Meningen

heerlijke film die ik bij de tweede kijkbeurt veel hoger inschatte.

goede cast en vooral hanks en de enige echte mister magneto spelen hier op een hoog niveau. Hanks is gewoon langdon en ik vind dat personage volledig kloppen. de film is een aaneenschakeling van raadsels en er zitten enkele leuke (verwrongen) ontdekkingen in uit de geschiedenis. heerlijk om te volgen en zo word je ook mee het verhaal ingezogen. de film heeft amper talm-momenten en blijft een goed tempo aanhouden waarbij de oneliners nooit ver weg zijn maar toch de serieuze toon van de film niet doet wankelen. her en der is er ook wat actie en die word ook goed gebracht al word de actie meer als brug gebruikt dan echt als climax.

misschien ben je de dag erna al veel vergeten van de film maar dat is des te beter. want steeds word ik opnieuw in het verhaal gebracht en weet ik er te weinig van om alle raadsels etc te onthouden en toch kan het me elke keer boeien.

een dikke 8

een zeer sterke film en zeker even sterk als zijn voorganger. ook al is de toon verschillend en drijft de film véél minder naar een echte blockbuster dan zijn voorganger, dat maakt het er zeker en vast niet minder op. prachtige beelden, schitterend san francisco in beeld gebracht maar wat vooral sterk was was het leven van de apen. ceasar aan het hoofd die zich ontdaan lijkt van de mensheid tot het moment dat hij er een ziet. naast ceasar ook Koba, ook een zeer sterk personage maar zoals frietgezicht al zei, naar het einde toe verzwakt het personages diepte en blijven zijn beweegredenen te veel op de achtergrond. de actie is beperkt maar is wel effectief en is vooral op het verhaal geplaats en niet omgekeerd. ik kan eigenlijk weinig slecht zeggen over deze film gewoon omdat ik gefascineerd heb zitten kijken naar de film en je meegesleept word in het verhaal, wie is er de slechte? dat is de vraag die zowel ceasar, de mens, wij als publiek, ons de hele film afvragen. en dat maakt dotpota een schitterende film én éen van de beste in zijn soort!

geen slechte film, maar het had toch beter kunnen zijn. De film begint vooral veelbelovend met uitstekend acteren, leuke plotjes die uitgezet worden en goede mix tussen actie, zwarte humor, heerlijke beelden en een goede chemie tussen de hoofdrolspelers. spijtig dat het middenstuk volledig stilvalt qua snelheid, het best langdradig word en het einde is niet slecht maar doet je toch niet het mindere tweede deel vergeten.

kort:

matige maar goed verteerbare actiethriller die het vooral moet hebben van leuke locaties, een goede cast en een goede eerste deel

een rampenfilm die niet teert op de actie, best grappig en vooral eens leuk. Verwacht hier geen 2012, days of tommorow of dergelijke... je kan het eerder als een drama bekijken met als achtergrond de dreiging van een aardeverwoesting.

De film heeft een prima cast, ze spelen allemaal ook behoorlijk tot redelijk sterk (zoals Duvall). Ook de effects hebben de tand des tijds nog redelijk doorstaan. zeker de inval op de zon van de komeet is schitterend in beeld gebracht en de uiteindelijke komeetslag overtroefde op sommige momenten zelfs enkele scènes uit 2012. niet alle verhaallijnen zijn even sterk, soms ook net iets te langdradig maar het blijft zeker onderhoudend en het is ook gewoon leuk om een langere aanloop naar de uiteindelijke verwoesting te hebben. Meer tijd om te laten zien hoe de wereld en bevolking er mee omgaat en het maakt het net een beetje realistischer. Het einde is niet bijster origineel maar wel vermakelijk.

Deep Impact is een best verfrissende rampenfilm die het niet alleen moet hebben van de actie maar vooral van de verhaallijnen van de verschillende personages in een opkomende dramatische omgeving

op zich niets mis met deze thriller, solide acteerprestaties, leuke spanning, toffe twists die al dan niet voorspelbaar waren, leuk einde, en toch...

