Meningen

na een tweede kijkbeurt men score verlaagd van 3 naar 2,5.

Eigenlijk zijn de kritiekpunten wel ongeveer hetzelfde maar wogen ze zwaarder door.

Statham draagt de film wel en vooral de tweede helft van de film strak in het pak geeft een frisse wind aan het eeuwig zelfde spelend personage. Anderzijds is Lopez' personage echt irritant en past het niet bij haar. De film heeft zeker mooie locaties maar anderzijds hebben ze daar ook niet alles uit de kast gehaald. De film voelde gewoon te veel als een lege doos. Buiten de eerste 5 minuten, een minigevecht na een uur in een appartement en de finale die ook zeer kort van duur was had deze film weinig actie te bieden en het verhaal zelf was te cliché om echt onderhoudend te zijn.

Ik denk dat het probleem van Statham is dat hij het Hollywood-achtig wil houden. Daarmee bedoel ik: De meeste gelijkaardige films worden tegenwoordig in Europa gefilmd. Rusland, Bulgarije,... ga zo maar door waardoor de productiekosten lager liggen en er voor hetzelfde (of zelfs minder) geld meer actie kan uitgehaald worden. In Hollywood kan je met dat minibudget 20-30 miljoen gewoon te weinig doen omdat het allemaal zo groots is geworden. Ik heb het gevoel dat in de Statham-films van de laatste jaren de actie zelf miniem geworden is qua hoeveelheid en dat haalt gewoon het niveau van die films naar beneden omdat er ook te weinig moeite word gedaan om het verhaal dan omhoog te tillen.

Parker is een matige actiefilm die enkel nog staande blijft als je een statham-liefhebber bent

2,25/5

Simon Pegg en Nick Frost (vooral in GBr) zijn tegenwoordig geen onbekende namen. Pegg schitterd in eigen gemaakte films en blockbusters als Star Trek en Mission Impossible dus ik had wel wat verwachtingen van deze film door de aanwezigheid van dit talent.

En 'Paul' is zeker geen slechte komedie maar anderzijds had ik er toch meer van verwacht. Wat goed is aan 'Paul' is de cast: Frost en Pegg zijn heerlijk als duo en Wiig is een mooie aanvulling. Soms is ze irriterend maar in deze film, ook door de beperkte rol, behoud ze een perfecte dosis. Ook het personage 'Paul' is mooi neergezet al mist het uiterlijk van de alien een beetje dreiging en merk je eigenlijk dat dit wezen nooit een slechte kant te verbergen heeft. Maar het personage heeft wel een hart, net zoals de film, wat dan weer wel te prijzen is al is dat in een R rated komedie misschien niet echt een noodzaak. Ook het tempo is best aardig. Je weet dat je in een road movie ook vaak van die inzakmomenten te verduren krijgt tijdens gesprekken die de personages wat meer inhoud moeten geven en ook deze film bevat deze momenten al worden ze nooit écht zeer storend. Ook qua effects valt er niet te klagen. Paul ziet er zeer écht uit al had het ruimteschip wel een beetje een 'het geld is op' -gehalte. Toch zijn er ook wat negatieve dingen. Het verhaal is véél te cliché wat me toch wat verbaasde. buiten een toevoeging van een buitenaards wezen is dit een doorsnee roadmovie met alle gebruikelijke elementen aanwezig op de momenten die je zou verwachten. Ook de nevenverhalen en -personages zijn maar zwak en bieden geen niveau-injectie op komische situaties. Integendeel, Jason Bateman toont hier eigenlijk dat hij ook vooral niet komisch kan wezen in een komische film met dank aan het totaal onpassende personage in deze film. Ook het einde, met de nodige twists, is nogal belachelijk en werkt volledig tegendraads tegen de rest van het verhaal. We krijgen dan wel nog een leuke cameo van een iconisch personage maar zelfs dat kan de finale niet redden.

Het maakt van Paul een aangename komedie die wel gedreven wordt door de middelmaat. Anderzijds zorgen de cast en het hoofdpersonage er wel voor dat de vele clichés en zwaktes van deze film de film zelf overeind houd maar in deze film zat véél meer potentieel

Mel Gibson, de man die we de laatste jaren enkel als matige badguy konden zien in Expendables 3 en Machete 2. De jaren van Mad Max, Lethal Weapon en ook deze Payback liggen lang achter zich en dat heeft hij grotendeels aan zichzelf te danken. Al een geluk is deze man lang genoeg bezig dat we genoeg oud materiaal hebben waarin hij zijn klasse kan tonen en dat doet hij ook in deze film.

