Meningen

met lage verwachtingen gekeken (ben niet zo voor de underworld etc-films) maar misschien daarom dat deze reuze is meegevallen! het is zeker geen horrorfilm maar gewoon een simpele non-brain blockbuster met enkele fantasy-elementen. Walker doet het zeker niet slecht als Lincoln maar zonder het gekende baardje etc lijkt hij er toch niet zo op (niet dat ik lincoln uit zijn jonge tijd ken) maar dat stoorde me op zich niet. de film pakt het op zich goed aan, een korte inleiding, de training houden ze ook kort waardoor de actie rap kan starten, ook goed is het romantische inputje van de film, het is aanwezig maar neemt toch nergens de overhand. de finale is heerlijk over the top maar wel zeer amusant voor te zien. ook zijn er leuke rollen voor Cooper en Mr 'Falcon' Mackie. De effects zijn trouwens ook van prima kwaliteit.

Kort: geen ijzersterke maar wel vermakelijke horror-actieprent die een leuke twist geeft aan de mythe Lincoln door prima actie, prima vertolkingen en sterke effects. gewoon met lage verwachtingen en verstand op nul bekijken

Het is niet de eerste verfilming van dit personage en ook niet de beste maar toch een best leuke film. Op zich is de film een 13 in een dozijn thrillertje die ook nergens echt voor een verrassing kan zorgen maar al bij al bleef de film wel genietbaar. Tyler Perry vond ik overtuigend als Dr Cross, zowel in deel 1 waarin hij zichzelf onverslaanbaar waant als in het tweede deel waarin hij twijfelt aan z'n kunnen (ook al is dat niet echt goed uitgewerkt). Burns is een prima sidekick die voor de interactie moet zorgen maar het is vooral Mathew Fox die de show steelt als joker-achtige seriemoordenaar vol psychopatische neigingen. In het eerste deel krijgt hij veel screentime en overtuigd hij volledig als badguy. spijtig genoeg hebben ze de finale voor hem wel fluttig uitgeschreven.

Ik kan zeker en vast begrijpen dat mensen dit een slechte film vinden want veel nieuws is er niet te vinden maar mij deed het inderdaad denken aan de foute 80's thrillers en die nostalgie overvloedde de minpunten van deze film. geen aanrader maar op een zaterdagnacht kan deze film je zeker bekoren

Ongetwijfeld zullen er véél mensen het oneens zijn met mijn mening maar Alien is volgens mij denk ik éen van de grootste tegenvallers die ik al gezien heb van films die tot het rijtje 'classics' behoren. Torenhoge verwachtingen worden nu vaak niet waargemaakt maar ik had dat toch zeker niet verwacht bij Alien.

Nochtans start de film sterk. Mysterieus, zonder dialoog, het schetst de omgeving perfect. Maar éens de personages tot leven komen begint het al een beetje. Eerst lijkt je naar Prometheus 40 jaar vroeger te kijken en niet veel later veranderd de film eigenlijk in een standaard horrorfilm die dankzij een ander soort setting wel een beetje uniek is maar door de gang van zaken neemt het 'standaard' gevoel toch de bovenhand. Het eerste zit al in de personages. Misschien was de combinatie van dergelijke personages in '79 iets totaal nieuw en daardoor geweldig maar anno 2015 zijn dit gewoon karikaturale personages die in elke blockbuster of horrorfilm verschijnen. Het verhaal bouwt wel goed op en dat vooral dankzij het 'Alien' personage dat zelf ook nog moet groeien en daardoor de tijd geeft om éen en ander op te zetten. Maar Scott zet wel héél weinig op en door die karikaturale personages weet je eigenlijk al hoe het afloopt. Je weet eigenlijk zelfs al wie wanneer zal sneuvelen. Dat het dan allemaal onderhoudend blijft is dan nog wel een pluspunt, al had je van deze film meer mogen verwachten. En de finale is naar mijn gevoel een ramp. Overacted, kitscherig en te vaak lachwekkend waardoor de impact van het titelpersonage al bij al nogal oppervlakkig is gebleven.