Ik miste de hele film iets maar weet niet juist wat het was, en kan het nog steeds niet plaatsen en het zorgde ervoor dat de film ook nooit echt in volle vaart ging voor mij en ik soms moeite had om de concentratie bij te houden

Zeer zwakke thriller die op een moment na nergens spannend is en vooral tergend traag vooruitgaat. Zwak verhaal, zwakke cast en visueel amateuristisch (kleurfilters die beeld zo verzadigen).

Zoals hier misschien al gezegd werd, dit had oscarmateriaal kunnen zijn maar al snel merk je dat ze dit niet nastreven. Zie je het als een actiethriller dan is de film zeker best te pruimen, ook al is de actie zelf wel zeer miniem aanwezig.

Hét geluk van deze film is Dominic Cooper die een heerlijke dubbelrol speelt. Zowel als Latif als Uday speelt hij de rol met verve en wat leuk is dat hij de rollen zo afzonderlijk een identiteit geeft dat niet elke scène eerst duidelijk moet maken wie wie is, dat zie je gewoon meteen. Dat brengt me ook bij een ander pluspunt aan deze film: visueel. Visueel is de film echt schitterend, zowel qua kleurgebruik, filters, als camerabewegingen is deze film top. Ook zeer leuk om niet de simpele perspectieven te gebruiken voor de dubbelrol. Hier is best wat werk ingestoken om de 2 coopers door 1 scherm te krijgen. De bijrollen zijn niet zo straf, zoals het luxe'hoertje' van Uday die voor de Love romance moet zorgen, wat overigens slecht uitgewerkt was. En het verhaal is doorheen de visuele pracht toch vaak iets te traag om echt te boeien maar vaak maakt Cooper dit toch wel goed. De film heeft enkele harde momenten voor sommige kijkers maar al bij al valt het nog wel mee en is de bruutheid te sporadisch om echt de spanning vast te houden. De finale is nogal onzorgvuldig en snel afgehandeld waar ik toch wel meer van verwacht had maar misschien was de realiteit ook niet anders.

The Devil's Double is een vermakelijke actiethriller met als sterke punten de cinematografie en een heerlijke dubbelrol voor Dominic Cooper die je de houterige bijrollen en iets te leeg scenario vaak doet vergeten

Naar mijn gevoel toch éen van de zwakste Bondfilms.

Op zich start de film wel leuk waar Bond voor een keer niet als de onoverwinnelijke spion word beschouwd maar soms ook zijn meerdere moet erkennen. Ook de opzet van het verhaal lijkt in eerste instantie genoeg te bevatten om sterk uit te werken maar al snel word de film een simpele, voorspelbare, herhalende van vorige Bondfilms, actiefilm die amper rust bied en ons bijna constant actie voorschotelt. Deze film koste $142 miljoen (productiekost) wat in in 2002 toch een hoog bedrag was. Je zou dan top actie verwachten maar dat valt dik tegen. We zien te vaak amateuristische beelden met green key die zelfs beter uitgevoerd werden in Connery's jaren en ook de rest van de effecten is vaak van een zeer zwak niveau. Jammer, want waar de film alle goeie opzette achterwege laat om ons enkel actie te bieden, stelt ook die in kwaliteit teleur.

Is er dan niets leuk aan de film? Tuurlijk wel. Brosnan blijft verbazingwekkend overeind in dit debacle en dat representeert een beetje de hele Brosnan periode. Had Brosnan het materiaal van een Connery gehad was hij ongetwijfeld met vlag en wimpel de beste Bond ooit. Maar nu liet alles rond hem, hem té vaak in de steek. Ook de bondgirls zijn opmerkelijk. Zowel Berry als Pike hebben allebei ondertussen hun successen (gehad) en in deze film zie je ook dat ze wel de kwaliteiten hadden voor een bondgirl alleen werd er met hen veel te weinig gedaan en zijn het replica's van vorige Bondgirls. Ook de badguy is uiteindelijk zwak geschreven maar de acteur die hem speelt doet dit wel met verve. Het is dan ook raar dat de acteur in kwestie amper nog degelijke rollen heeft gehad. Daarnaast is Ijsland wel een schitterende locatie alleen zijn de effecten daar ook weer te zwak.

