Logboek

Een nogal onevenwichtige Mexicaanse film over de relatie van een alleenstaande moeder met haar jongere broer, die na jaren ineens voor de deur staat. Kennelijk hebben die twee in het verleden al eens 'iets' met elkaar gehad, maar daar is de film nogal vaag over. Zoals de film over alles nogal vaag is. Het is duidelijk dat er een steekje los is aan deze broer, met zijn overmatig alcohol- en drugsgebruik. De titel van de film klopt eigenlijk niet, want het is vooral de broer die er alles aan doet om zijn zuster te verleiden, nadat hij eerst zijn vriendin zwanger heeft gemaakt. Ik vond het een vervelende en nietszeggende film.

Ogenschijnlijk een niemendalletje om de bloedjonge en bloedmooie Ornella Muti te etaleren, maar het is in feite een heel interessante film, met een duidelijke boodschap. Waar gaat het over? De 15-jarige Lisa (Muti) is het gedirigeer van haar liefhebbende, maar bazige vader zat, loopt van huis weg en komt in een commune van hippies terecht. Het is tenslotte begin jaren zeventig. Daar raakt ze smoorverliefd op de mooie Robert en ze besluiten er samen vandoor te gaan. Met een zeilbootje gaan ze de zee op, lijden schipbreuk en komen op een onbewoond eiland terecht. Daar beleven ze een 'Blue Lagoon'-achtige romance en krijgen we de mooie borsten en het goddelijke kontje van Ornella te zien.

Maar dat is eigenlijk maar bijzaak. De vader van het meisje, een rijke industrieel, weet politie en justitie ervan te overtuigen dat zijn dochter is ontvoerd door een gevaarlijke maniak. Dan komt het halve Italiaanse leger en marine in actie om het tweetal op te sporen. Over corruptie gesproken. Maar zoals we weten, de machthebbers dienen vooral de rijken. Zeker in het Italië van de jaren zeventig. Eerst wordt de hippiecommune in elkaar geslagen en gearresteerd en vervolgens wordt het eiland 'bezet' door een overmacht aan soldaten, je weet niet wat je ziet.

Ook de 'pers' heeft lucht gekregen van deze affaire en de paparazzi sporen met een helicopter de vluchtende jongen op, vooral om ranzige plaatjes van het tweetal te schieten, en daar gaan ze gewoon mee door als het tweetal aan land gebracht wordt. Het meisje wordt overgedragen aan haar vader en met de jongen loopt het slecht af. 'Summer Affair' heet de film eufemistisch in het Engels en in het Italiaans al even verhullend: 'De zon op de huid'. Maar regisseur Giorgio Stegani laat haarfijn zien hoe het er in Italië in die die jaren aan toeging. Geen leuk land. En misschien nu nog wel niet. Een film die onder je huid kruipt.

Donkere, en wat sombere, en ook nogal broeierige Noorse film uit de jaren zeventig, waar ik moeilijk grip op kreeg, ook niet geholpen door gebrekkige ondertitels. Een jonge man in Oslo breekt zijn studie af en zet een punt achter zijn relatie en vertrekt naar het platte land om de kerstdagen bij zijn moeder door te brengen. In de trein daarheen ontmoet hij een meisje dat in het zelfde dorp blijkt te wonen als waar zijn moeder woont. Ze voelen zich duidelijk tot elkaar aangetrokken. Zijn moeder, een alleenstaande weduwe, is blij met de komst van haar zoon. Maar het is ook duidelijk dat ze een man mist in haar leven. Er ontstaat gaandeweg een onduidelijke driehoeksverhouding, waar de man min of meer de prooi is. Intrigerend is het wel, maar we krijgen vrijwel geen idee wat er in de personages omgaat.

