Logboek

Ondanks de (misschien terechte) kritiek hier, ik vond het een prachtige film. De film laat zien hoe er toch een sprankje hoop in het leven van die kinderen kwam. Schrijnend is te zien hoe groot de armoede was in het zuiden van Italië. ze aten zelfs honden en katten. Maar de jongetjes laten zich niet bedotten en vertrouwen al die volwassenen niet zomaar. Een film vol emoties, maar die zijn gelukkig niet al te dik aangezet.

Ja, MisterPink, deze film vreet je op. Je wordt er of heel boos, of verdrietig van. Of gelaten. Eigenlijk kijk je hem alleen af omdat je wilt weten hoe het met het meisje Dara en haar kleine broertje afloopt. Naar het geweld en de wreedheden van de Ustasha's valt nauwelijks te kijken. Maar het is een film natuurlijk, geen documentaire. Een goed gemaakte film, over een belangrijk aspect van de geschiedenis. Of de film een propagandistisch doel heeft laat ik in het midden. Hij zal niet bijdragen aan de verzoening van Serviërs en Kroaten. De Serviërs zullen nog lang moeten wachten tot ze toegelaten worden tot de EU. Hoewel, Europa ziet me lede ogen de groeiende invloed van China in Servië. De Kroaten zijn nu het braafste jongetje van de klas. Ze hebben zelfs de euro ingevoerd. Maar vergeet niet, die Ustasha's worden door een deel van de bevolking nog altijd als helden vereerd.

Deze film kruipt wel onder je huid. Ongelooflijk wat mensen elkaar kunnen aandoen. En niet eens alleen om te overleven. Dat toont deze film in al z'n gruwelijkheid. De film laat ook zien wat een chaos en rechteloosheid er heerste in Polen in de eerste jaren na de Tweede Wereldoorlog. Over het lot van de Mazoeren, een Duitssprekende etnische bevolkingsgroep in het zuiden van het voormalige Oost-Pruisen, wist ik niets, terwijl ik er nota bene geweest ben. Na de oorlog werden de Mazoeren gezien als collaborateurs van de nazi's en werden ze vervolgd door de Polen en de Russen. De meesten zijn gevlucht of uitgewezen naar West-Duitsland. Hun sporen zijn vrijwel uitgewist. Het is een mooi merengebied, aantrekkelijk voor avontuurlijke toeristen en rustzoekers. Die kunnen beter niet naar deze film kijken. Een indrukwekkende film.

stem geplaatst

Ingetogen docudrama over een jonge Tsjechische atlete, die na een rugblessure haar sportcarrière moest opgeven en een nieuwe carrière opbouwde als pornoactrice in Amerika. Haar omgeving had het moeilijk met die keuze, maar dat wordt niet te dik aangezet. Ook haar ongeluk en haar werk als pornoster zijn niet uitgebuit voor het effectbejag. Dat levert een afgewogen filmisch project op, dat de kijker niet onberoerd laat.

Een heerlijke jeugdfilm, want dat is het natuurlijk als het perspectief bij twee jonge kinderen ligt. Twee schatjes waar je van geniet. Trouwens van de hele film, spelend in een paradijselijke omgeving, in een Frankrijk dat niet meer bestaat, waar het goede wint, en de slechteriken op hun kop krijgen, want dat hoort zo en ouders die hun kinderen verwaarlozen tot inkeer komen. O, leefden we nog maar in die wereld. Maar die kreeften had ik opgegeten....

Ik was diep onder de indruk van deze film. Ik vond het verhaal niet ongeloofwaardig. Liefde die liefde blijft maar ook met een component van wraak, en toch ook weer niet. Geen bordkartonnen personages, maar mensen met (vele) zwakheden, op zoek naar wat goed is. Deze film gaat dus wel ergens over. Ook het einde laat je niet onberoerd. Weer een Koreaanse film die er bovenuit steekt. Moet nog even vermelden de prachtige klassieke score, met het prachtige celloconcert en niet te vergeten de zorg die aan het camerawerk is besteed, er wordt ook fantastisch geacteerd. Alleen daarom al een punt extra.

Ook bij deze film van Ruben Östlund had ik na afloop weer het gevoel als kijker met lege handen te blijven staan. Oké, er gebeurt van alles en het is soms best vermakelijk, maar waar gaat deze film nou eigenlijk over? Mij is ontgaan wat dat gedoe met het opleiden van mannelijke modellen met de rest van het verhaal te maken heeft. Dat duurt allemaal veel te lang en pas na een uur begint het wat leuker te worden met dat cruiseschip vol rijke Russen, een stelletje have garen die elkaar niets te vertellen hebben.

Als het luxe jacht gezonken is door een stom ongeluk (ik hou niet zo van dat soort grappen) spoelt een deel van de opvarenden aan op een onbewoond eiland en krijgen we een soort onvervalste 'Expeditie Robinson' te zien en deelt de voormalige schoonmaakster de lakens uit, want zij zorgt voor vuur en voedsel. Leuk? Mwah. Origineel? In het genoemde tv-programma gebeurt meer. Vervolgens gaat dit verhaal uit als een nachtkaars.

Film naar een roman van Erich Kästner en naar ik denk ook gedeeltelijk autobiografisch. Nogal langdradig en hoogdravend, lees ik hier, en dat klopt wel. Ook de titel is nogal hoogdravend en wordt door het verhaal niet echt waargemaakt. Daar komt bij: het verhaal wordt nogal fragmentarisch verteld, waardoor je weinig voeling krijgt met de wat schurende hoofdpersoon, meer een pechvogel dan een held. Anderszins is het ook wel een mooie liefdesgeschiedenis, en Saskia Rosendahl is een plaatje. Wat de film er bovenuit tilt is de manier waarop men het vooroorlogse Berlijn laat herleven, afgewisseld met authentieke beelden van de stad, die knap worden afgewisseld met het 'heden'. Kosten noch moeite lijken gespaard, en het moet gezegd, er wordt voortreffelijk gespeeld door Tom Schilling en Saskia Rosendahl. Plussen en minnen dus.