Alien mocht dan in '79 misschien baanbrekend en geweldig zijn en de dag van vandaag nog vele fans hebben. Voor mij is hij anno 2015 maar een simpel horrorfilm die dankzij zijn aparte setting er nog iets bovenuitsteekt maar de inhoud is eigenlijk véél te simpel en naar het einde belachelijk om in mijn filmboek als klassieker bestempeld te worden

2,75/5

Vorige week had ik eindelijk Alien gezien. De klassieker van Scott kon mij eigenlijk totaal niet overtuigen om het woord klassieker in de mond te nemen aangezien het buiten de setting gewoon een standaard horrorfilm was. In Aliens nam Cameron het over. Best raar dat bij een succesvolle en lovend ontvangen film het vervolg volledig omgegooid word qua stijl en genre. Voor mij pakte het wel goed uit, al is ook Aliens uiteindelijk niet dé klassieker die ik had verwacht.

Het is wel leuk dat de film een mooie combinatie maakt tussen verdergaan waar gestopt en anderzijds toch genoeg ruimte te geven om nieuwe elementen aan boord te brengen. Het is al snel duidelijk dat Cameron het over een andere boeg gooit. Nu anno 2015 is het stramien van deze film wel wat voorspelbaar én ook typisch Cameron maar het is een aangename verfrissing op de vorige episode. Waar de vorige vooral leunde op suspense en een opbouwende spanning pakt Cameron het dus volledig anders aan. De trage opbouw is er nog steeds (komt ervan als je een hele nieuwe cast moet introduceren en daar uiteindelijk merkt nog te weinig ruimte in te hebben) maar de humor is iets meer aanwezig en de (geslaagde) oneliners volgen mekaar in sneltempo op waardoor die opbouw ook wat meer vaart krijgt. Eens de Aliens hun intrede doen is van suspense geen spraken meer. Ze vallen uit alle hoeken aan en het is vooral een aaneenschakeling van schietscènes die mekaar opvolgen. Soms leek het wel of je was de 1e Resistance op de PS2 aan het spelen was . Nu, hoewel het allemaal wat simpel is blijft het wel vermakelijk. De actie is tof en dankzij de visuele kwaliteit (camerawerk) blijft het zeker voor die tijd een topper. Qua effects is het niet altijd even sterk maar ook daar moet je de tijd wat in rekening houden en valt het al bij al nog mee. Uiteindelijk is Aliens een actiethriller die anderzijds ook het horrorstramien niet laat varen qua scenario. Het zorgt voor een mengelmoes die vaak maar niet altijd genoeg in balans is maar wel onderhoudend blijft tot de laatste scène, hoewel de finale wel wat kitscherig aanvoelde.

Aliens is met gemak beter dan zijn voorganger. Hoewel het allemaal net wat te simpel is om écht als klassieker te beschouwen, is het wel een vermakelijke actiethriller met een aardige (maar matig uitgewerkte) cast, een aaneenschakeling van leuke actie en een wereld die mooi is uitgebouwd. Naar mijn gevoel, hoe ik het einde aanvoel van deze film, vond ik Aliens dan ook een goede afsluiter die alles er heeft uitgehaald wat er uit te halen was. Ik vrees dus ook dat de vervolgen mij nog minder zullen kunnen bekoren.

7,5/10

wat was dit?