En dat vat Die Another Day perfect samen. De mensen die er aan werkten zijn met goede ideeën gestart maar kozen uiteindelijk toch voor de simpele weg die enkel wat hersenloos vermaak kan bieden maar nergens de sfeer en kwaliteit van de betere bond-films doet herleven. Het is vooral zonde dat Brosnan met dit matig product afscheid heeft moeten nemen van de reeks en van het personage dat hem op het lijf geschreven was, maar waar de schrijvers en regisseurs in zijn periode niet altijd raad mee wisten.

Die hard is een klassieker geworden, de opvolger was best leuk maar voelde toch teveel aan als een herhaling van zetten. Die Hard 3 had het geluk McTiernan terug aan boord te hebben en anno 2015 weten we ondertussen dat hij nog altijd Die Hard het best tot leven heeft gebracht. Zowel in het origineel als dit derde deel.

Dat de regisseur terugkwam is niet alleen een pluspunt voor deze film. Ook Bruce Willis speelt hier voor mij persoonlijk zijn beste McClane. Daarnaast is Samuel L. Jackson een heerlijke toevoeging. Die twee samen zijn heerlijk en het had nog beter kunnen uitgevoerd worden want er zijn best nog wat té veel solo momenten van beiden. Ook de uitbreiding van locaties is een verfrissing voor de reeks. Dat Die Hard begonnen is in een simpel appartement was uiteraard fris en sterk maar voor mij is Die Hard niet 'een agent op 1 locatie' maar wel 'Bruce Willis/McClane die een avontuur beleefd dat perfect afgestemd is op het personage'. Die Hard 3 houdt zich dus aan deze visie en brengt non stop actie met amper rustmomenten. Anno 2015 voelt het soms wat aan als pulp maar het is wel een amusante rit. Een psychopaat die het hoofdpersonage bespeelt is natuurlijk niets nieuws maar Die Hard pakt het slim aan om het niet alleen daarom te laten draaien én uiteindelijk meer (of juist minder) te zijn dan dat. Dat de uiteindelijke reden van de badguys nogal cliché is voelt zowel aan als een leuke twist als een goedkope oplossing. Maar het vermindert de pret niet en de actie blijft maar verder razen tot de laatste 10 seconden na.

Misschien is de eerste Die Hard verfrissender, slimmer, completer en iets beter in kwaliteit. Maar deze derde Die Hard is minstens even amusant en biedt een actiefilm aan die qua proportie zelfs in 2015 makkelijk standhoud en qua amusement, acteerprestaties, actie, verhaal (wel nogal plotgaten) schat ik deze film praktisch evenhoog in als het origineel.

Jay Roach achter het stuur, de man achter de Austin Powers-films, de eerste 2 en betere Meet The...-films en het best aardige The Campaign. Aangevuld met de cast waaronder Carell, Rudd en Galifianakis zou dit best een aardige komedie kunnen opleveren. Alleen is een naam duidelijk geen garantie voor kwaliteit.

