Logboek

Nou..., zo slecht is dit nou ook weer niet. Vond het wel aardig. Tot op het laatst geen idee hoe dit zou aflopen. En die Angelica Jansson is een lekker ding en ze heeft mooie tieten. Ook leuk, toch?

Altijd grappig om te lezen hoe Pippo zich opwond over 'auteurscinema', zonder dat nou helemaal duidelijk was wat hij daar precies mee bedoelde en wat hem daarin zo tegenstond. De pretenties, neem ik aan. Nou, dit is zo'n 'auteursfilm', van Cesare Canevari, van wie ik geen andere films heb gezien. Want ik neem aan dat hij een serieuze film wilde maken, en geen 'exploitationflic', al gaat Erica Blanc wel uit de kleren. Ik vond het een moeizaam geheel over een juffrouw (Blanc), die behoorlijk de weg kwijt is en psychische hulp nodig heeft, al deden ze daar in Italië in die tijd kennelijk niet aan. Ze heeft relaties met vele mannen die al net zo verknipt zijn als zij. Op zoek naar de Prins op het Witte Paard wist ze kennelijk niet dat soelaas voor je demonen nooit van mannen komt. Maar daar komt ze te laat achter.

Leuke film hoor. Heb er van genoten. Op puntje van m'n stoel. Al duurt het wel een tijd eer de gezellige en gastvrije familie toch niet zo gezellig en gastvrij blijkt te zijn. Maar dan gaat het ook lekker tekeer. Ach, het is misschien wel vaker gedaan en het origineel, want dit schijnt een remake te zijn, heb ik niet gezien. Ga ik nog wel doen. Wat me op viel, als je een beetje bijtijds uit Londen vertrekt kom je echt niet in het donker in Devon aan. Met een uurtje of drie is dat wel bekeken. Maar ja, dat is natuurlijk niet leuk voor de sfeer. Het creepy sfeertje en de constante dreiging worden mooi opgebouwd. Lekker voor een zaterdagavond als er toch niks op tv is.

Ondanks de niet malse kritiek op deze film was ik er toch van onder de indruk. Maar dit is zeker geen kinderfilm, of film voor kinderen. Die zouden hier niet veel van begrijpen. Doen wij dat eigenlijk wel? Ik vraag het me af. Het is onvoorstelbaar wat je ziet. De achtjarige Bruno snapt er ook niets van en denkt dat het een boerderij is daar achter dat hek. En dat het daar leuk is, al dragen ze van die rare pyjama's. En dat ze daar een café hebben. Daar wil hij misschien ook wel naar toe. En uiteindelijk lukt hem dat. Want hij is tenslotte een ontdekkingsreiziger.

Ik moest natuurlijk direct denken aan 'The Zone of Interest' (2023) van Jonathan Glazer, waarmee deze film veel raakvlakken heeft: het huis naast het hek van het concentratiekamp, kinderen die niet goed snappen waar ze zijn en waar die rook en as vandaan komt, tot en met het overleg van de vader over de bouw van nieuwe crematoria. Wij weten natuurlijk wel waar we naar kijken: naar het gezin van Rudolf Höss, kampcommandant van vernietigingskamp Auschwitz. Dat is in beide gevallen gelijk.

Ja, ik weet ook wel dat er omwille van geld en productie-eisen geen Duits gesproken werd, dat het hek niet strookte met de werkelijkheid, dat kinderen niet aan het werk gezet werden, en nog zo het een en ander. Maar dat zit de intensiteit van de film wat mij betreft niet in de weg. Het einde is gruwelijk en niets verhullend.

Ik tikte per ongeluk 'Wilde Wieven', i.p.v. 'Witte Wieven'. Dat had misschien nog wel een leuke film opgeleverd. Leuker dan deze, want wie dit monstrum verzonnen heeft? Het is geen horror, het is geen mystery, het is gewoon niks. Met een raar taaltje, om het nog wat te laten lijken. Nou ben ik toch al allergisch voor films waarin OLH wordt bewierookt en de Bijbelteksten je om de oren vliegen, maar deze maakt het wel erg bont. Het enige grappige is, dat er heeel veeeel mensen nog steeds zo over denken als in de Middeleeuwen. Daar ga je met je Verlichting.