Met deze cast zou je toch meer moeten kunnen doen. Geslaagde moppen kan je op éen hand tellen. Chemie tussen de cast is zo goed als nihill. Bullocks personage is gewoon irritant in plaats van grappig. Enkel het einde gaat zo uit de bocht dat er nog iets 'leuks' te beleven valt.

daarom geen 1,5 maar 2*

matig vervolg op de zeker vermakelijke eerste all stars (die voor mij persoonlijk wel betere remake heeft gehad in vlaanderen). maar dit vervolg is toch net iets minder vooral omdat het schippert tussen een komedie en een drama maar de juiste balans niet weet te vinden. op zich doen de acteurs hun best en die chemie blijft wel goed maar het verhaal is net iets te langdradig en keert vaak terug naar hetzelfde probleempje van een personage etc. zoals de scène in st lambert en het gevangenisgebeuren, voor 1x grappig, maar niet voor 3 keer. het voetbal is in deze film maar karig en is maar bijzaak (zo is er een scène waarin ze gewoon op straat zitten over hun problemen te praten, ze zien jongeren voetballen en plots willen ze 'ze kapot maken' door te voetballen, hop een minuutje voetbal en dat is dan ook weer afgehaspeld). wel grappig was de campingscène die enkele leuke vondsten had.

old stars is niet het vervolg dat je echt blij maakt maar anderzijds is het wel leuk om te zien hoe de personages geworden zijn maar de film wilt te veel misplaatste drama brengen en daardoor is de komedie niet altijd even treffend (50 grappen over kanker is niet echt lollig als een personage kanker heeft, even reflecterend op de realiteit)

Alles is Liefde was een flauw maar degelijk georganiseerd aftreksel van de typische britse all star romkoms als 'Love Actually' en de verschillende gelijknamige feestdagen. Alles is Familie borduurt enigszins voort op dit concept maar probeert ook meer te zijn.

De film begint zoals je het verwacht. De verscheidene personages worden zeer snel en 1 voor 1 geïntroduceerd om - zoals je zou verwachten - de ene na de andere zeemzoete komische romantische scènes te bewandelen. Alles is Familie verlaat redelijk snel die baan en mensen die een romkom verwachten worden eigenlijk snel in de steek gelaten. Lachscènes zijn er nauwelijks, AIF beslist dan ook om eerder een serieuzere toon te zetten en meer drama als komedie te worden. De verhaallijnen zijn stuk voor stuk herkenbaar (wat een verrassing) maar vooral redelijk volwassen gebracht. Dit aangevuld door een mooie cast die het zeker aardig doet zorgt ervoor dat Alles is Familie beter lijkt te zijn dan zijn voorganger, iets waar de Britse sequels alles behalve in slaagden. Toch is Alles is Familie geen topwerk. De film schat zich iets te groot in en wordt daarmee op den duur langdradig, het mocht iets korter. Het is niet omdat je de verhalen wat serieuzer brengt dat ze daarom inhoudelijk ook meer te bieden hebben en daar slaat Alles is Familie ook de plank mis. Ook voor mensen die een komedie verwachten (want de film staat toch aangegeven als romkom) kan de film tegenvallen als je je er niet over kan zitten dat dit een andere film was dan je had verwacht. Maar het einde is, ook al is het nergens verrassend, wel een mooie apotheose die volledig weerspiegeld van wat de film wou bieden.

Alles is Familie is een aangename verrassing binnen het genre en toont vooral hoe je dit concept ook op een volwassen manier kan brengen. Met dank aan goede muziek, visueel mooi en een uitstekende cast is dit romantisch drama éen van de vermakelijkste uit het genre

Voor mij de beste spiderman film. De perecte mix tussen humor, emotie, actie en spanning!

Het is raar maar om de éen of andere manier had ik de allereerste American Pie nog nooit gezien terwijl ik alle officiële vervolgen al heb gezien en ook enkele van de Direct to DVD sequels op tv heb zien passeren. Nu, de vervolgen volgen was niet zo moeilijk want uitzonderlijk veel gebeurd er hier niet en de iconische scènes ken je zo ook wel vanbuiten.