Op zich begint de film best nog aardig maar wanneer er nogal hak op de tak voor het titel-onderwerp gekozen wordt en Carell zijn intrede doet als de muizen-opzetter Barry begint de film nogal te slabakken. Op de éen of andere manier kon ik de keuzes van de scriptschrijvers niet waarderen waardoor het nogal een lange zit werd. Ook hebben ze een fout gemaakt bij Carells personage. Met dergelijke personages moet je opletten dat ze niet irriterend worden maar juist hilarisch grappig. Die balans wordt hier volledig gemist waardoor ik na de zoveelste stommiteit van Barry het eigenlijk wel welletjes vond. In de laatste akte is er een beetje beterschap. Het diner op zich is best aardig en is zoiezo het beste stuk van de hele film. Alleen is het ook niet van die kwaliteit dat je al de rest vergeeft en gaat het toch net iets te veel uit de bocht. De mix tussen debiele personages zonder ziel (buiten het cliché-moment vlak voor de finale) en serieuze personages (Rudd) werkt hier totaal niet en zorgt meer voor irritatie dan vermaak. Het laatste stuk van de film maakt je iets zachter voor het verdict maar het maakt de film zeker geen aardig werk.

Dinner For Schmuks is een tegenvallende komedie waar de cast het niet kan verdoezelen dat het scenario toch wel enorm veel steken laat vallen en de grappen zeer schaars te zoeken zijn.

Het is wat apart maar Elysium en Chappie heb ik voor deze District 9 gezien en misschien daarom dat ik in het algemeen wat positiever was over die films omdat ik District 9 nog niet gezien had en dus ook niet wist wat Blommkamp écht uit een film kan halen want naar mijn persoonlijke mening is District 9 éen van de beste actiefilms uit de filmgeschiedenis (die ik al gezien heb).

Het begint als een soort van documentaire waarin al kleine gevolgen zichtbaar zijn maar al snel schakelt Blommkamp over naar een mengelmoes van visuele top notch en ruwe beelden. Het kan voor sommigen misschien als gemakzucht overkomen om de hele film niet zo te doen maar ik vond die mix perfect werken. Waar District 9 vooral in slaagt is om met relatief weinig héél veel uit te halen. Ik heb van begin tot einde op het puntje van men zetel gezeten en was vanaf minuut 1 meegezogen in de wereld die tot leven is gebracht. De Aliens zijn weergaloos neergezet en naarmate de film vordert groeit de sympathie voor de wezens hoewel ook de menselijke zijde begrepen kan worden. Deze morele tweestrijd word zowel in het verhaal als in je eigen gedachten voortdurend op de proef gesteld en welke kant jij als kijker zal kiezen zal waarschijnlijk wel verschillend zijn van persoon tot persoon. Naast de visuele en verhaaltechnische topkwaliteit is ook de cast prima met vooral een uitmuntende Sharlto Copley. In The A-team was hij vermakelijk net als in Elysium maar in deze film laat hij zijn volledige kunnen zien en geeft hij zijn personage de perfecte gelaagdheid meer die al zijn daden perfect kunnen plaatsen. De keuze om al snel zijn transformatie tot werking te zetten helpt daar perfect bij. Blommkamp heeft ook voor 'menselijk' aliens gezorgd. Ze denken en leven anders dan ons maar hebben ook hun waarden en gedachten die hun persoonlijkheid en daden kenmerken. Door hun onderdrukking van binnen- en buitenaf krijgen ze een mooie persoonlijkheid met zich mee die de nodige waardering krijgt. Vooral Christopher en zijn kind zijn daar een schoolvoorbeeld van. Het kind kreeg zelfs ondanks zijn walgelijke uiterlijk een soort schattigheid mee die zorgde dat je de wezens in het algemeen wat kon vergelijken met ons als mens. Zoals ik al zei doet de film véél met weinig. Op zich is het verhaal niet zo onwijs ingewikkeld en is het redelijk rechtoe rechtaan maar de spanning en suspens is zo hoog en perfect neergezet dat er enkel een spetterende finale nodig is die de nodige actie bied van een typische actiefilm.

