Das Blaue Licht (1932)

Jammer hoe het met de veelbelovende Riefenstahl is afgelopen.

Dit opera-achtige verhaal over natuur vs cultuur is werkelijk zeer mooi en ambitieus gefilmd. Vooral de buitenopnames van de overweldigende natuur

zijn fenomenaal. De visuele stijl van Das blaue Licht loopt duidelijk vooruit op haar latere werk.

De rest van de film is dan ook wel ondermaats: het vreselijke acteerwerk, de vermoeiende soundtrack, de slechte montage. Ik hou het op 3,5 *

Ik kan me bij het zien van Das blaue Licht zeer goed voorstellen wat de nationaal socialisten in haar werk zagen. Das blaue Licht is een aaneenschakeling van monumentale beelden. Door deze manier van kijken krijgen objecten een andere betekenis, bedoeld of onbedoeld.

Riefenstahl heeft een voorliefde voor bergen, bewijzen onder andere Die heilige Berg en Die weisse Hölle vom Pitz Palü waarin ze meespeelt. Ook das blaue Licht is gesitueerd in een berglandschap en haar berg beelden zijn ook echt spectaculair en mooi te noemen. Klimmen en klauteren tientallen meters boven de grond, bij vlagen echt krankzinnig camerawerk. Riefenstahl en andere acteurs klimmen als aapjes, alsof het niks is, zo de steile bergen op en af.

Das blaue Licht is duidelijk een stomme film, waar later geluid onder is gezet. Je hoort voornamelijk twee stemmen, die van Riefenstahl en de tegenspeler van haar. Alle resterende dialogen en 'geluiden' zijn niet ingevuld. Ik had Das blaue Licht liever eigenlijk ook als stomme film gezien met tussen teksten, ik denk dat hij dan qua sfeer nog sterker was geweest dan met ingesproken dialogen.

Afgezien van dit, is Das blaue Licht toch wel een sterk staaltje (landschaps)cinema.

In " Stürme über dem Mont Blanc " (1930) speelde Leni de hoofdrol samen met Ernst Udet ; Held uit W.O.I die samen met piloten-vriend Hermann Göring medio jaren '30 voor de Nazi's de Luftwaffe oprichtte.

Leni Riefenstahl wilde films maken, en het liefst met zichzelf in de hoofdrol. Ze zag zichzelf als een gevierd actrice, wat ze natuurlijk niet was. Haar kracht, of beter misschien haar genialiteit, lag op een ander vlak en dat is in deze film al te zien. In deze film speelt ze een springerig dorpsmeisje Junta, op zoek naar het blauwe licht in de bergen, dat door de zwijgzame dorpsbewoners gevreesd wordt. Het schijnt alleen bij volle maan. Junta klautert berg op en af en wordt door de dorpelingen als een heks beschouwd.

Maar het gaat hier natuurlijk niet om het verhaal. Dat is maar bijzaak. Het gaat om het overweldigende berglandschap met z'n hoge toppen, bossen en watervallen, een oogverblindende pracht. Het bijzondere camerawerk is al een voorbode van haar latere werk. De nogal weerbarstige montage is dat ook. Geen groot meesterwerk dus, maar al wel opmerkelijk. Het is eigenlijk een staaltje 'Heimatkunst', een typisch Duits genre uit de late jaren van de 19e eeuw en de beginjaren van de 20ste eeuw. Van het verheerlijken van 'die Heimat', de plaats waar je geboren bent, naar het nationaal-socialisme, is maar een kleine stap. Riefenstahl zette die in volle overtuiging.