Ik moet zeggen dat de film een hoog 'John Wick'-gehalte had. Maar waar in die film de spanning ontbreekt is die bij Payback wel vaak aanwezig. Vooral door het feit dat Gibson wel werkt als een man die onoverwinnelijk lijkt maar toch vaak het deksel op de neus krijgt en zichzelf moet heruitvinden. Die balans is perfect in evenwicht en geeft het personage iets extra. Het verhaal is best simpel maar toch pienter genoeg om nét niet rechttoe rechtaan te zijn. De grauwe kleuren en de heerlijke muziek geven ook een extra. De badguy's waren niet overweldigend maar de opstapjes naar uiteindelijk de big chief waren wel leuk. De finale was vermakend maar misschien net niet uitmuntend genoeg om Payback écht een uitzonderlijke actiethriller te maken. Mario Bello die er in deze film wel heel leuk uitziet zorgt daar half voor ondanks een zeer vlak geschreven personage.

Payback is een film waarbij je hoopt dat Gibson zo een film nog eens mag maken. Hij steelt de show en word gesteund door heerlijke muziek, solide camerawerk, een degelijke cast rond zich en een simpel maar strak geschreven scenario.

George Clooney als actiester, tot op de dag van vandaag heeft hij mij nog niet overtuigd. Ik vind hem nog steeds de zwakste Batman tot nog toe (al had dat niet alleen met hem te maken) en ook in deze simpele actiethriller kan hij mij niet echt bekoren en ben ik best blij dat hij dit soort films vermijd.

De film is een typische actiethriller van die periode. Stereotiepe personages, voorspelbare momenten waar de actie losbreekt en een geforceerde bombastische finale. Vaak aangenaam om kijken, zeker deze dagen door het hoge campy gehalte, en ook deze film is dat zeker, maar alles bij elkaar bied het toch gewoon te weinig. Nochtans start de film sterk. Een lange, mooie openingsscène (zelfs Bondiaans te noemen) ondersteund door de aardige soundtrack van Hans Zimmer (ik voelde er soms zelfs al wat POTC in). Ook Kidmans personage lijkt op het eerste gezicht een atypisch personage. Geen volgzame vrouw maar een vrouw met ballen die voor zichzelf opkomt. Maar wanneer Clooney ten tonele verschijnt wordt ze al snel verdrongen tot het hulpje en is haar aanwezigheid redelijk nutteloos. Nog een groot zwaktepunt is het verhaal. De badguys zijn - zo blijken- geen kleine garnalen maar gaan wel te werk als de grootste amateurs. Dit zou geen ramp zijn indien de film zichzelf ook niet al te serieus neemt maar dat doet het duidelijk wel en ook Clooney lijkt dat niet te begrijpen. De man zit met een constante smile naar het scherm te zien, zelfs op momenten dat Kidman in een halve depressie zit bij het bekijken van dode soldaten. Het zorgt ervoor dat Peacemaker totaal niet in balans is. De actie is wel redelijk aanwezig en is ook solide uitgevoerd. Alleen zet het je nooit tot op het puntje van je stoel en kan het dus ook niet echt alles goedmaken. Waar de eerste en tweede akte nog schitterende locaties van Europa doorkruiste wordt voor de finale toch maar weer snel gekozen voor Amerika. Het is een redelijk luie en doorzichtige keuze en hoewel de finale wel vermakelijk is mist het door de locatie wel de eigenheid die de rest van de film had.

The Peacemaker is best een vermakelijk tussendoortje maar de film kan zijn eigen opzet niet behalen. De actie is best aardig maar de cast en verhaal laten toch te veel steken vallen

typische tv-thriller maar Henstridge zorgt altijd voor een halve tot een volle ster extra (hangt af hoeveel ze aan heeft ). Verhaal is voorspelbaar, acteeprestaties matig en visueel best amateuristisch maar toch heb ik me geen moment verveeld. Een 1,5 is misschien de juiste score maar toch een halfje extra voor Henstridge dan.