Blommkamp illustreert nog maar eens zijn kunnen door op het einde in de laatste minuten een sequel lijkt aan te kondigen maar in zijn allerlaatste shot dit schitterende product volledig omarmd en afsluit. Een aangekondigde, maar op een laag pit gezette sequel vind ik dus volkomen onnodig

Toch kan ik deze film geen 5 geven (hoewel ik op Moviemeter niet anders kan want met 1/4 ster is nogal moeilijk ). Soms zijn er toch een aantal opmerkelijke plotgaten en ondanks dat ze niet storend zijn kan ik niet de perfecte score geven wegens nét niet de volledige perfectie in het script.

District 9 is een memorabele actiethriller die je meesleept in het verhaal en meezuigt in de personages, van menselijke tot buitenaardse aard in een visueel en verhaaltechnisch topproduct.

4,75/5

tegenvaller en toch geen totale flop.

het begin belooft veel goeds, de setting, de voice over, de korte vertelling waardoor je denkt meteen in het verhaal gezogen te worden,...

maar al snel verdampt de film in éen grote opbouw. de training word te lang gerokken, zelfs het vleugje liefde rekken ze met zeer korte elementen over de hele film. de film barst van de clichés. als je een beetje van films kent kan je aan al je kijkgenoten elke seconde van de film voorspellen. ook op de actie moet je lang wachten en is ondermaats op kleine stukjes na. ook de acteurs acteren niet echt op niveau. allemaal karikaturen die maar éen emotie tonen (nu kan je zeggen, dat hoort in deze film, maar zelfs diegene dat van andere facties komen spelen éendimensionaal) jai courtney vond ik nog draagzaam en hij deed me even het tegenvallende diehard vergeten, het lach niet enkel aan hem. de finale? je kan het amper een echte finale vinden, amper spanning, alles langerokken en ook weer alles te voorspellen.

toch is het geen flop. ondanks dat het hoofdpersonage niet kan overtuigen en ook de rest van de cast ondermaats presteert (zelfs kate winslet) blijft de film draagzaam, dit mede door de leuke settings, en de mix tussen stijlvolle en iets robustere visualisatie.

toch is divergent een gemiste kans. had het divergent wat rapper het hoofdonderwerp geworden had de film niet moeten zwemmen in misplaatste en melige drama en had de film simpel vermaak kunnen worden met een kritische blik op onze maatschappij.

Nu is het niet meer dan een slap aftreksel van films als harry potter en hunger games op het niveau van een twilight

De eerste regieklus van Gordon Levitt en overal las ik redelijk positieve reacties. Dat hij dan zelf de hoofdrol ook pakte en gesteund werd door Johansson (jammie) en Moore zorgde ervoor dat ik toch wel verwachtingen had van deze film.

De film start eigenlijk enorm sterk. De eerste akte is écht goed. Dankzij de puike cast, een schitterende editing, een waanzinnig tempo en enkele komische noten gaat die eerste akte zo voorbij. Het is eigenlijk vanaf - en daar treft zij geen enkele schuld aan - Moore ten tonele verschijnt dat de film inzakt. De steeds herhalende editing is dan zo fris niet meer en werkt wat irriterend doordat het tempo inzakte en ook het komische aspect verwaterd. Op zich is de ontwikkeling van Jon wel nodig om iet of wat verhaal te hebben (want dat is flinterdun bovendien) en is het ook te prijzen dat dat niet - zoals zo vaak - met Johansson gebeurd maar dat dit met een nieuwe aansluitende verhaallijn gebeurd. Het is een moedige poging die jammergenoeg wat verkeerd uitvalt. Hoewel de cast het allemaal wel onderhoudend houd en je de schrijvers steeds wil 'prijzen' omdat ze het allemaal nét wat anders aanpakken dan een typische romkom is het anderzijds toch het gevoel van 'hier zat meer in' dat overblijft. Vooral omdat die eerste akte zo verdomd sterk was.

