Meningen

The Family, of beter gezegd Malavita, had eigenlijk wel wat potentie. Een meer dan degelijke cast, een aardig concept en qua decor is Normandië zeker geen slechte keuze. Met Luc Besson aan het roer, die nogal graag zijn thuisland in de kijker zet, kon je ook van actie op zich wel wat verwachten. Toch komt het er niet uit en dat is jammer.

Op zich begint de film wel goed. Het tempo is in het eerste kwartier redelijk hoog zonder dat er veel memorabel gebeurd maar de montage is clean, solide en zorgt ervoor dat de film op tempo blijft. Vanaf seconde 1 merk je ook dat het 'grote' drietal in deze film (Pfeiffer, DeNiro, Lee Jones) er erg veel zin in heeft en dat straalt ook af op de film. Het is dan ook doodzonde dat de rest van de film niets voorstelt. Het verhaal van een crimineel die zijn 'familie' verraadde voor de FBI en nu al een tijdje op de vlucht is voor die familie had opzich wel potentie gehad maar dan moet je dat concept van 'het vinden van' niet laten wachten tot het einde want daardoor kan de film in de tussentijd bijna niets bieden. We moeten het doen met een langgerekt verhaallijntje over bruin leidingswater, een verliefde puber die haar maagdelijkheid verliest in een klaslokaal en een jonge snaak die het pad van zijn vader lijkt te volgen. Voor de rest krijgen we nog op zeer schaarse momenten een mini kat en muis spel tussen Lee Jones en DeNiro over het uitbrengen van DeNiro's praktijken maar dat is eigenlijk een belangeloze voetnoot. Dat héél de film dan visueel wel zeer gelikt is en het kleurgebruik nagenoeg perfect is maakt het dan wel mooi om te zien maar na een tijdje ben je dat voortkabbelen toch wel beu ondanks enkele leuke momenten (vooral van DeNiro). De finale zelf valt dan eigenlijk ook wel lichtjes tegen. De confrontatie blijft al bij al kleinschalig en is nogal snel voorbij. Spanning is er dan ook nergens te merken. Als de credits verschijnen en je ziet alle medewerkers passeren dan kan je niet anders dan teleurgesteld zijn over het eindresultaat.

The Family is een matige (actie)komedie die als komedie te weinig komisch is en aanvoelt en in actie wel zeer schaars lijkt te zijn. Dat de cast er duidelijk zin in had en de beelden zeer mooi verlicht dan wel de schade en houd het wel nog redelijk vermakelijk maar hier had véél meer in kunnen zitten.

Als je met zeer lage verwachtingen begint aan een film dan kan die nog eens positief verrassen. Jupiter Ascending deed dat al in zekere mate dit jaar en Fantastic Four deed het nog een beetje meer. Dat de film géén topper is, dat mag duidelijk worden maar op het kleine scherm viel het allemaal nog wel mee.