Gedurfde film, die ik aandachtig heb bekeken. Wilde er eerst niet aan, want hij leek me 'moeilijk'. Dat is hij bij vlagen ook. Niet alles wat je te zien krijgt is even duidelijk. Hier en daar schuurt het en is wat je ziet ongemakkelijk. Maar dat is prima zo. Wat hebben we aan gemakkelijke risicoloze films? Mooie rol van Safiya Benaddi als de scholiere Nina die zelf ook een weg probeert te zoeken tussen intimiteit, en anderzijds de rol van de vrouw binnen relaties. Mooie plaatjes ook van Devon en de Engelse noordkust. Dat gedoe met die octopus had voor mij niet gehoeven.

Een (bijna) vergeten film van 78 jaar geleden die nog alleszins het bekijken waard is. Een Amerikaanse comedy van Billie Wilder, die wel wist hoe je een film moest maken, maar die onderhuids toch ook wel wat serieus drama en spanning tussen de beelden verstopte. We zien de Duitse hoofdstad in puin: door de geallieerde bommen en de Russische beschietingen bleef er weinig van over. De bevolking moest zien te overleven, misdaad en zwarte markt tierden welig en de Amerikaanse (en Russische) militairen vermaakten zich met de Duitse meisjes voor repen chocola en sigaretten.

Het verhaal, ach het verhaal, stelt niet zoveel voor. Amerikaanse congresleden komen naar Berlijn om het moreel besef van de soldaten wat op te krikken. Want het is daar Sodom en Gomorra, hebben ze gehoord. Een Amerikaanse officier houdt het met een Berlijnse nachtclubzangeres met een dubieus verleden. Zie daar Marlène Dietrich, die nog niets van haar uitstraling als fatale vrouw had verloren. Best nog een stuk toen hoor. Een Congreslady probeert ze te ontmaskeren, een glansrol van Jean Arthur, die hier de sterren van de hemel speelt. Kortom een hoop verwikkelingen en misverstanden. Ach, het zal allemaal wel.

Maar er is nog iets memorabels: dat is de muziek van Friedrich Hollaender, die voor Dietriech in deze film drie nieuwe toepasselijke songs heeft geschreven en ook nog even te zien is als de pianist die Dietrich begeleidt: een liedje over de verleidingen van de zwarte markt en over de ruïnes van Berlijn. Het was niet hun eerste samenweking. Hollaender was een beroemdheid in het Berlijn van voor 1933 en schreef de muziek voor de film 'Der blaue Engel', het iconische 'Ich bin von Kopf bis Fuss auf Liebe eingestellt' en 'Ich bin die fesche Lola', en later nog 'Wenn ich mir was wünschen dürfte', en talloze andere. Die beelden van Hollaender zelf zijn heel bijzonder, en zouden de meesten niet opmerken. Als joodse artiest slaagde hij er in om uit de klauwen van de nazi's te blijven door bijtijds naar Amerika te emigreren. Net zoals Dietrich later zou doen. Zo konden ze ook na de oorlog in dat verwoeste Berlijn, de stad die ze zo goed kenden, samen nog deze film maken.

Intelligent gemaakte film, die tot het eind blijft boeien. Goede greep om het verhaal te vertellen vanuit het verschillende perspectief van de personages. Dat zijn niet allemaal prettige figuren, maar niets is hier zwartwit. In wezen gaat het hier om hebzucht en er gaat een hoop fout. Heerlijk toch? Prima rol van Valeria Bruni Tedeschi.

Wat een film! Ga dat zien mensen, gaat dat zien! Bewijs van de stelling dat goede mensen, mensen van goede wil, tot verschrikkelijke dingen in staat zijn. Maar in deze film gaat het niet om zwartwit, maar om grijstinten. Om mensen met goede bedoelingen, mensen met twijfels, die diep in hun hart weten dat ze op de foute weg zitten, maar toch doorgaan tot het bittere einde. Evenzogoed een film over morele corruptie als over collaboratie met de Duitsers in het Frankrijk van tijdens de Tweede Wereldoorlog.