Einde jaar 1976. Een groep jagers vind een lijk in de sneeuw. Vermoedelijk van een communistische strijder uit de burgeroorlog (1945-1949). Het brengt vroegere tegenstellingen, spanningen, herinneringen en afrekeningen terug bij de bezoekers van het gemeenschapshuis in het dorp. Nee, dit wordt geen spannende thriller. Theodoros Angelopoulos brengt ons terug naar de Griekse geschiedenis van zeg maar de jaren '49 tot '77. Niet in de vorm van een afgerond geschiedenislesje, maar in de vorm van kleine en grote gebeurtenissen in het leven van mensen. Daarbij staat het gemeenschapshuis centraal. Er worden feesten gevierd, bijeenkomsten gehouden, vergaderingen vinden er plaats en zelfs rechtszaken worden er gehouden. Het lijk ligt gedurende de hele film op een tafel in het midden van de grote zaal. Opdat we niet vergeten...

Angelopoulos' filmkunst moet je wel liggen en enige kennis van de Griekse geschiedenis is een must. De film is min of meer een voortzetting, of aanvulling op 'De Kommedianten' (1975) en zijn Eleni-trilogie (2004). Maar ik vond deze film niet dat zelfde niveau halen. Ik kreeg er lastig greep op door de steeds wisselende momenten in de tijd en de soms moeilijk te plaatsen gebeurtenissen. Daar komt, twee en een half uur is toch wel een lange zit.

Wat Angelopoulos eigenlijk wil overbrengen is, naar mijn bescheiden mening, dat de burgeroorlog tussen 'links' (de communisten) en 'rechts' (de koningsgezinden) niet gestopt is in 1949 (met de nederlaag van 'links'), maar door bleef gaan in de hoofden van mensen. Cruciaal daarvoor is het jaar 1964 toen links (communisten, socialisten en democraten) op legale wijze alsnog aan de macht leken te komen. De staatsgreep door het kolonelsregime van 1967 was om dat te voorkomen. Met hulp van de Amerikanen, die in Azië de opmars van het communisme tot staan probeerden te brengen, en geen zin hadden in nóg een communistisch regime op de Balkan.

Heerlijke film, waarin mannen worstelen met vrouwen, en vrouwen worstelen met mannen. Want zo ging dat in het Frankrijk van de jaren zeventig. Dat kon je wel aan grootmeester Claude Sautet overlaten. Alleen hij kon zo'n wild bunch aan toppers als Ives Montand, Michel Piccoli, Serge Reggiani en een bloedjonge Gerard Depardieu in goede banen leiden. Van deze vier leeft alleen Depardieu nog, en die wil je niet meer zien.

Het verhaaltje graaft niet al te diep, al gebeurt er genoeg. Mooi om te zien hoe de vier vrienden elkaar overeind houden, als het allemaal wat tegenzit, met geld, met werk, met de vrouwen. Want de jaren zeventig waren, hoewel vrijgevochten, ook wel een tobberig decennium. Sautet haalt hier wellicht niet het niveau van 'Les Choses de la Vie' en 'Une histoire simple', maar er valt toch veel te genieten. Al was het alleen al om te zien hoe iedereen nog rookte, en niet zo zuinig ook.

Een plattelandsdrama, waar de Fransen goed in zijn, want ze hebben een hoop platteland. Twee broers hebben een hechte relatie, maar na een avondje dronkenschap raakt hun boerderij in brand en komt er een man om het leven. Een van de broers draait op voor de schuldvraag en belandt in de gevangenis. Wie nou precies schuldig is aan wat wordt niet erg duidelijk. Als de broer na zijn straf te hebben uitgezeten weer op de stoep van de boerderij staat, blijkt er heel wat veranderd. Zijn broer is inmiddels getrouwd met de mooie Annie (Sandrine Bonnaire). Dan ontstaat er een soort driehoeksrelatie, die bol staat van de spanningen.