Want eigenlijk vond ik de film niet slecht, van begin tot eind niet... Maaar er miste gewoon nog een heel stuk aan de film. Want ik prijsde de makers dat ze voor een goede uitbouw van de personages wouden gaan en met dank aan de jonge talentvolle cast kwam die uitbouw ook goed naar voren. Hoewel er hier en daar een komische noot te bespeuren valt is het toch vooral drama dat overheerst. Hoe ga je om met die krachten? wat willen ze van ons? zou ik het oude leven niet willen? Het zijn zaken die eigenlijk amper aan bod kwamen in voorgaande films en dat hier goed wordt uitgewerkt. De oorsprong van elk personage en hun achtergrond is dan ook voldoende voor een origin en bied genoeg uitleg om hun daden in de rest van de film te rechtvaardigen. Zo ook het personage Dr. Doom. Hoewel het misschien niet het meest originele verhaal is, wordt het wel goed, concreet en meer dan genoeg uitgewerkt om de reden van zijn kanteling te begrijpen. Alleen krijgt hij door de beperkte tijdsduur niet de nodige tijd als de slechterik om er iets memorabel van te maken. Hoewel de actie amper aanwezig is, is de film zeker niet saai. De film laat hun personages evolueren waardoor het nooit stilvalt en met dank aan een degelijke neerzetting daarvan is het allemaal onderhoudend genoeg. Vooraf las ik dat de effects maar van zwakke kwaliteit waren. Nu, ik moet zeggen dat dit op het tv-scherm niet echt te merken was. Er word wel nergens het warm water uitgevonden op gebied van effects en vaak word er door handig camerawerk gebruik gemaakt van verdoezeling maar storen heb ik me zeker niet gedaan aan de effects. De alternatieve dimensie is dan op zich wel een mooi ding om hun krachten aan te werven.. de wereld is anderzijds ook iets te leeg en niet echt uitgewerkt en daarom is de finale dan ook een lichte tegenvaller. Een terugkeer naar daar had zeker niet gehoeven omdat je net daarvoor de impact van Doom op aarde al kon merken en daar had op verder gewerkt moeten worden. Ook is het acteerwerk in die laatste 20 minuten plots een pak zwakker (was Trank dan al vertrokken? en had de reserveregisseur geen impact op de cast?) en soms lachwekkend. Toch had de finale niet de finale mogen zijn. Daarvoor is ze tekort en beperkt het de kracht van Doom. Die scène had de start moeten zijn voor Dooms opkomst en had een aanleiding moeten zijn voor een échte finale. Alleen was dat niet het geval en is Fantastic Four uiteindelijk niet meer dan een degelijke Pilot.

Fantastic Four is op zich een leuke alternatieve versie van de comic-serie. En op zich is er niet veel op aan te merken. Alleen voelt het verhaal niet af en is het laatste stuk toch een afknapper na een mooie, onderhoudende start.

matige thriller die enkel het kijken waard is door de jonge talentvolle en ondertussen bekende cast. Whiterspoon speelt hier zeker degelijk in en Milano doet wat ze in die tijd in alle films deed, sexy wezen. Wahlberg was hier wel duidelijk nog niet de acteur die hij nu is. Als psychopaat kwam hij nog wel goed naar voren door zijn kille eentonige blik en uitspraak maar voornamelijk de eerste helft waarin hij de schijn hoog moest houden viel hij toch uit de toon omdat hij toen ook maar éen blik had die hij gebruikte.

Het verhaal is nergens vernieuwend maar ook nergens saai en de finale is wel leuk, al hadden ze dat vroeger kunnen gebruiken, langer kunnen laten duren en groter uitwerken.

Fear is al bij al een vermakelijke thriller en vooral leuk om de jonge cast aan het werk te zien waarvan er ondertussen een paar zeer groot zijn geworden. Voor de rest is het een clichéverhaal zoals je ze in die tijd wel vaker zag

at is het leven hard als je - moetens van je vriendin - naar fifty shades moet gaan zien. zeker als je na 100 minuten half gedrogeerd uit de zaal lijkt te komen. de film is slaapverwekkend, het acteerwerk lachwekkend (ik heb letterlijk liggen lachen in de zaal met het niveau), het verhaal is amper een verhaal te noemen, de erotische scènes zijn belachelijk neergezet en de laatste 30 minuten hoop je na elke scène dat er een einde komt maar ze blijven het steeds uitrekken. het enige positieve aan de film was de muziek en het visuele. voor de rest mag deze reeks zich nog onder het niveau van reeksen à la twilight zetten en dat is toch merkwaardig dat we daar nog onder kunnen gaan

Zowel de posters als de trailers deden het slechtste vermoeden en misschien is het net door de lage verwachtingen dat de film best nog genietbaar was. Willis speelt wel op de automatische piloot maar ben toch vooral positief verrast dat Dushamel zo een rol kan dragen. ook Dawson heeft maar een minirol en voor velen ook een positieve kanttekening: 50 cent zie je maar 2 minuten. De film begint inderdaad best sterk maar zakt dan toch in het standaard-gedoe van dergelijke films. de finale is best lachwekkend en misschien daarom nog vermakelijk. Al bij al een meevaller als je met zeer lage verwachtingen aan de film begint