na het visueel sterke riddick gezien te hebben vond ik het hoog tijd het eerste deel maar eens te bekijken en waar riddick een 5 kreeg schat ik deze film net iets hoger in, misschien omdat het iets meer pulp is en zelfrelativerend tegenover de toch zichzelf zeer serieus nemende derde film.

qua kleurgebruik vond ik de film iets té, een kleurtje over het beeld gieten is nogal simpel en hier had meer oog voor detail in gemogen maar buiten dat zijn de special effects wel prima, zeker voor die tijd. het eerste halfuur is het sterkste van de film omdat alle personages in misterie blijven en diesel als riddick geen woord zegt en zo de darkness over zich sterk houd. daarna begint de film aan zijn clichématig kat en muis spelletje tussen de personages en word het verhaal zo gerokken om uiteindelijk toch dé grote vijand te kunnen loslaten op de personages. waar het eerste deel overbelicht is schuilt de tweede film in de nacht en die sfeer maakt de film wel leuk maar toch is de spanning vaak ver zoek, ook omwille dat de wezens amper gezien worden tot het moment dat ze net voor hun neus staan wat de details van het wezen om ze enger te maken vaak achterwege laat.

toch is de film niet slecht, de karikaturistische personages, het kat en muis spelletje, het overacting gedoe, het is iets typisch voor die periode in dergelijke films en de film weet zichzelf ook vaak te relativeren waardoor het best een aangename kijkbeurt word. volgende week waag ik me aan de chronicles, ben benieuwd of de minst goede ontvangen film van de trilogie bij mij toch nog een goed gevoel kan afleveren en mij een reden kan geven waarom vin diesel dit zijn leukste personage vond want qua kwaliteit moet de film toch wel afleggen tegen andere films van zijn carrière

De eerste Pitch Perfect was, ondanks het enorm voor vrouwelijk bestemd tintje, een aangename muzikale film die het genre weer wat nieuw leven gaf na de eindeloze verzadigde step up films en na-apers. De film vond het nieuw water niet uit maar was wel amusement met een hart en enkele muzikale hoogtepunten.

De opvolger is met grote onderscheiding een succes te noemen. De film haalde in Amerika alleen al in het openingsweekend méér op dan zijn voorganger in de totale run. Elizabeth Banks, die voor het eerst écht de regiestoel op zich nam, mocht dus van een geslaagd (financieel) debuut spreken... Alleen de kwaliteit van de film zélf was niet zo geslaagd als zijn voorganger.

Dat de (muzikaal) talentvolle cast terugkwam was natuurlijk al een pluspunt. Alleen werden ze niet echt geholpen door het script. Waar de voorganger nog voor een relatief cliché maar solide uitgewerkt aan elkaar verweven verhaal zorgt maakt Pitch Perfect 2 de fout die vele komedies maken. De film onthoud wat werkte in deel 1 maar verbind het niet aan elkaar waardoor de film nu écht aanvoelt als een aaneenschakeling van de muzikale intermezzo's en de tussenstukken niet veel meer voorstellen. Daardoor verzadigen de muzikale stukken ook een beetje en zijn er minder hoogtepunten te bespeuren dan bij de voorganger. Nochtans had het uitgangspunt van de film wél potentieel. Het feit dat de meesten afstuderen en ze de 'Bella-groep' achter zich zullen moeten laten had véél beter en dieper uitgewerkt kunnen worden. Alleen word dit thema er te pas en onpas bijgehaald maar daardoor komt het nooit uit de verf. De film voelt gewoon in alles wat te geforceerd aan. Zo is de Battle in het midden wel zeer makkelijk uitgelegd en mist het de magie die de voorganger had bij het lege zwembad. Dat de komische nooit behouden is, wat Pitch Perfect gebruikt om zich wat af te scheiden van de menigte in het genre, is wel een pluspunt. Door voor de iets groffere en plattere humor te gaan neigt het soms wat naar een R-rated film (al is het dat zeker niet) en houd het wel fris en onderhoudend. De finale zelf, al mag ze wel zeer cliché zijn, zorgt dan wel voor het muzikale hoogtepunt met de beste mash up van allemaal.