Maar nu was het dus zover en eerlijk is eerlijk: het is naar mijn gevoel inderdaad de beste High-School tiener film die rond het thema sex werkt. Al talloze films hebben gelijkaardige zaken gedaan (ook de AP-reeks zelf) maar geen enkele bracht deze nagenoeg perfecte balans met zich mee. De film heeft inderdaad puberale humor, maar ook meer intelligentere humor. Daarnaast heeft de film een hart en maakt het het thema niet belachelijk maar is er wel in éen van de personages een zekere herkenbaarheid. Deze balans zorgt ervoor dat je zowel genoeg lachmomenten zal hebben maar eveneens ook een paar keer nadenkt. Want hoewel de meeste van deze cast het niet hebben kunnen maken in Hollywood leveren ze hier wel een meer dan degelijke prestatie af waarbij elke relatie redelijk perfect wordt neergezet. Daarnaast heeft de film een resem aan iconische scènes die op je netvlies blijven staan voor de rest van je leven en als de credits verschijnen heb je een heerlijke tienerkomedie achter de rug die meer heeft gebracht dan je zou verwachten.

American Pie is een uitstekende komedie die een perfecte balans brengt tussen soorten humor, personages, realiteit en een hart.

Nick Nolte en Eddie Murphy, het lijkt wel een schitterende combi voor een heerlijke buddy-movie. Another 48 HRS bewijst dat dit ook kan tegenvallen. Ik moet er wel bij zeggen dat ik de voorganger nog niet gezien heb en misschien had het wel geholpen voor de quotering wat omhoog te helpen maar anderzijds moet elke film afzonderlijk ook iets kunnen bieden en dat is hier toch niet echt het geval.

De film begint nochtans hoopvol. Die lange introscène zonder dialoog brengt zowaar spanning. Als je niet weet dat het om een actiekomedie gaat zou je bijna een apocalyptisch drama verwachten. Maar al snel verandert de sfeer van de film. Eens Nolte en Murphy mekaar terugzien krijgen we het vaste patroon van dit soort films. Alleen kon het me nergens echt raken of boeien en vond ik er eigenlijk niet zoveel grappigs aan. Murphy speelt hier eigenlijk even zwak als in zijn laatste films de laatste tijd en kan maar op enkele momenten de lach opwekken. Nolte zou een heerlijke norse aanvulling kunnen zijn op de grofgebekte Murphy maar ook dat werkt toch niet echt. Het verhaal is eigenlijk dan best nog solide. Het is wel een lange tijd nogal wazig (omdat het ook niet zoveel om het lijf heeft en het wat uitgerokken moest worden blijkbaar) maar blijft wel onderhouden, maar in de finale is de climax ook niet echt overweldigend en kan het ook niets goedmaken.

Another 48HRS is een zeer matige, zelfs zwakke actiekomedie waar de actie niet echt entertainend is en de komische noot ver te bespeuren is. Raar maar waar is het wel onderhoudend maar is de kwaliteit toch ver onder niveau

zeer positief verrast in de bioscoop gisteren. Al had ik toch na de redelijk positieve quotering op RT een klein beetje hoop gekregen dat de film nog mee ging vallen maar eigenlijk doet het meer dan dat en steekt deze film met gemak de origins van Captain America en Thor voorbij.

