informeren aan z'n lot (en aan de Duitsers) over. De strijd in Frankrijk bleek belangrijker.

De film is een goede mix van de feiten, de gevechten in het barre sneeuwlandschap, en de verwikkelingen van een Noorse soldaat, zijn vrouw en hun zesjarig zoontje. Dat menselijke aspect moet er nu eenmaal in anders kijkt er geen hond naar zo'n film. Zelfs ik niet. Maakt ook duidelijk dat de grens tussen verzet en collaboratie heel smal is.

Nogal simpele film, vermoedelijk gemaakt voor tv, over een priester die naar z'n roeping zoekt en twee kibbelende meisjes die een film moeten maken over een katholieke heilige. Gemaakt door een onervaren regisseur en cast. Het acteerniveau is dat van GTST, evenals het script met onuitgewerkte zijlijntjes. Wat voor opleiding de meisjes precies volgen wordt niet helemaal duidelijk, maar als toekomstige filmmakers zijn ze weinig geloofwaardig. In een door en door katholiek land als Polen zal er wel een publiek voor zo'n film zijn, maar dat is dan ook wel weer eng. 2*

Was zeer onder de indruk van deze film, inclusief van het spel van Marion van Thijn. Inderdaad, wat onbeholpen, maar naturel en geloofwaardig. Prima gecast en geregisseerd door Ben Verbong. Oké, het is heel erg jaren tachtig en traag. Duurt lang eer de film op gang komt, maar het beeld van wat dat meisje doormaakt en door moet maken, dat is wel authentiek en behoorlijk confronterend. Ook al zijn er honderden films van: naïef meisje komt naar de grote stad, wordt opgepikt door een lover boy en belandt in de prostitutie. Maar dan begint deze film pas.

Mooie beelden van Rotterdam en het Van Nelle-gebouw. En veel regen. Thom Hoffman en Monique van de Ven zorgen voor het vakwerk. Snap bij god niet waarom deze film hier zo laag gewaardeerd wordt. Maar ja, ik denk dat de meeste kijkers hier niet zozeer te kritisch zijn, maar gewoon te jong, en weinig hebben meegemaakt in het leven.

Tsja, wat moet je hier van vinden. Deja vu van de films over 'Young Indiana Jones' van begin deze eeuw waarin een jonge held eveneens terechtkomt in de historische gebeurtenissen van het begin van de vorige eeuw. Maar die waren tenminste nog spannend. Dat kan je van deze 'King's Man' niet zeggen. We zien een hoop historische persoonlijkheden die behalve hun baarden voor geen meter lijken op het origineel.

Het is een wat warrig verhaal dat eigenlijk nergens over gaat. Over een soort samenzwering van een 'groot vertakt netwerk' om de oorlog te voorkomen. Alsof dat zou kunnen. Maar het past wel in onze tijdgeest, die bol staat van de theorieën over complotten en samenzweringen. Zoals we weten gevoed door de angsten van bange mensen. Die niet begrijpen dat waar ze echt bang van zouden moeten zijn is dat de mensheid helemaal niet in staat is rampen af te wenden en ook volstrekt machteloos staat tegenover het kwaad. Daar helpt een beetje gesmier met de geschiedenis ook niet bij.

Zero Kelvin, oftewel 'Onder Nul'. Dat geldt voor de nederzetting van twee pelsjagers in een soort poolstation in Groenland, als voor de verhoudingen tussen de twee pelsjagers en een Noorse dichter die daar hand- en spandiensten komt verrichten. Waarom precies maakt de film niet duidelijk. Hij vertrekt naar Groenland en laat z'n vriendin verbijstert achter. Het grootste deel van de film bestaat uit een soort, bijna gewelddadig, psychologisch machtsspel tussen de drie mannen, die op elkaar aangewezen zijn in die barre omstandigheden.

Dat vond ik wel spannend. Ook hoe de dichter langzaam de overhand krijgt. Dat dit machtsspel niet goed afloopt, zie je al vanaf het begin aankomen. De opnamen van het poollandschap zijn adembenemend. Aan dat zogenaamde 'dierenleed' heb ik me niet gestoord. Ik begrijp de reacties van die ontvankelijke zieltjes ook nooit zo. Het gaat hier om pelsjagers en die doden dieren voor de vachten en het vlees. Om in leven te blijven. Wat is daar mis mee? En wat doen wij met onze koeien, varkens en pluimvee?

Heb me toch wel vermaakt met deze film, die natuurlijk zwaar over de top is. Er loopt eigenlijk geen normaal mens in rond, en dat is toch wel een prestatie. Een groep mensen die heel erg hun best doen, maar overduidelijk niets met elkaar hebben. Het thema is ook niet erg origineel. Wel een behoorlijk zware cast, met Monic Hendrickx, Cees Geel, Hannah Hoekstra en Anniek Pheifer (was die toen echt zwanger?). Desondanks vond ik dat er niet erg sterk geacteerd werd. Daarvoor blijft het script ook teveel aan de oppervlakte. Het mocht duidelijk niet te zwaar worden.

