Logboek

Een nogal onevenwichtige Mexicaanse film over de relatie van een alleenstaande moeder met haar jongere broer, die na jaren ineens voor de deur staat. Kennelijk hebben die twee in het verleden al eens 'iets' met elkaar gehad, maar daar is de film nogal vaag over. Zoals de film over alles nogal vaag is. Het is duidelijk dat er een steekje los is aan deze broer, met zijn overmatig alcohol- en drugsgebruik. De titel van de film klopt eigenlijk niet, want het is vooral de broer die er alles aan doet om zijn zuster te verleiden, nadat hij eerst zijn vriendin zwanger heeft gemaakt. Ik vond het een vervelende en nietszeggende film.

Ogenschijnlijk een niemendalletje om de bloedjonge en bloedmooie Ornella Muti te etaleren, maar het is in feite een heel interessante film, met een duidelijke boodschap. Waar gaat het over? De 15-jarige Lisa (Muti) is het gedirigeer van haar liefhebbende, maar bazige vader zat, loopt van huis weg en komt in een commune van hippies terecht. Het is tenslotte begin jaren zeventig. Daar raakt ze smoorverliefd op de mooie Robert en ze besluiten er samen vandoor te gaan. Met een zeilbootje gaan ze de zee op, lijden schipbreuk en komen op een onbewoond eiland terecht. Daar beleven ze een 'Blue Lagoon'-achtige romance en krijgen we de mooie borsten en het goddelijke kontje van Ornella te zien.

Maar dat is eigenlijk maar bijzaak. De vader van het meisje, een rijke industrieel, weet politie en justitie ervan te overtuigen dat zijn dochter is ontvoerd door een gevaarlijke maniak. Dan komt het halve Italiaanse leger en marine in actie om het tweetal op te sporen. Over corruptie gesproken. Maar zoals we weten, de machthebbers dienen vooral de rijken. Zeker in het Italië van de jaren zeventig. Eerst wordt de hippiecommune in elkaar geslagen en gearresteerd en vervolgens wordt het eiland 'bezet' door een overmacht aan soldaten, je weet niet wat je ziet.

Ook de 'pers' heeft lucht gekregen van deze affaire en de paparazzi sporen met een helicopter de vluchtende jongen op, vooral om ranzige plaatjes van het tweetal te schieten, en daar gaan ze gewoon mee door als het tweetal aan land gebracht wordt. Het meisje wordt overgedragen aan haar vader en met de jongen loopt het slecht af. 'Summer Affair' heet de film eufemistisch in het Engels en in het Italiaans al even verhullend: 'De zon op de huid'. Maar regisseur Giorgio Stegani laat haarfijn zien hoe het er in Italië in die die jaren aan toeging. Geen leuk land. En misschien nu nog wel niet. Een film die onder je huid kruipt.

Donkere, en wat sombere, en ook nogal broeierige Noorse film uit de jaren zeventig, waar ik moeilijk grip op kreeg, ook niet geholpen door gebrekkige ondertitels. Een jonge man in Oslo breekt zijn studie af en zet een punt achter zijn relatie en vertrekt naar het platte land om de kerstdagen bij zijn moeder door te brengen. In de trein daarheen ontmoet hij een meisje dat in het zelfde dorp blijkt te wonen als waar zijn moeder woont. Ze voelen zich duidelijk tot elkaar aangetrokken. Zijn moeder, een alleenstaande weduwe, is blij met de komst van haar zoon. Maar het is ook duidelijk dat ze een man mist in haar leven. Er ontstaat gaandeweg een onduidelijke driehoeksverhouding, waar de man min of meer de prooi is. Intrigerend is het wel, maar we krijgen vrijwel geen idee wat er in de personages omgaat.

Gedurfde film, die ik aandachtig heb bekeken. Wilde er eerst niet aan, want hij leek me 'moeilijk'. Dat is hij bij vlagen ook. Niet alles wat je te zien krijgt is even duidelijk. Hier en daar schuurt het en is wat je ziet ongemakkelijk. Maar dat is prima zo. Wat hebben we aan gemakkelijke risicoloze films? Mooie rol van Safiya Benaddi als de scholiere Nina die zelf ook een weg probeert te zoeken tussen intimiteit, en anderzijds de rol van de vrouw binnen relaties. Mooie plaatjes ook van Devon en de Engelse noordkust. Dat gedoe met die octopus had voor mij niet gehoeven.

Een (bijna) vergeten film van 78 jaar geleden die nog alleszins het bekijken waard is. Een Amerikaanse comedy van Billie Wilder, die wel wist hoe je een film moest maken, maar die onderhuids toch ook wel wat serieus drama en spanning tussen de beelden verstopte. We zien de Duitse hoofdstad in puin: door de geallieerde bommen en de Russische beschietingen bleef er weinig van over. De bevolking moest zien te overleven, misdaad en zwarte markt tierden welig en de Amerikaanse (en Russische) militairen vermaakten zich met de Duitse meisjes voor repen chocola en sigaretten.

Het verhaal, ach het verhaal, stelt niet zoveel voor. Amerikaanse congresleden komen naar Berlijn om het moreel besef van de soldaten wat op te krikken. Want het is daar Sodom en Gomorra, hebben ze gehoord. Een Amerikaanse officier houdt het met een Berlijnse nachtclubzangeres met een dubieus verleden. Zie daar Marlène Dietrich, die nog niets van haar uitstraling als fatale vrouw had verloren. Best nog een stuk toen hoor. Een Congreslady probeert ze te ontmaskeren, een glansrol van Jean Arthur, die hier de sterren van de hemel speelt. Kortom een hoop verwikkelingen en misverstanden. Ach, het zal allemaal wel.

Maar er is nog iets memorabels: dat is de muziek van Friedrich Hollaender, die voor Dietriech in deze film drie nieuwe toepasselijke songs heeft geschreven en ook nog even te zien is als de pianist die Dietrich begeleidt: een liedje over de verleidingen van de zwarte markt en over de ruïnes van Berlijn. Het was niet hun eerste samenweking. Hollaender was een beroemdheid in het Berlijn van voor 1933 en schreef de muziek voor de film 'Der blaue Engel', het iconische 'Ich bin von Kopf bis Fuss auf Liebe eingestellt' en 'Ich bin die fesche Lola', en later nog 'Wenn ich mir was wünschen dürfte', en talloze andere. Die beelden van Hollaender zelf zijn heel bijzonder, en zouden de meesten niet opmerken. Als joodse artiest slaagde hij er in om uit de klauwen van de nazi's te blijven door bijtijds naar Amerika te emigreren. Net zoals Dietrich later zou doen. Zo konden ze ook na de oorlog in dat verwoeste Berlijn, de stad die ze zo goed kenden, samen nog deze film maken.

Intelligent gemaakte film, die tot het eind blijft boeien. Goede greep om het verhaal te vertellen vanuit het verschillende perspectief van de personages. Dat zijn niet allemaal prettige figuren, maar niets is hier zwartwit. In wezen gaat het hier om hebzucht en er gaat een hoop fout. Heerlijk toch? Prima rol van Valeria Bruni Tedeschi.