Don Jon is een mooie opener voor Gordon Levitt's regiecarrière. Hoewel het een best originele romkom is zijn de nieuwe paden niet altijd doeltreffend en zorgt het ervoor dat de uitstekende eerste helft een beetje verwaterd.

matige thriller die nooit echt spannend word. het jammere aan deze film is dat het meteen de (de voor hand liggende) clue laat zien. op zich kan dat interessant zijn omdat je dan ook nog iets extra verwacht naar het einde toe maar dat gebeurt gewoon nooit. Gere speelt op de automatische piloot en Topher Grace moet het gewoon bij comedy houden ook al doet hij het bij momenten niet echt slecht. het verhaal is cliché, de settings nog veel meer, de actie lachwekkend en het einde zorgt niet echt voor veel interessants. toch nog een 2,5? tja, de verwachtingen lagen al zeer laag en als nachtfilmpje is dit allemaal nog best te pruimen

Dracula untold moet (uiteindelijk toch) de start zijn voor het Monster-universum en hoewel de start niet echt veelbelovend is, vind ik na het zien van deze film het idee zo slecht nog niet. De film is zeker geen pure bagger maar met hoe ze dracula wouden neerzetten had er toch meer in deze film gezeten. Misschien eerst beginnen met enkele goeie punten aan de film. Ten eerste is er Luke Evans die zijn rol wel meer dan degelijk neerzet en de film de hele tijd zonder moeite kan dragen. Ook vind ik dat er mits het best beperkte budget ($50 miljoen is niet echt overdreven voor een blockbuster) nog degelijk werk is afgeleverd qua locaties en effects. Maar dan hebben we het best wel een beetje gehad. De film start op zich nog veelbelovend, vooral omdat de makers dracula echt wel willen uitdiepen als personage en er genoeg gelaagdheid aan wouden geven om hem uiteindelijk toch als een soort (anti-)held te laten fungeren. maar al snel merk je dat deze film niet het leuke actieblockbustertje is dat ik had verhoopt, want op een horrorfilm had ik helemaal niet gerekend. de film is eerder een soort drama maar met het verhaaltje dat ze dan niet goed uitwerken bied dat eigenlijk te weinig en proberen ze te veel zaken lang te rekken en te herhalen. De actie is amper aanwezig en is belachelijk slecht in beeld gebracht. Waar die regisseur met zijn gedachte zat om zo actiescènes te filmen is mij nog steeds een raadsel. Wat er mij dus toe leid dat ik denk dat deze film dik 20 minuten langer had moeten duren (nu ga je zeggen: nog langer????).. ja nog langer. moest de film een kleine 2u duren, ze de basislijn van dracula behouden die ze in deze film gebruiken maar afwisselden met grotere, langere, entertainende en goed in beeld gebrachte actiescènes, dan had deze film een betere balans kunnen brengen tussen actie en drama, en had het simpele verhaallijntje in meer aktes kunnen verdeeld worden en zodus minder saai. Dan had Dracula misschien nog geen superfilm geworden maar in mijn ogen wel een meer dan degelijke start voor een nieuw universum.

Anderzijds wil ik wel meer van het personage van Evans zien want ik vond die écht goed als Dracula.

Kort:

Een matig maar best vermakelijke start van het monster-universum. een film die je vooral met lage verwachtingen moet bekijken.

Drive is zo een film waar je je plots bedenkt dat je best blij bent dat Gosling deze rol aannam en niet een Jason Statham of andere (niets tegen die acteurs maar voor deze film mocht het anders). Want wat Gosling van de eerste tot de laatste minuut laat zien is dat je een simpel verhaal wat rechtstreeks uit de andere voorbeelden hun repertoire kan komen toch iets extra kan geven en er zowaar een topper van kan maken. De licht psychotische rijder die amper meer dan 5 woorden in een zin gebruikt zet Gosling perfect neer en hoewel je de misterie rond het personage al meteen aanvoelt komen de plotselinge uitbarstingen wel als een verrassing wat het personage een extra cachet geeft. Mulligan speelt ook met verve (ondanks geen fan stelt ze eigenlijk nooit teleur) ,Cranston speelt zoals zovaak een nogal cliché-achtige bijrol (die man verdiend beter)en Isaac speelt hier ook wel een weinig origineel personage. Ook nog een opmerkelijke leuke rol van Perlman al is daar achteraf te weinig mee gedaan.