Genoeg ingrediënten voor nog meer pakkend drama, denk je dan. Nou, dat heb ik niet gezien. Ze draaien een beetje om elkaar heen, de broers vechten nog een robbertje, over de schuldvraag van destijds wordt niet meer gesproken en de film, die wat morsig oogt, zoals wel vaker met films uit de jaren tachtig het geval is, gaat uit als een nachtkaars. Nee, dit was het niet voor mij. Enig lichtpuntje is de bloedmooie Sandrine Bonnaire, waar je je ogen niet vanaf kunt houden. De camera trouwens ook niet.

We hebben het natuurlijk al eerder gezien, de misstanden in de (Franse) psychiatrische ziekenhuizen aan het einde van de negentiende eeuw, met experimenterende 'psychiaters' en de mensonterende behandelingen van de patiënten. Althans naar onze maatstaven, toen wisten ze niet beter. Allemaal te zien in deze 'Le Bal des Folles' (Het bal van de gekken), maar ook in een film als 'Augustine' (2012). Wie denkt dat dit soort toestanden tegenwoordig niet meer voorkomt, vergist zich. Regelmatig komen daar berichten over naar buiten. Vergeet ook niet dat de psychologie geen (empirische) wetenschap is, en voor de psychiatrie is dat nog maar de vraag.

Verder wel een onderhoudende film met een mooie rol van de gelauwerde Lou de Laâge als jonge, niet geheel aangepaste vrouw uit de betere kringen, met een hardvochtige vader, die bang is voor zijn goede naam. Hij laat haar opsluiten in het gekkenhuis omdat ze geesten ziet en daar valt ze ten prooi aan de onmenselijke behandelingen van de artsen, die als het zo uitkomt ook hun lusten bevredigen met de patiënten. Dus genoeg om je als kijker over op te winden.

Wij hadden hier onlangs ook een eclipse, een zonsverduistering. Iedereen had hier zo'n eclipsebrilletje. Behalve ik. Dus niets van die zonsverduistering gezien. Wat heeft dat met deze film te maken? Niets. Behalve de titel. Maar in deze film heb ik ook geen zonsverduistering gezien. Weer niet.
Verder is het wel een aardige film, al stelt het verhaal niet zo veel voor. Mooie rol van Ciarán Hinds, als weduwnaar die geesten ziet. Dat is in Ierland niets bijzonders. Ierland geldt als het land van de geesten. Ze hebben een lange traditie van ghoststories. De film heeft een paar aardige schrikmomenten. Mooie plaatjes ook van Cobh en de omgeving van Cork.

Prachtige film, met een glansrol van Albert Dupontel, als de directeur van een reclamebureau, die het bijltje er bij neergooit en al die zogenaamde vrienden het huis uitgooit. Die scène waarin de gasten van een etentje met elkaar op de vuist gaan is natuurlijk goud. Hij verlaat huis en haard, en jonge kinderen, en stapt op de boot. Waarheen, vroeg ik me af. Ierland? Gaandeweg begin je wel te begrijpen waarom hij alle schepen achter zich verbrandt, maar dan nog blijft het spannend tot het laatste moment. O ja, en niet vergeten de prachtige score. Topfilm.

stem geplaatst

Vooropgesteld: Radu Jude komt altijd met iets bijzonders. Geen film van hem lijkt op een andere. Het is altijd weer nadenken en puzzelen over wat hij je voorzet. Wat niet wil zeggen dat ik zijn films altijd helemaal begrijp of kan waarderen. Sommige van zijn films heb ik hoog gewaardeerd, over deze heb ik m'n twijfels. In deze film staat de hoofdstad van Transsylvanië Cluj centraal. Met vooral de nog sluimerende tegenstellingen tussen een deel van de Roemeense bevolking en de kleine Hongaarse minderheid. Want ooit was Cluj een bloeiende Hongaarse universiteitsstad (tot 1918). Ze hebben Transsylvanië van ons gestolen, zegt de Hongaarse moeder van de hoofdpersoon ergens.