Waar gaat dit in godsnaam over? Kon er geen touw aan vastknopen. Gemaakt als een soort single-8 film met afgeronde hoeken en zg. mislukte beelden, als was het een amateurfilm. Nou, als de vorm voorop staat dan weet je het wel. Gaat over machomannen die met misdaad bezig zijn, drugs- en wapenhandel en een vrouw die daar het slachtoffer van wordt. Wil ik dit weten? Nee. Die Alejandra Herrera, is wel een lekker ding als ze haar kleren op het strand uitdoet. Maar dat is dan ook het enige van dit mislukte experiment. Pas wel goed bij Mexico, een mislukt land.

Vooropgesteld: Radu Jude komt altijd met iets bijzonders. Geen film van hem lijkt op een andere. Het is altijd weer nadenken en puzzelen over wat hij je voorzet. Wat niet wil zeggen dat ik zijn films altijd helemaal begrijp of kan waarderen. Sommige van zijn films heb ik hoog gewaardeerd, over deze heb ik m'n twijfels. In deze film staat de hoofdstad van Transsylvanië Cluj centraal. Met vooral de nog sluimerende tegenstellingen tussen een deel van de Roemeense bevolking en de kleine Hongaarse minderheid. Want ooit was Cluj een bloeiende Hongaarse universiteitsstad (tot 1918). Ze hebben Transsylvanië van ons gestolen, zegt de Hongaarse moeder van de hoofdpersoon ergens.

Deze Orsolya is deurwaarder en ze heeft de opdracht gekregen om een halve zwerver uit een kelder van een appartementencomplex te verwijderen. Ze doet dat met de nodige zorg en probeert een oplossing voor de man aan te dragen. Desondanks pleegt hij zelfmoord terwijl de deurwaarder wacht op de ontruiming. De vrouw rekent zich de dood van de man zwaar aan en raakt daardoor uit haar evenwicht. Ze zoekt troost bij haar echtgenoot, die vooral met vakantie wil, bij een vriendin, bij een ex-student en tenslotte bij een orthodoxe priester. Ze kunnen haar geen van allen echt troosten. De film sluit af met beelden van nieuwbouwprojecten in de stad, die ik niet goed wist te plaatsen.

Van de maar oeverloos doorlullende student die vooral met haar wilde neuken, kreeg ik de kriebels. Van de vriendin eigenlijk ook, met haar hulpprojecten voor arme mensen, die ze eigenlijk verafschuwt. En tenslotte de zalvende praatjes van de priester. Het duurt maar en het duurt maar, er kwam geen eind aan. Met de vrouw zelf kon ik nog wel meevoelen. Had dan een ander beroep gekozen, denk ik dan. Dat vond ze trouwens zelf ook. Mooie stad wel, Cluj.

Intrigerend zou je deze film kunnen noemen, maar ook: geen touw aan vast te knopen. We zien een reeks gebeurtenisjes zonder ogenschijnlijk verband die iets moeten laten zien van de fantasieën van de hoofdpersoon (Barbara Rudnik). Al snel zien we het verschil niet meer tussen waan en werkelijkheid, zoals dat ook voor de jonge vrouw zelf schijnt te gelden. Zo op papier lijkt dat nog wel wat, maar dat gegoochel raak je al snel zat. Moest bij vlagen aan de films van Alain Robbe-Grillet denken, maar die maakte betere, en mooiere, films. In deze film overheersen de donkere beelden van avond en nacht.

Ik kom dan ook niet verder dan twee sterren. Nou vooruit, ik doe er nog een halve ster bij voor Barbara Rudnik, die leuk is om naar te kijken en er ook geen probleem mee heeft om uit de kleren te gaan. Ze heeft, ook letterlijk, een killerbody. En nog een verrassing: ze heeft hairy armpits!

Ik zeg het eerlijk: het kostte me grote moeite om deze film uit te kijken. Toch gedaan omdat Andrej Wajda nu eenmaal een groot filmer is die mooie films gemaakt heeft. Daar hoort deze wat mij betreft niet bij. Er is vrijwel geen verhaal, nauwelijks een rode lijn, een hoop zinloos gewauwel en de eeuwige Daniel Olbrychski, die in vrijwel iedere Wajda-film uit die jaren opduikt. Hier is hij een dichter en boekenwurm, die in verschillende kampen kletst met medegevangenen, terwijl ze wachten op, ja, waarop eigenlijk? Opdat ze naar huis mogen, misschien. Ik heb er weinig van begrepen en begrijp ook niet wat Wajda nu precies bedoelde met deze film, die geen enkele feitelijk informatie bevat waar de kijker iets mee kan, maar alleen gevangenen laat zien die er fit en weldoorvoed uitzien. Zo was het niet denk ik.