spijtig genoeg viel deze film me toch wat tegen. rambo is een cultfiguur en al word door velen first blood als de beste gezien uit de reeks, het is toch niet de rambo die je denkt in deze film als je aan de naam rambo zou denken. de film is ook wat traag en dat rambo eigenlijk in een depressie beland word veel te laat duidelijk waardoor het in de rest van de film gewoon een opgejaagd wild is dat zich er overal vantussen kan krijgen. nee, als ik aan rambo denk, geef me dan maar iets als Rambo IV

een zootje ongeregeld waarbij de makers twijfelen tussen de weg die ze wouden inslaan. gaan we voor een hoog rock en rol gehalte vol personages met een hoek af of een zeetzoem clichédrama. toch is de film geen flop met dank aan de terecht genomineerde Washington voor deze rol die alles uit z'n personage haalt. spijtig genoeg - op Goodman na - is de rest van de cast maar zwak, zelfs cheadle speelt op het platte af. de vlucht op zich was wel echt een topper. spijtig dat daarna enkel Washington nog het niveau kon aanhouden en de rest volledig in elkaar zakte.

Soms heb ik wel 'heimwee' (ook al ben ik niet van die tijd) naar die magische musicalfilms zoals Grease of Dirty Dancing. Ook al hadden die films geen memorabel scenario, er zat toch een zekere magie aan verbonden die de simpelheid deed vergeten. Footloose was ook zo een film, en in tegenstelling tot voorgenoemde, is deze altijd aan mij voorbijgegaan. Misschien maar goed ook voor deze remake want hoogstwaarschijnlijk had mijn quotering nog lager geweest.

Footloose was toch een échte dansfilm? Daar is bij deze versie weinig van te merken. De dansscènes zijn schaars en ook waardeloos in beeld gebracht. Waar de matige tot zeer matige 'Step Up' films tenminste nog uitblonken in het dynamisch in beeld brengen van die dansscènes wordt hier gewoon van statische en slecht gemonteerd camerawerk gebruik gemaakt. En dat is toch wel een gemiste kans want dat maakt een dansfilm al meteen een stuk minder. Daarnaast vond ik het ook allemaal net wat te zwaar. Eigenlijk is het meer een écht drama, maar door het voorspelbare en clichématige scenario wel een zeer slecht drama. Leuke dansstukjes hadden voor wat meer balans kunnen zorgen maar zoals al gezegd is dat niet het geval. De film laat ook véél mooie momenten liggen. Wanneer de jonge garde op de brug passeert waar het ongeval heeft plaatsgevonden en Ariel een mooie link legt over die gebeurtenis had het een magisch moment kunnen opleveren als ze de auto aan de kant hadden gezet en er een mooie dansscène op gespeeld hadden. Het had Ariel's link naar die gebeurtenis kunnen verzachten én het had de band tussen Ariel en Ren beter op zijn plaats gezet.

De cast is jong en Wormald is zeker geen oscartalent in deze film maar doet het wel degelijk, ook Julianne Hough is géén wonder maar doet het meer dan ok en ondanks het gebrekkig script is er op sommige momenten wel een zekere magie tussen de 2. Quaid kiest wel meer matige rollen uit én dat is hier niet anders. Dé uitzondering vond ik Teller. Met leuke oneliners en een goede klik met Wormald zorgt hij allesinds voor dé rol van de film en toont hij dat hij toch vooral een slechte agent heeft (kiest wel vaak blockbusters of grotere projecten maar die worden dan wel matig tot slecht ontvangen: vb Divergent, Fantastic 4).

Ook de setting vond ik verkeerd. De film speelt zich eigenlijk af in deze tijd maar doet ooh zoveel moeite om de 80's sfeer uit te ademen. Dat botst ongelooflijk en is soms irriterend. Daarentegen moet ik wel zeggen dat de film een hart heeft. Alleen het verkeerde. De opzet is belachelijk te noemen in deze tijd en zorgt toch echt wel voor een nutteloze remake.