Hoe het komt dat er in Frankrijk, vooral in de maatschappelijke bovenlaag, zo gecollaboreerd is met de Duitse bezetter, daar zijn bibliotheken over volgeschreven. Overigens niet door de Fransen zelf. Ook deze film raakt weer een open zenuw. Zelfs na tachtig jaar. Glansrollen hier van Jean Dujardin als de journalist Jean Luchaire en de mooie Nastya Golubeva als zijn dochter Corinne. Mooie rol ook van August Diehl als de Duitse 'ambassadeur' Otto Abetz, die iedereen in het Parijs van die dagen aan een touwtje had. Hij kwam na er na de oorlog met vijf jaar genadig vanaf. Dat moet voor het Franse verzet een bittere pil geweest zijn. Ze deden hem een auto cadeau waar mee geknoeid moet zijn geweest. Abetz en zijn vrouw overleefden het ongeluk dat daardoor ontstond niet. Maar dat maakt geen deel uit van de film. Had ook best gemogen...

Franse romantiek uit de jaren zestig, met een mooie, tikje mysterieuze Anouk Aimée en een nog jonge Jean-Louis Trintignant, een tweetal maar wie het fijn kijken is, met een vleugje 'tristesse', want dat hoorde bij die tijd. Op zo'n film, die je toch nog wel met bewondering bekijkt, kun je na zestig jaar geen kritiek meer leveren. Toen was toen en nu is nu en nu worden er andere films gemaakt, ook goede en slechte. Wat me wel tegenstond, was dat verdurend wisselen van kleur naar zwartwit. De film had voor mij best geheel in zwartwit gemogen. En dan natuurlijk nog die iconische muziek, eigenlijk nog beroemder dan de film zelf. Ook na zo'n lange tijd nog een bijzondere kijkervaring.

Een 'kleine', en mooie Franse film. Ik dacht bij het begin van de film, dit wordt niks, en er gebeurt ook niks. Maar gaandeweg begon me het gestuntel van die man en zijn onvermogen om van het leven te genieten me toch te boeien. Er gebeurt inderdaad niet zo heel veel, geen 'grote' ontwikkelingen, maar tussen de regels door gebeurt er genoeg. Het is een film over mensen die in het dagelijks leven ook altijd achter in de rij moeten aansluiten. Dat geldt ook voor de vrouwen, moeder en dochter, die een weekje vakantie komen vieren in dat badplaatsje aan de Normandische kust. Ze lijken het naar hun zin te hebben, maar waarheen gaan ze straks weer terug? Die Constance Rousseau (Patricia) is wel een plaatje. Ze liet zich niet wegsturen.

Nogal gezwollen synopsis hier op MM. Maar dat geldt ook wel voor de gehele film. De dramatiek wordt nogal vet aangezet, zeg maar. Heeft ook wel iets clichématigs, die tweestrijd tussen die twee meteorologen, het moederlijke gedoe van Ike's assistente, en soldaten die een feestje vieren omdat ze weten dat ze de komende strijd vrijwel zeker niet zullen overleven. En ja, dat slot, had voor mij ook niet gehoeven. Wat niet wegneemt dat het een onderhoudende en bij vlagen spannende film is, waar ik geboeid naar heb zitten kijken.

Een weerbarstig werkje, waar pippo il buffone al zinnige dingen over gezegd heeft, dus dat hoef ik niet meer te doen. In het eerste deel gebeurt er weinig, aardig wordt het pas tijdens het kerstfeest van het meisjesinternaat met ouders en genodigden. Verder valt er geen touw aan vast te knopen. Het gaat over een labiele lerares, die een leerlinge verleidt en een zoekgeraakt meisje op een eiland in een meertje. Afijn, zoek het zelf maar uit. Die satijnfetisj komt niet echt uit de verf. Die jaren twintig zijn er maar een beetje bijgesleept en niet echt geloofwaardig. Ze varen op het meer in een bootje dat duidelijk uit onze tijd stamt. Wat wel jaren twintig is, en wat mij betreft de echte ster van deze film: die prachtige Hotchkiss, een Franse klassieker die alleen betaalbaar was door de gegoede burgerij.