Pitch Perfect 2 haalt het niveau van de voorganger te vaak niet. Door een los en geforceerd script en minder hoogtepunten in de muzikale stukken zorgen vooral de komische nooit, de nog steeds muzikaal talentvolle cast en uiteindelijk de finale toch voor een aardig vermakelijk filmpje waar weliswaar veel meer had uit kunnen gehaald worden

heerlijk sci-fi drama (want een actiethriller of zelfs thriller kan je het niet echt noemen) met een uitstekend spelende Hawke, een goed bedacht verhaal en heerlijke dialogen. Ondanks dat het verhaaltje licht voorspelbaar is (beetje filmliefhebber heeft al snel door wat de clue is) is het toch wel zeer goed uitgewerkt want het lijkt alsof ze het ook wel willen dat je het snel weet zodat je je kan focussen op het heerlijke acteerwerk en hoe de personages er zelf achter komen. het eerste deel is eigenlijk gewoon een dialoog tussen de 2 hoofdpersonen in een pub met flashbacks naar het verhaal van de 'vrouw'. je zou denken 'saai', en vaak is dat ook het geval maar in deze film heeft elke zin z'n nut en is de chemie tussen de 2 personages zo leuk dat de film echt zijn vaart behoud. eens het tijdreizen de film binnenkomt beginnen de plotjes zich te ontplooien en ook al weet je de meeste wel, soms komt er nog eentje achter de clue die je al wist wat het des te leuker maakt dat de film toch blijft verrassen.

verwacht geen actievolle source-code maar een eigenzinnig sci-fi drama dat meer borduurt op de sterke karakters dan op het sci-fi-gegeven op zich

beter als ik had verwacht maar ook niet beter dan de middelmaat. Buiten het originele gegeven van een actiefilm op twee wielen is de film niets meer dan een aaneenrijging van clichés en dan heeft de film een geluk dat het kan rekenen op een solide Gordon Levitt en een heerlijk spelende (vooral de eerste helft) Michael Shannon. De film blijft wel een leuke vaart behouden en de actiescènes zijn meestal wel heerlijk in beeld gebracht. Spijtig dat Shannons rol niet beter is uitgewerkt in de tweede helft van de film want anders had die éen van de betere badguys kunnen spelen die ik al gezien heb in dat soort films.

Christopher Nolan is vandaag de dag éen van de meest gerenommeerde regisseurs van Hollywood. De man heeft eigenlijk nog geen barslechte film afgeleverd en voor velen zelfs een opeenvolging van meesterwerken. Mijn persoonlijke favoriet is al een tijdje The Prestige. En na deze herkijkbeurt is dat zeker niet veranderd.

Nolan is natuurlijk niet de enige hiervoor verantwoordelijk. De cast, cameraman, scenarist, kostumering,... Alles klopt gewoon voor mij in deze film. Laat ons beginnen met de cast. Die is uitstekend. Bale stelt, zoals bijna altijd, niet teleur en Jackman laat hier zien dat hij zoveel meer kan dan Wolverine zijn. Ook de rest van de cast zoals een heerlijke bijrol van Cain, Bowie en Serkis zijn tot in de puntjes perfect uitgewerkt en worden niet onder of overgebruikt maar passen perfect binnen het nut van het scenario. Dat scenario is écht waanzinnig. Je word getrakteerd op een achtbaanrit voorzien van voldoende drama, actie, schitterende acts en een opeenvolging van twists. Nolan heeft anno 2015 al wel gemerkt dat een overvloed aan twists soms nefast is voor het uiteindelijke product maar in deze film klopt het allemaal perfect. Dat de film eigenlijk een simpele goochelact weerspiegelt maakt het des te mooier. Want hoewel het zo duidelijk uitgelegd word aan het begin van de film en daardoor voorspelbaar zou kunnen zijn weet de film toch te verrassen. Hoewel de laatste twist misschien wel de meest duidelijke was tweelingbroer weet het moment zelf toch voldoende impact te hebben door de dialoog tussen Bale en Jackman waardoor de voorspelbaarheid daarvan maar een voetnoot is. Als de credits over het scherm rolt heb je het gevoel dat je naar een goochelact hebt gekeken. Je weet dat het eigenlijk niet allemaal klopt en je zoekt naar de waarheid, maar stiekem zoek je eigenlijk niet.

The Prestige is een meesterwerk. Gedragen door vakmensen zorgt een waanzinnig scenario, schitterende sfeer, uitstekend acteerwerk en visuele magie voor een pareltje van een film

Villeneuve is al een stevige reputatie aan het opbouwen als ijzersterk regisseur. Het grootste kassucces van de man tot nog toe is Prisoners, dat alom geprezen werd en ook genomineerd werd voor 1 oscar, namelijk de cinematografie.