Deze Orsolya is deurwaarder en ze heeft de opdracht gekregen om een halve zwerver uit een kelder van een appartementencomplex te verwijderen. Ze doet dat met de nodige zorg en probeert een oplossing voor de man aan te dragen. Desondanks pleegt hij zelfmoord terwijl de deurwaarder wacht op de ontruiming. De vrouw rekent zich de dood van de man zwaar aan en raakt daardoor uit haar evenwicht. Ze zoekt troost bij haar echtgenoot, die vooral met vakantie wil, bij een vriendin, bij een ex-student en tenslotte bij een orthodoxe priester. Ze kunnen haar geen van allen echt troosten. De film sluit af met beelden van nieuwbouwprojecten in de stad, die ik niet goed wist te plaatsen.

Van de maar oeverloos doorlullende student die vooral met haar wilde neuken, kreeg ik de kriebels. Van de vriendin eigenlijk ook, met haar hulpprojecten voor arme mensen, die ze eigenlijk verafschuwt. En tenslotte de zalvende praatjes van de priester. Het duurt maar en het duurt maar, er kwam geen eind aan. Met de vrouw zelf kon ik nog wel meevoelen. Had dan een ander beroep gekozen, denk ik dan. Dat vond ze trouwens zelf ook. Mooie stad wel, Cluj.

Ik vond het een prachtige film. Over hoe het leven soms gaat, en anders verloopt dan je wilde. Over twee verliefde mensen, die elkaar niet kunnen vasthouden. Door omstandigheden worden gedwongen elkaar los te laten, en elkaar daarna ontzettend missen. Ik was er een poosje stil van. Intussen stopt Margarethe von Trotta dertig jaar Duitse geschiedenis evenwichtig in twee uur film, aan de hand van wat mensen meemaken. Zo moet het ook. Heb ademloos zitten kijken en wist op een gegeven moment niet meer welke beelden origineel en welke geënsceneerd waren. De twee hoofdpersonen werden naar mate ze ouder werden bijna onopgemerkt gespeeld door andere acteurs, zonder dat het storend was. Het laatste beeld is aangrijpend. Chapeau.

Deze film stond lang op m'n lijstje, maar nu pas voor het eerst gezien, wat me wel verbaasd heeft. Wat me ook verbaasde is dat de meeste reactie hier niet gaan over deze film, maar over een andere film die iemand wel of niet gezien heeft. Maar de meesten hebben zich uitgeschreven, zag ik.

Leni Riefenstahl wilde films maken, en het liefst met zichzelf in de hoofdrol. Ze zag zichzelf als een gevierd actrice, wat ze natuurlijk niet was. Haar kracht, of beter misschien haar genialiteit, lag op een ander vlak en dat is in deze film al te zien. In deze film speelt ze een springerig dorpsmeisje Junta, op zoek naar het blauwe licht in de bergen, dat door de zwijgzame dorpsbewoners gevreesd wordt. Het schijnt alleen bij volle maan. Junta klautert berg op en af en wordt door de dorpelingen als een heks beschouwd.

Maar het gaat hier natuurlijk niet om het verhaal. Dat is maar bijzaak. Het gaat om het overweldigende berglandschap met z'n hoge toppen, bossen en watervallen, een oogverblindende pracht. Het bijzondere camerawerk is al een voorbode van haar latere werk. De nogal weerbarstige montage is dat ook. Geen groot meesterwerk dus, maar al wel opmerkelijk. Het is eigenlijk een staaltje 'Heimatkunst', een typisch Duits genre uit de late jaren van de 19e eeuw en de beginjaren van de 20ste eeuw. Van het verheerlijken van 'die Heimat', de plaats waar je geboren bent, naar het nationaal-socialisme, is maar een kleine stap. Riefenstahl zette die in volle overtuiging.