De actie zit wel snor, ze is niet constant aanwezig maar als ze er is ziet ze er perfect uit. zeer goed weergegeven (Luc Besson en zijn maatje van Taken kunnen beter eens naar deze film kijken) maar toch met de nodige sensatie en entertainment. De finale past perfect bij wat deze film wil zijn: een typische actiefilm die iets meer kan bieden dan de meeste.

Drive is opzich qua verhaal en personages niet beter dan gemiddelde Cage/Statham/Stallone/Schwarzenneger-film. Maar Gosling speelt een waanzinnig sterke rol en de muziek en het camerawerk tillen deze film naar een hoger niveau. Topvermaak dat net iets meer kan bieden

zeer matige maar ondanks dat misschien nog éen van de betere films van Seagal de laatste 10 jaar. Best een onderhoudend verhaaltje waar tijd en stond een actiescène word tussen geplaatst. Voelde na een tijdje zelfs aan als een actiegame waarin de kleine plot gewoon een nood is om de van ver aankomende actiescènes te kunnen betwisten. Acteerniveau is wel zeer ondermaats. Zelfs enkele van deze b/c-namen heb ik al betere zaken gezien in het circuit. Actie is in begin wel vermakelijk, bij de eerste scène werkt die opzwepende muziek trouwens wel maar omdat de film zichzelf toch té serieus neemt werkt dat irriterend op het einde want het smelt niet echt samen, en halverwege is de actie zelf ook wel wat tegenvallend omdat het nogal repetitief is en we de stand-in van seagal nogal duidelijk kunnen zien. Lachwekkend misschien, maar toch amateuristisch. Net zoals het camerawerk trouwens, op zich was het camerawerk zelf wel in orde maar de camera die ze gebruikt hebben of de filters erop zijn wel van erg slechte kwaliteit, was zelfs geen HD. (heb deze film op TV gezien maar bij andere films is die kwaliteit wel van hoog niveau, bij deze dus niet, ik geef daarom voorlopig de schuld aan de filmmakers en niet aan de zender in kwestie). Het einde is nogal cliché, zeer cliché eigenlijk maar best vermakelijk, het eindgevecht is dan weer banaal.

Driven To Kill is zeker geen goede film van Seagal's repertoire maar van de laatste decennia misschien wel éen van de betere. Toch is de man naar de laagste regionen van hollywood gezakt qua kwaliteit. Jammer

toch een positieve verrassing want las voornamelijk dat het een flauw aftreksel was van de eerste film. Nu zal ik waarschijnlijk de enige zijn in dit universum maar ik vond deze beter dan de eerste. misschien komt het omdat ik de originele film nog niet zooo lang geleden gezien heb en die film de tand des tijds niet helemaal doorstaan had. maar deze film vond ik echt een verfrissing die wel voornamelijk op het nostalgische terugkeert van de personages op zich. toch vond ik de film zeer geslaagd. ten eerste zie je dat de hele cast en voornamelijk onze 2 simpele zielen er ontzettend veel plezier in hebben om in hun oude typetje te kruipen. dat vertaald zich ook in verscheidene grappen die door hun fun die ze uitstralen nog slagen. het verhaaltje op zich is niet zo origineel maar weet je, door die 2 kan je alle kanten uit want zij reageren totaal anders dan 'normale' mensen en dat hebben ze ook goed uitgebuit in de film. op een vervolg ziet ik nu ook niet echt te wachten tenzij ze over 25 jaar nog een film maken, dan wil ik nog wel eens weten hoe het met hun gaat.

kort:

Een zeer amusant vervolg op de klassieker. dankzij het plezier van de 2 hoofdpersonages is DAD2 een geslaagde sequel die lekker nostalgisch werkt op je lachspieren