Allereerst beginnen we misschien bij het zwakste punt van de film en dat is het verhaal. Hoewel het best zorgvuldig uitgewerkt is biedt het weinig vernieuwend al is het heist-gegeven wel leuk in het MCU maar als je dat weglaat heb je wel een doorsnee verhaal. Al heb je dat wel meer bij origins-story en hebben eigenlijk alleen Iron Man en Guardians die trend weten te omzeilen. De kracht van deze film ligt vooral in zelfrelativering. Een man die kan krimpen tot een mier, er mee kan praten, erop kan vliegen, de leider zijn van miljoenen mieren over de wereld en tegelijk toch de kracht bezit van een ijzersterke mens, daar is niets geloofwaardig aan en dat hebben de makers ook voldoende gesnapt. De film heeft genoeg zelfspot en weet dat het zichzelf niet te serieus moet nemen al heeft de film ook wel zijn momenten in het serieuzere werk. Dit komt door M. Douglas maar daar later meer over. Eerst beginnen met Rudd... Ik had er bij de aanstelling geen goed oog op maar achteraf bekeken is het wel een gouden zet. Hij heeft duidelijk getraind waardoor hij overtuigender lijkt als superheld maar door zijn achtergrond behoud hij wel de humor die nodig is voor deze film en perfect past bij de zelfrelativering. Vele oneliners zijn geslaagd tot ijzersterk (de zaal was echt vaak aan het lachen) maar ook in de dramatische momenten (zijn wel zeldzaam) weet hij zich echt staande te houden en is hij een échte toevoeging voor het Avengers-ensemble. Maar dé man die deze film hogerop tilt is Douglas. Als hij dit in een niet blockbuster-verhaal neerzet wordt hij volgens mij genomineerd voor een oscar en stiekem hoop ik dat hij die toch zou verzilveren, die nominatie. Want naar mijn gevoel weet hij van zijn personage het beste te maken van heel het universum tot nog toe. Elk woord is geloofwaardig, in de komische noten zet hij zich met gemak naast Rudd maar het is vooral in de dramatischere stukken (over zijn verleden, zijn tijd als ant-man, zijn relatie met zijn dochter, zijn uitvinding) dat hij er echt bovenuit steekt. Hij weet zo een sterke gelaagdheid aan te brengen aan zijn personage dat ik echt hoop dat we hem nog vaak terug gaan zien. De rest van de cast is meer een aanvulling al was Pena écht wel hilarisch. De badguy stelde zoals verwacht niet veel voor en ook de reden waarom hij alles doet is best belachelijk maar anderzijds heb je daar die zelfrelativering weer en weet de film dat ze daar ook niet te veel aandacht aan moeten besteden. De langerekte finale die erg sterk opbouwt kent dan ook een heerlijk hoogtepunt en is datgene wat de film toch nog een punt extra oplevert.

Ant-Man heeft zijn nut in het MCU zeker en vast bewezen. Ten eerste zijn enkele personages een echte aanwinst voor het MCU, visueel heeft de film zoveel nieuws en leuks te bieden en ook qua kracht hebben we gemerkt dat hij er zeker en vast tussen mag staan. hij troefde falcon zeer makkelijk af en op een vermakelijke manier. Ik ben toch benieuwd naar een vervolg, het standaard-opstapje hebben we nu gehad. Ik ben zeer benieuwd hoe ze dit verder kunnen trekken.

En over Edgard Wright, ik vond hem opvallend duidelijk vernoemd in de aftiteling. Volgens mij hebben ze toch érg veel behouden van zijn oorspronkelijk plan en visueel vond ik de film écht topnotch dus Wright's versie zou naar mijn gevoel niet zo een grote verbetering geweest zijn want dan spreken we over een nagenoeg perfecte blockbuster en Wright heeft al sterke films gemaakt maar toch nog niet de perfectie benader voor mij. En aangezien zijn naam toch duidelijk te zien was denk ik dat er veel van zijn visie behouden is.


Ant-Man is een aangename toevoeging van het MCU. Heerlijke visuele actie, enkele sterke nieuwe personages, een degelijk verhaal dat niet veel nieuws te bieden heeft maar zorgvuldig is weergegeven en de nodige zelfspot. Ant-man toont dat het zijn plaats heeft in het MCU, zeker als personage en zorgt voor een kleine 2 uur topvermaak die geen moment verveeld

4,25/5

Zwakke thriller met een tergend traag en op de slotseconde na een voorspelbaar verhaal. Een geluk dat gere zelfs op de automatische piloot deze film nog kijkbaar weet te houden. Voor de rest was dit een thriller waar de spanning ver te zoeken was. Het einde was dan wel nog goed gevonden, het kwam best abrupt en het voelt alsof er een stuk verdwenen was

D'Ardennen krijgt overal lovende kritieken, is nu al aan vele landen internationaal verkocht en Kevin Janssens ligt zelfs onder contract bij éen van de grootste Hollywood-management-bureau's. Je kan niet anders dan met hoge verwachtingen de bioscoopzaal betreden en het gebeurt dan vaak dat je toch licht teleurgesteld naar buiten gaat. Bij D'Ardennen is dit niet anders.

