Io, Emmanuelle (1969)

Cult klassiekertje van de beruchte Canevari, officieus de eerste Emanuelle film, feitelijk echter niet omdat de intrige gebaseerd is op het verhaal disintegrazione 68 van Di Gregorio, en niet op het werk van Arsan.

Typische post 68 film over sexuele bevrijding, met als heldin genre cinema icoon Blanc , die in grootstad Milaan wanhopig tracht af te rekenen met de hypocriete moraal van de macho pig maatschappij en op zoek is naar haar sexuele identiteit, waarbij ze echter eerst moet afrekenen met de erfenis van "mio cretino professore " , haar ex die we verder nooit te zien krijgen.

Deze odyssee leidt haar langs een bonte stoet aan male chauvinist pigs, onder wie een brave middenstander, een stoere biker die een pot smoking hippie amateur filosoof blijkt te zijn, een literator, en Adolfo Celi als haar baas/journalist van een linkse krant, maar deze bevlogen linkse activist blijkt een donkerbruin verleden te hebben...ook de sapphische liefde komt gelukkig aan de orde: op het schijthuis van een restaurant, waar we net daarvoor werden getracteerd op de beroemdste scène uit de film, de bourgeois-pig vreetpartij alla Brass.

De film mag dan over sex gaan, ondanks de regisseur en dankzij de releasedatum is er hier zeer weinig expliciets te zien, gesuggereerd wordt bijna alles- ook het hagelwitte, naakte lichaam van Erika die de film ontkleed begint en eindigt, in dezelfde stoel nog wel van haar sixties style ingerichte appartement.

Het is een Canevari film, wat betekent dat de goede man dacht dattie een auteur was en meende dat dit gelijkstond aan het wat na-apen van godART /de NV, wederom alla Brass. In concreto: het wereldrecord wiebelen met de camera werd hier gevestigd, en het wereldrecord lomp inzoomen had verbroken kunnen worden als niet reeds iedere Italiaanse genreregisseur wanhopig bezig was dit record aan te scherpen.

De score werd geleverd door Ferrio en die is goed, titlesong van Mina.

De DVD waarvan u de hoes ziet, bevat geen anderstalige onderschriften.