Footloose is een zeer matige film. Door een zwakke balans, een clichématig script, schaarse en slecht in beeld gebrachte dansscènes kan Footloose zijn goede bedoelingen gesteund door een jonge cast nooit tentoon spreiden.

zeer sterk sf-drama gesteund door een sterke cast, een complex verhaal en sterke effects. The Fountain is een echt kunstwerk geworden waarin de sterke punten goed gebruikt worden. Zo is de relatie tussen Jackman en Weiz' personage echt éen van de sterke punten. Elke zin naar elkaar valt perfect op zijn plaats en Jackman overtuigd ook vooral in die verhaallijn. De 3 verhaallijnen zijn niet even sterk maar staan dan ook in dienst van de andere waardoor het toch éen grote mooie complexe puzzel is. Soms gaat de vaart er wel eens uit, is de setting van hedendaagse tijd niet altijd even mooi, en blijft de film soms wat te lang hangen, toch verveel je je geen moment als je de verbintenis tussen de verhalen blijft onderzoeken. Toch kom ik niet verder dan een 7. Dergelijke films moeten je kunnen meeslepen en dat deed de Fountain niet genoeg om een volmaakte classic te worden.

The fountain is een sterk drama waaruit vooral blijkt dat de film met een hart gemaakt is en dat tilt het niveau van de film zeker omhoog. De cast doet aardig werk, de effects zijn goed en het verhaal is éen mooie complexe puzzel die voor velen niet overal beantwoord zal worden

Foute Vrienden: de serie was een bescheiden succes in Vlaanderen voor zender 2BE en was vooral populair bij de jongeren. De laatste hype is (bescheiden) successen om te zetten in bioscoopfilms (code 37, Witse, Crimi Clowns,Safety first etc). Nu, op zich leken voorgaande voorbeelden nog logisch: je hebt een cast, een verhaal, karakterontwikkeling etc maar bij Foute Vrienden kwam het toch als een verrassing: een film over 4 vrienden die met verborgen camera elkaar genante opdrachten geven. Als komische serie/sketchprogramma werkt dat maar hoe maak je daar nu een film van? ga je het een verhaal geven of hoe doe je dat?

De makers hebben besloten er gewoon een lange aflevering van te maken en dat is misschien ook de beste zet geweest. Als je van de serie houd is deze film van hetzelfde niveau en nu krijg je er nog leuke Europese plaatjes en beelden tijdens de reis bij waar ook de lachsalvo's mogen bovengehaald worden. Als de film dan al eens een miniem klein verhaallijntje erin wil stoppen zijn ze wel zo slim omdat meteen overboord te gooien al hadden ze het evengoed er volledig uit kunnen laten.

Anderzijds schiet het eindproduct als film wel tekort. Er is gewoon geen verhaal, geen opbouw, niets. Je kijkt gewoon naar een driedubbele aflevering die ook een blik geeft tussen de opdrachten door. Dus wat het nut van de film is geweest weet ik niet. Simpel geld opbrengen? daarvoor leek me het het succes toch net wat te bescheiden... Misschien een nieuwe serie opzetten waar ze dan wat extra mee kunnen verdienen en deze beelden ook gewoon gebruiken in de nieuwe serie? dat lijkt me nog het meest logische.

Daarom quoteer ik deze film op 2 manieren want dat kan niet anders:

als aflevering van een serie geef ik deze film een 4,25: ik heb me kosteloos geamuseerd met de opdrachten en Christophe Stienlet is een goede vervanger van Steven goegebuer.

Als film geef ik de film een 1,75: geen verhaal, niets maar het had wel de nodige komische momenten voor een komedie