Begint leuk en kijkt lekker weg. En laat Fiennes z'n gang maar gaan. Maar gaandeweg begint het verhaal te ontsporen en heb je gaan idee meer waar je nou eigenlijk naar zit te kijken. Wat is het doel van de kok met dat stelletje ongeregeld aan gasten? Ik kreeg het niet helder. Die Margot was natuurlijk gewoon een callgirl waar die rare Tyler mee kwam aanzetten, terwijl hij niet eens haar naam wist. Dat vond ik nog het grappigst. Een pittige tante, zo zou blijken.

Mac Hammer Fan en Drs. DAJA vatten het prima samen. Zag deze film voor de tweede keer en hij boeide me nog evenzeer als destijds. Film heeft ook nog niets van zijn kracht verloren. Robert von Musil schreef dit verhaal in 1906 (!) en het gaat over macht. De macht van een individu en de macht van een groep. Maar vooral van belang is de analyse van de jonge Törless aan het einde van de film over wat hij heeft gezien en meegemaakt. Er is geen goed en fout. Goede mensen kunnen verschrikkelijke dingen doen. Waar dat toe zou leiden bleek drie decennia later.

Vervelende film. Twee macho's spreken af elkaars vrouw te versieren en dan maar te kijken hoever ze kunnen komen. Ondanks dat ze gelukkig getrouwd zijn. De beide vrouwen gaan er een eind in mee. Tot hoever? Dat komen we als kijker niet te weten. De beiden mannen roepen op het laatst dat het maar een spelletje was en dat er niets gebeurd is, om hun huwelijk te redden. Of is er wel wat gebeurd? Wederzijds wantrouwen krijgt de overhand en de schade is aanzienlijk. Met welk gevolg? Krijgen we ook niet te zien. De film gaat uit als een nachtkaars.

Lang geleden al eens gezien. Was toen gematigd positief. Nu voor de tweede keer gezien, met Nederlandse ondertitels. Maar ik deel de mening van de meesten hier. Er blijft veel onduidelijk in het verhaal. Ook de karakters en hun motieven krijgen weinig invulling. De film zou het van de spanning en de sfeer moeten hebben, meer dan van de erotiek. Maar eigenlijk zijn die drie onvoldoende aanwezig om van een goede film te spreken.

Naar het schijnt is de film gebaseerd op een verhaal van Frank Wedekind en in zijn werk is de erotiek, hoewel verstopt, veel nadrukkelijker aanwezig ('Lulu'). Moest ook denken aan 'Die Verwirrungen der junge Törless' van Robert von Musil, een tijdgenoot van Wedekind. Ook in dat verhaal treedt de erotiek op de voorgrond, maar in beide gevallen gaat het om iets anders. Het gaat om macht. De macht van de ene mens, of groep, over een individu, of een andere groep. In deze film speelt het zich af in een balletschool, bij 'de jonge Törless' speelt het zich af in een kadettenschool. De wrede spelletjes zijn een voorbode van wat komen gaat, een paar decennia later.

Wat ze noemen een 'kleine' Franse film, die aangenaam voortkabbelt, zonder al te 'grote' gebeurtenissen of emoties. Een moeder met haar twee zonen en haar minnaar vieren een paar weken vakantie in het huis van haar voormalige schoonouders aan de Côte d'Azur, zonder dat die dat weten. Dat loopt niet goed af, weet je dan al. Lekker naar het strand, beetje feesten, ruzie met een buurman, van die dingen. Maar anderzijds, er gebeurt wel erg weinig en de karakters en hun achtergrond krijgen nauwelijks enige invulling. Ook de cameravoering, dicht op de persoenen, kon me niet bekoren. Maar ik heb me toch niet verveeld met deze film.

stem geplaatst

stem geplaatst