Intrigerend verhaal en dito film. Hield mijn aandacht wel tot het einde gevangen. Was toch benieuwd naar de 'uitkomst' van dit intelligente steekspel. Helaas maakt deze film de verwachtingen niet helemaal waar en laat nogal wat vragen onbeantwoord. Want wie was er nu verantwoordelijk voor de dood van die Daniel Roché? Het werd mij niet duidelijk. Er zijn ook te veel ongerijmdheden. Een bijeenkomst van de G8, met alleen Italianen? Dacht het toch niet. Bovendien wordt de achtergrond van de deelnemers niet uitgewerkt. Dus naar wie zitten we te kijken en wat willen ze nu precies met de wereld? De film wil geloof ik niet dat we daar wat van begrijpen. En die monnik is wel een griezel.

Maar goed, de locatie is prachtig: Heiligendamm, aan de Duitse kust van de Oostzee, onderdeel van de gemeente Bad Doberan, te bereiken met een nostalgische stoomtrein. Dan lopend door het bos naar de kust. Heiligendamm is niet veel meer dan een rijtje (verwaarloosde) achttiendeeeuwse villa's en een gigantisch hotelcomplex, waar deze zg. conferentie plaatsvindt. Ik ben daar geweest. Adembenemend, alsof de tijd heeft stilgestaan, en vrijwel uitgestorven. Geen mens gezien. Alleen een paar toeristen. Ga erheen! Het bestaat nog.

Moet een gezellige boel geweest zijn, daar aan het hof van Philippe van Orleans, de opvolger van Lodewijk XIV in de achttiende eeuw, als we deze film mogen geloven. Gesoigneerde heren, mooie dames, prachtige kostuums, mooie huizen, en altijd mooi weer. Tavernier gooit ons meteen in het diepe, een hoop gedoe en discussies, terwijl we geen idee hebben wat er precies aan de hand is. Pas later komt daar wat tekening in: een opstand van Bretonse edelen die zich met hulp van Spanje willen afscheiden van Frankrijk. Dat lastige Bretagne ook altijd!

Kan ons dat wat schelen? Nee, natuurlijk niet. Daarvoor kijk je deze film niet. Wel om acteerkanonnen van destijds, Philippe Noiret, Jean Rochefort en Jan-Pierre Marielle nog eens te zien. Ze schmieren er lekker op los. En dan zijn er ook nog een batterij jonge meisjes, over wier leeftijd niemand zich druk maakt, en die het liefst met iedereen de liefde willen bedrijven en zich afvragen of ze wel 'goed' genoeg zijn. Dat is nog eens feminisme! De film begint met een kinderlokker die zijn vuige praktijken met de dood moet bekopen. Ook van alle tijden dus.

Leuke film hoor. Gaat natuurlijk nergens over, maar voor een uurtje aangenaam verpozen is het prima. Over foute mannen en mooie vrouwen. Lekker sfeertje, wat decente seks en mooie plaatjes van Mallorca. Niks te klagen dus.

Zeker wel een serieuze film over relaties, partnerruil, swingers en foute vrienden. De vrouw in deze film wil haar grenzen verkennen en haar vriend gaat met enige frisse tegenzin mee in deze zoektocht. Hoe dat afloopt laat zich raden. Het slot van deze film is nogal diffuus en kon ik moeilijk plaatsen. Een Tsjechische film, met veel opnamen van zee, strand en rollende golven. Uh?