4,25+1,75=6/10 = 3***

ekkere misdaadthriller waar ondanks een goed eindresultaat toch nog net iets meer had kunnen insteken. De film komt traag op gang maar wordt zeker nooit saai. de personages worden deftig uitgewerkt, de verhaallijn en kleine addertjes onder het gras worden stillaan duidelijk en de confrontaties tussen Gosling en Hopkins zorgen ervoor dat er in dat eerste deel genoeg te beleven valt. Het zijn juist die confrontaties dat de film naar een hoger niveau tilt en eigenlijk hebben ze dat te weinig gebruikt. de steekspellen naar mekaar toe worden vaak vanop afstand opgezet terwijl de momenten dat ze tegenover elkaar staan de film echt leeft. het verhaal op zich is sterk genoeg al laat het hier en daar wel een steek vallen om écht top te zijn. Gosling, Hopkins en zelfs Pike (op dat moment nog niet echt mijn geliefde actrice qua prestaties) spelen op zeer goed niveau. naar het einde toe gaat de film in 6e versnelling, lijkt hij soms uit de bocht te vliegen maar kan hij zich net redden op de baan waardoor de film een sterk geheel word. visueel was de film ook zeer sterk, zeker in het begin met vooral lange vloeiende shots als de personages zich verplaatsten, muzikaal was het al bij al wel standaard.

Fracture is een goede thriller met dank aan de cast en een pienter, solide uitgewerkt verhaal. toch moet de film het vooral hebben van de twists en de dialogen tussen Gosling en Hopkins

Cage is de laatste jaren een schim van zichzelf. Door schulden speelt hij in de ene bagger film na de andere en voorlopig is er nog geen licht aan het einde van de tunnel. Toch waren er - volgens critici - 2 uitzonderingen in kwaliteit. Enerzijds Joe die de beste Cage in jaren zou tonen en anderzijds deze Frozen Ground die een degelijke thriller zou zijn met een solide cast. Het viel bij deze laatste toch wel wat tegen.

Het draait allemaal om de verkrachting en moord van enkele meisjes doorheen de jaren. Nu er eentje ontsnapt is en de dader aanwijst zou het een makkelijke zaak moeten zijn. Alleen heeft de man een alibi (waar later nergens meer op ingespeeld word) waardoor het hoertje niet geloofd word. Toch word er een speciaal team opgezet dat het personage van Cusack moet kunnen veroordelen onder leiding van Cage, die aan zijn laatste weken bij het korps bezig is en meer voor het gezin wil zorgen.

Met Cage en Cusack in tegenpolen zou je een heerlijk steekspel kunnen krijgen tussen de goede en de slechte. Alleen komt dit amper tot leven en draait de film vooral om het hoertje Cindy (Hudgens) te beschermen en te kunnen overtuigen om ooit toch de confrontatie aan te gaan. Anderzijds wil Cusack dan weer haar toch van kant maken omdat zij de enige is die hem uiteindelijk op éen of andere manier toch kan doen hangen. Doordat dit verhaal weinig om het lijf heeft en ook geen spanning opwekt is het vooral beelden vullen met de schitterende omgeving en het florerende nachtleven. We zitten eigenlijk een lange tijd naar niets te kijken. Wanneer Cusacks personage een slachtoffer in handen heeft had de film nog kunnen choqueren door de zaken bruut te laten zien maar dat word ook achterwege gelaten. Als net over halfweg de twistlijntjes overduidelijk worden klaargezet en weergegeven is het eerste deel van de finale eigenlijk een saaie belachelijke vertoning omdat je als kijker al weet dat er nog wat komt. Jammer, want in dit saaie stuk is er eindelijk de confrontatie tussen Cage en Cusack die verder ook al weinig bied. Dat het einde dan rechtstreeks uit éen van de zwakkere politiereeksen komt is de apotheose en verklaart ook volledig de film.

Het is jammer dat dit verhaal gebaseerd op waargebeurde feiten nergens het drama van de gebeurtenis kan opwekken en anderzijds ook de spanning die de film er aan wil toevoegen nergens kan brengen.

Het maakt van The Frozen Ground een op z'n zachtst matige thriller die visueel zich staande weet te houden maar qua scenario veel te weinig kan bieden en dan mag het nog tevreden zijn dat het voor de rest een mooie cast in de rangen had die je als kijker toch doen blijven kijken, ook al zijn hun personages cliché en veel te plat

one last ride, laat het ons hopen.