Nou, geen populaire film zo te zien. Ik ben hier de eerste. En op IMDb ook al geen handen op elkaar. Terwijl dit voor een Amerikaanse film helemaal niet zo slecht is. Beetje losse toets en wat (filmische) grapjes hier en daar. En als je het oorspronkelijke verhaal van Tolstoj even niet in je hoofd hebt, best spannend en verrassend. Dat huis in Beverly Hills, met die prachtige binnentuin, daar wil ik zo in wonen. Danny Huston en Elisabeth Röhm leveren vakwerk en de seksscènes vond ik hot. Wat wil je nog meer?

Wat ik me niet zo gerealiseerd had (en wat niemand veel zal kunnen schelen) is dat dit eigenlijk een nogal autobiografische film is van Wajda, een ode aan de streek waar hij geboren was, Pools Litouwen, maar waar de film overigens niet is opgenomen. Voor de liefdesgeschiedenis was hij wellicht nog wat te jong, Wajda was 13 toen de Duitsers het land binnen vielen, maar die marcherende troepen en de Duitse inval in 1939 zal hem zeker bijgebleven zijn. Dat hij de film niet op z'n geboortegrond heeft opgenomen zal te maken hebben gehad met het feit dat Litouwen toen (in 1986) nog door de Russen was bezet.

Dat Pools Litouwen behoeft wellicht een toelichting. Het gebied waar Wajda was geboren was nog maar kort daarvoor door het Poolse leger buitgemaakt op de Russen en de Litouwers, dat toen pas onafhankelijk was geworden en daardoor zijn historische hoofdstad Vinius (Wilna op z'n Pools) verloor en daardoor genoegen moest nemen met het onbetekende Kaunas als plaatsvervangende hoofdstad. Een situatie die in 1945 werd rechtgezet door de Russische troepen.

Einde jaar 1976. Een groep jagers vind een lijk in de sneeuw. Vermoedelijk van een communistische strijder uit de burgeroorlog (1945-1949). Het brengt vroegere tegenstellingen, spanningen, herinneringen en afrekeningen terug bij de bezoekers van het gemeenschapshuis in het dorp. Nee, dit wordt geen spannende thriller. Theodoros Angelopoulos brengt ons terug naar de Griekse geschiedenis van zeg maar de jaren '49 tot '77. Niet in de vorm van een afgerond geschiedenislesje, maar in de vorm van kleine en grote gebeurtenissen in het leven van mensen. Daarbij staat het gemeenschapshuis centraal. Er worden feesten gevierd, bijeenkomsten gehouden, vergaderingen vinden er plaats en zelfs rechtszaken worden er gehouden. Het lijk ligt gedurende de hele film op een tafel in het midden van de grote zaal. Opdat we niet vergeten...

Angelopoulos' filmkunst moet je wel liggen en enige kennis van de Griekse geschiedenis is een must. De film is min of meer een voortzetting, of aanvulling op 'De Kommedianten' (1975) en zijn Eleni-trilogie (2004). Maar ik vond deze film niet dat zelfde niveau halen. Ik kreeg er lastig greep op door de steeds wisselende momenten in de tijd en de soms moeilijk te plaatsen gebeurtenissen. Daar komt, twee en een half uur is toch wel een lange zit.

Wat Angelopoulos eigenlijk wil overbrengen is, naar mijn bescheiden mening, dat de burgeroorlog tussen 'links' (de communisten) en 'rechts' (de koningsgezinden) niet gestopt is in 1949 (met de nederlaag van 'links'), maar door bleef gaan in de hoofden van mensen. Cruciaal daarvoor is het jaar 1964 toen links (communisten, socialisten en democraten) op legale wijze alsnog aan de macht leken te komen. De staatsgreep door het kolonelsregime van 1967 was om dat te voorkomen. Met hulp van de Amerikanen, die in Azië de opmars van het communisme tot staan probeerden te brengen, en geen zin hadden in nóg een communistisch regime op de Balkan.

Nou zeg, nog niemand die dit Deense juweeltje gezien heeft? Ben ik weer de eerste. Gezien bij KLM tijdens een hele lange vlucht. Dan wil je wel even wegdromen in de tijd van vlak voor de Eerste Wereldoorlog. Deze sprong er voor mij wel uit. Beetje broeierig. De synopsis hier vat het goed samen. De jonge officier wordt langzaam de familie van de baron en z'n dochter ingezogen. Hij denkt gewoon een vriendschap en een verzetje voor het saaie leven in de kazerne. Maar zo simpel is het niet. De baron zoekt een goede partij voor zijn dochter. En het meisje? Daar is iets mee, behalve het feit dat ze gehandicapt is. Naarmate het verhaal vordert worden steeds meer lagen zichtbaar en je zou zelfs wel van een soort thriller kunnen spreken. En dan het slot. Opmerkelijk is het zeker. Al zal niet iedereen het kunnen waarderen.