Wat mij betreft toch wel de beste spionage/oorlogsthriller die ik gezien heb, met een fantastisch spelende Donald Sutherland, en de onbekende Kate Nelligan, die niet voor hem onderdoet. Ook de andere rollen zijn sterk bezet, in een ijzersterk verhaal van Ken Follett. Bloedstollend spannend, van begin tot het eind, daar op dat gure eiland. In een ver verleden al wel eens gezien, maar ik vond hem nog net zo spannend als destijds en nauwelijks door de tijd aangetast. Bovengemiddeld.

stem geplaatst

Toch wel een indrukwekkende film, met een knappe rol van Daniel Auteuil, als de chirurg met een burnout en in een midlifecrisis, die in de ban raakt van een jonge Marokkaanse vrouw. Een contact waar hij zich eerst tegen verzet, maar zich later aan overgeeft. Met de nodige reserves en voorbehoud, overigens. Maar zijn beweegredenen zijn voor hem zelf en voor zijn vrouw (mooie, rustige vertolking van Kristin Scott Thomas), en voor de kijker, niet altijd even duidelijk. Ik mag dat wel., dat ambivalente. Verrassend slot. Ondanks het wat stugge begin, een prachtige film.

Tsja, wat gebeurt er zoal in een badplaatsje aan de Franse kust. Niet veel, als ik deze film mag geloven. De toeristen liggen op het (kiezel)strand en de inwoners komen elkaar steeds weer tegen en zijn bezig met hun dagelijkse zorgen. Dat is het wel zo'n beetje. Het kabbelt allemaal net zo als de rustige zee. Ach, het is zeker geen slechte film, ook nog wel onderhoudend bij vlagen, maar wat meer pit had wel gemogen? Aan het strand staan allemaal van die badhuisjes, die je in het seizoen kunt huren. Daar zal toch wel eens iets gebeuren? Vast wel. Maar dat krijgen we niet te zien. Hélène Fillières is natuurlijk een plaatje. Maar ook al geen vrolijk type in deze film. Oké, dan ga ik wel ergens anders heen.

Leuke film hoor. De Tsjechen wisten wel hoe je een comedy moest maken ('Svejk'). En deze lovestory met happy end ging er bij het publiek in als koek. Vrolijk beeld van het Tsjechoslowakije in de jaren zeventig, toen de mensen het wat beter kregen. Al was het dagelijks leven niet altijd zo rooskleurig en waren er nog steeds tekorten in de winkels. Baggerman verbaast zich er over dat het elkaar waarschuwen als er weer iets van fruit of vlees in de winkels was, niet door de censuur is opgemerkt. Maar dat was toen de gewoonste zaak van de wereld. Hoorde bij het dagelijks leven. Dan ging je snel in de rij staan voor de winkel en als je dan aan de beurt was had je vaak pech: uitverkocht. Dus heel herkenbaar. Bovendien was deze film niet voor de export bedoeld. Wat belangrijker was: mensen laten zien die vrolijk in het leven stonden.

Zoals Doubravka (Daniela Kolářová) met haar cowboy, een feest om naar te kijken met haar eigenwijze brilletje en haar pronte tietjes, die gedurende de gehele film om aandacht schreeuwen, in haar bikini, in haar strakke truitje en zelfs in haar ondergoed. Ze zwemt ook nog naakt. Nou, noem dat maar eens een suffe film, Baggerman

Jammer dat niemand hier uitlegt waarom je deze film gezien móét hebben. Ik heb hem dus gezien en ik vond het een wat vage film. Bij vlagen wel intrigerend, maar Laetitia Masson maakt niet duidelijk wat haar personages nu eigenlijk beweegt. Het gaat over een vrijgevochten vrouw die haar eigen regels stelt in haar omgang met mannen. Ze laat haar toekomstige echtgenoot in de steek en een vriend van de man gaat op onderzoek uit om haar te zoeken. En verder worden we niet veel wijzer. Degelijk spel van Sandrine Kiberlain, naar wie het altijd prettig kijken is, Sergio Castellitto als de vriend die op onderzoek gaat en Jean-François Stévenin als de in de steek gelaten minnaar, die zo nodig moest trouwen. De film schijnt onderdeel te zijn van een drieluik, maar de andere delen heb ik niet gezien.

Nou..., zo slecht is dit nou ook weer niet. Vond het wel aardig. Tot op het laatst geen idee hoe dit zou aflopen. En die Angelica Jansson is een lekker ding en ze heeft mooie tieten. Ook leuk, toch?