Niet dat fast 7 een tegenvaller is geworden, integendeel. wel omdat het einde zich niet beter kon lenen naar een mooi afscheid van de hele familie. Het is een mooie ereronde geworden voor Paul Walker en zijn vrienden. Fast seven borduurt verder op wat werkte in de vorige delen maar gaat ook terug naar de roets en haalt er terug wat meer de race in. Maar laat ons beginnen bij het begin. De eerste scène met Statham is geweldig, schitterend in beeld gebracht en het geeft direct weer dat ze hem als een ubervillain willen weergeven. Omdat kracht bij te zetten laten ze hem ook direct vechten met The Rock die hij op een gewiekste manier verslaat. Veel mensen vinden het spijtig dat The Rock er daardoor maar weinig in te zien is maar ik vond het geen slechte zaak aangezien ze zo laten blijken dat Statham echt te vrezen is. wat deze film ook slim doet is de opbouw. het volledige eerste deel van de film worden verhaallijnen uit vorige films verder uitgewerkt en brengt de film mensen uit vorige films samen zoals lucas Black die eigenlijk maar een uitgebreide cameo had, spijtig want nu blijft tokyo drift enkel maar de dood van han en heeft blacks personage nog steeds geen toevoeging aan de fast serie die opbouw is nodig want in deel 5 en 6 was daar amper tijd voor door de aaneenschakeling van actiescènes, dus dit rustpunt is welgekomen, zeker als je de films na elkaar zou bekijken. De toevoeging van Russell heeft goed uitgepakt en zorgt voor een goede vervanging van The Rock maar dé grote uitblinker in deze film is toch Gibson. elke oneliner die hij doet was raak (wat overigens geld voor alle oneliners, ze waren veel scherper en spitsiger dan in vorige films) en hij zorgt steeds voor de perfecte komische noot in het toch meer dramatischere deel van deze serie. Eens de eerste grote actiescène aanbreekt valt de film nooit meer stil en worden schitterend in beeld gegeven autoscènes afgewisseld met perfect in beeld gebrachte one to one gevechten. Als er één ding is waar Wan écht progressie in heeft gebracht is het de gevechten tussen de personages. dynamisch en duidelijk in beeld gebracht en toch genoeg rauwheid om de bruutheid te tonen. Veel mensen zeggen dat de actie nog ongeloofwaardiger is dan in voorgaande delen en daar ben ik het niet volledig mee eens. het is zeker niet ongeloofwaardiger dan die van deel 6, alleen zijn er nu scènes in de lucht en dat kunnen mensen misschien moeilijker snappen maar anderzijds was de finale van deel 6 minstens even ongeloofwaardig. Het einde was niet slecht, zeker entertainend maar anderzijds bevonden alle leden zich ergens afzonderlijk en in een film die zich one last ride noemt vond ik het beter dat de familie het samen (ok, doen ze nu ook wel maar je snapt me wel als je de film hebt gezien) opnam in de finale. toch heb ik ook enkele minpuntjes aan deze film. waar de vorige éen lange rollercoaster was werkt deze film meer met hoogtepunten en sommige stukjes daartussen zakten toch een beetje in. ook is statham in het begin een echt gevaarlijke vijand maar later in de film vervalt dat een beetje doordat hij gewoon doorslag tevoorschijn komt om zijn kop te laten zien zonder echt dreigend te zijn.

over het einde kan ik maar 1 ding zeggen: een krop in de keel en zoals hierboven aangehaald smelten fictie en realiteit schitterend in elkaar, de laatste scène waarin ze naar elkaar kijken, en waarin Paul naar jou kijkt CGI PAUL is gewoon een moment waarop je zelf ook afscheid neemt van hem.

en dan nog kort over de CGI Paul. ik ben naar de film gegaan met de intentie van me er niet op te fixeren en te genieten van de film an sich. en dan moet je zeggen dat ik het maar op beelden echt echt kon zien. je weet wel in sommige scènes dat het er is maar je ziet het niet of nauwelijks en dan is het eigenlijk bewonderend hoe ze zelfs vechtscènes hebben kunnen doen met dat systeem.

Kort:

Fast seven is niet het beste deel uit de reeks maar de reeks haalt nog steeds een constant niveau dat zeer vermakelijk blijft én een schitterende ereronde geeft aan de helaas overleden Paul Walker

8,5/10