Alternatieve titel: Persian Lessons, afgelopen woensdag om 12:22 uur
Ik was aangenaam verrast door deze film, en deel de hoge waardering hier. Een fascinerend steekspel tussen een joodse gevangene en een Duitse SS-officier in een concentratiekamp. Om te overleven geeft de van oorsprong Belgische man zich uit voor een Pers en de SS-officier wil zo nodig Perzisch leren om na de oorlog in Teheran een restaurant te beginnen. Een onwaarschijnlijk gegeven natuurlijk, maar Vadim Perelman maakt er een geloofwaardig verhaal van en legt de nadruk op het geworstel van beide mannen. De joodse man moet een taal verzinnen die hij niet beheerst en weet dat één foutje fataal kan zijn. De SS-officier, een fantastische rol van Lars Eidinger, wordt eigenlijk door niemand serieus genomen en blijft geloven, misschien tegen beter weten in, dat hij door Perzisch te leren nog een toekomst heeft. Beiden zijn min of meer tot elkaar veroordeeld. Dat klinkt erg zwaar, maar er zitten ook humorvolle momenten in de film. Het slot is prachtig, als de SS'er in Teheran aankomt. Ik heb genoten.
Alternatieve titel: Chess Story, afgelopen dinsdag om 15:28 uur
Ik ben het wel eens met Aapje81(what's in a name...), al ben ik geen groot liefhebber van de schaaksport. En dat schaken nog nooit zo spannend was in een film, zoals mrklm het stelt, vind ik al helemaal niet. Ik vond deze film rommelig, chaotisch en slaapverwekkend. En voor alle duidelijkheid, deze film gaat natuurlijk helemaal niet over schaken. Deze film gaat over een individu dat strijdt tegen een totalitaire overmacht, en die door middel van zijn fantasie de geestelijke en fysieke martelingen waaraan hij wordt blootgesteld poogt te overleven. En dat lukt hem maar ten dele.
Zo'n gevecht om te overleven zou je natuurlijk op het puntje van je stoel moeten brengen, maar eigenlijk kan het je weinig schelen wat deze tamelijk louche notaris overkomt. De gebeurtenissen in het Wenen van 1938 (ik vraag me af wie dat nog op z'n netvlies heeft staan) worden voortdurend afgewisseld met de gebeurtenissen op de boot, nadat de hoofdpersoon er in is geslaagd te ontsnappen aan de beulen van de Gestapo. Dat maakt de structuur er niet helderder op. Bovendien maakt de film niet duidelijk waarom men hem heeft laten gaan. Stefan Zweig, die het verhaal schreef, was een groot stylist. Hij had een betere film verdiend.
Lekker hoor, een morsige inspecteur, een rare verdachte, een verdwenen lijk, en heel veel regen. Al moet je wel goed opletten om alle plotwendingen te kunnen plaatsen. De ontknoping zag ik ook niet aankomen, maar er is in ieder geval gepoogd om een interessant en verrassend einde aan het verhaal te maken. Het is allemaal wel erg geconstrueerd en en dat gaat ten koste van de geloofwaardigheid. Houdt het simpel denk ik dan, less is more