Laat ons maar meteen zeggen dat Robin Pront zeer ambitieus is als regisseur en dat ook meteen laat blijken met deze film. Een talent is het zeker, alleen is er nog wat schaafwerk nodig om ook voor hem de weg naar Hollywood aan te leggen. De film begint best aardig. Mysterieus, rauw, eerlijk en menselijk. De personages zijn geen karikaturen alhoewel het hier duidelijk om Johnny's en Marina's gaat. Toch krijgen ze een eigen identiteit en word hun achtergrond mooi in beeld gebracht. Alleen duurt dit hele gebeuren wel zeer lang en moeten we het driekwart van de film hebben van de uitstekend spelende cast met vooral - inderdaad - Kevin Janssens als uitschieter. De man is al enkele jaren een gevestigde naam in Vlaanderen en heeft al in zeer mooie reeksen gespeeld. Alleen werd daar niet vaak gebruikt gemaakt van het talent van deze man en speelde hij vaak flauwe persiflages op typische Hollywood-personages. In D'Ardennen mag de man zijn eigen ding doen en speelt hij moeiteloos iedereen naar huis. Ook omdat de rest van de cast dit mooi laat gebeuren zonder zelf onderdrukt te worden. Perceval deed dit al perfect voor Schoenaerts bij Rundskop en doet dat trucje hier mooi over. Baetens haar rol is dan weer zo ingevuld dat zij ook niet echt ten volle benut wordt en daardoor niet voluit kan gaan maar in de scènes die ze krijgt toont ze haar ongekend talent nog maar eens. De film is eigenlijk meer dan een uur een rauw drama, dat véél te leeg is om écht te boeien. Als die achtergrond nu écht nodig was voor de laatste akte had dit nog te verstaan geweest. Alleen is dit dus niet het geval en merk je dat de voorbereiding véél te lang duurde, daar ook omdat de personages in die laatste akte in de Ardennen eigenlijk volledig van gedaante veranderen tegenover alles wat er zich voor de Ardennen afspeelde. De finale op zich is dan wel best vermakelijk, het botst wat met de rest en is ook iets té absurd om de oorspronkelijke ethiek van de film te behouden. Het zorgt ervoor dat je met een onvoldaan gevoel de zaal verlaat en je er meer van had verwacht, maar anderzijds er ook té veel zaken goed waren (cast, cinematografie, opzet scenario en muziekkeuze) om het een slechte film te vinden.

D'Ardennen is een aardig drama/thriller met een uitstekende spelende cast waarin vooral Janssens geloofd mag worden. Alleen is het verhaal en vooral de cohesie en balans van het verhaal niet in verhouding met de kwaliteit van de cast en wordt die te weinig benut

net nog eens terugbekeken en verlaagd van een 8 naar een 5...

toen ik de film voor het eerst zag was ik 16 en misschien vandaar de hoge quotering, nu we de 20 al een tijdje voorbij zijn merk je toch wel dat de film niet zo sterk is als gedacht. Myers is wel een genot om naar te zien. dat typetje is hem wel op het lijf geschreven en speelt het met verve. Maar de komische noten zijn toch niet echt overweldigend te noemen en ondanks dat het een parodie is vond ik het overacting na een tijdje wel irritant. er zitten wel leuke links in naar de serieuzere spionagefilms maar veel verder dan dat komt het toch niet. Ben benieuwd of ik bij de 2 vervolgen ook hetzelfde gevoel zal krijgen als bij deze.

De eerste Austin Powers is uniek, zelfs in het spionage-parodie-genre, en daarom alleen al de moeite om te zien. Maar het is zeker niet de beste al verveel je je zeker geen moment