Ik moet je dan ook niet vertellen dat die cinematografie uitstekend is, al is dit zeker niet het enige punt dat een ijzersterke kwaliteit kan bieden bij deze film. Villeneuve heeft eigenlijk een nogal typische thriller gekozen, van dit soort films worden er wekelijks wel een stuk of 5 uitgebracht, weliswaar met C-acteurs en dito regisseurs. Prisoners is langs de ene kant dan ook een soort van ode aan deze films, maar anderzijds laat het ook zien dat er uit dit genre bijzonder veel uit te halen valt. De man heeft ook een uitstekende cast ter beschikking waar niemand uit de toon valt. Het is weliswaar Jackman die voor mij de show steelt, al is het maar omdat hij dit soort rollen te weinig aangeboden krijgt en dit zeker aankan zo blijkt. Toch is het vooral de sfeer die Prisoners zo ijzersterk maakt. De film bouwt geen spanning op, het creëert spanning zonder het te forceren waardoor die spanning de gehele film blijft duren en er niet veel nodig is om die spanning te verhogen. Ook de brutaliteit draagt daar zijn steentje aan bij. De film is zeker niet braaf maar anderzijds maakt het het ook niet té hard waardoor die balans mooi en realistisch blijft en het voor de kijker ook aangenaam blijft om naar te kijken. De laatste akte (bij de C-films vaak nog het leukste vermaak door de belachelijke plottwists) is naar mijn gevoel misschien wel de mindere, wat niet wil zeggen dat het zwak was maar ik had door de opbouw toch een andere, en iets originelere finale verwacht. Uiteindelijk spelen ook hier de toch wel voorspelbare twists de boventoon maar is het toch nog net in balans genoeg om er geen wrange nasmaak aan over te houden. Het laatste shot is dan wel een schitterende afsluiter van wat uiteindelijk toch wel een sterke thriller blijkt te zijn die zijn verwachtingen zeker kan inlossen.

Prisoners is een zeer sterke thriller. Dankzij een solide scenario, een mooie cast, een heerlijk sfeertje en de nodige spanning is Prisoners éen van de beste uit zijn genre en toont Villeneuve waarom hij de dag van vandaag éen van de meest beloftevolle regisseurs is.

als je bij voorbaat al de rip off van chronicle word genoemd en je hebt Michael Bay op de affiche staan (als producer weliswaar) dan zijn veel filmliefhebbers al snel overtuigd dat dit niet echt een hoogstaande film word. Die filmliefhebbers krijgen ook gelijk, maar anderzijds vermaakt de film wel.

Of de film het found foutage gebeuren nodig had weet ik niet. Buiten de opzet dat het tijdreizen ontdekt werd in vaders camera kan ik de link niet echt leggen. Een echte meerwaarde geeft het deze film niet, storen doet het evenmin. De cast doet het aardig, allemaal vrij onbekende namen maar elk doet z'n ding. Ondanks dat de personages nogal vlak en stereotiep geschreven zijn, zijn het wel de juiste typetjes die deze film nodig hadden en hebben ze dus allen hun recht in deze film. Waar de film vooral de mist ingaat, is het verhaal. Nu mag je bij tijdreizen niet té veel nadenken om de plotgaten te ontdekken want dan heb je bijna geen enkele leuke tijdreisfilm maar in deze film gaan ze toch wel érg ver, zover dat je na een tijdje toch het niet meer echt kan pikken dat de schrijvers zo onzorgvuldig zijn omgegaan met de materie en het toch wel storend begint te worden. Maar net op dat moment start de finale die nogal rommelig is uitgewerkt zodat je je weer op iets anders kan focussen. de effecten zien er wel puik uit en de opzet is op zich wel leuk gedaan, alleen is het jammer dat er net niet wat meer tijd is besteed aan het verhaal want dan had deze film wél op het niveau van chronicle kunnen komen. Achteraf bekeken heb je eigenlijk een bay-film gezien in klein formaat: allemaal best vermakelijk maar het kan véél beter.

Project Almanac is best vermakelijk met dank aan een leuke jonge talentvolle cast. Ondanks dat de film te veel fouten maakt met zijn materie en de finale nogal belachelijk is, gaat de film wel als een trein vooruit en is het gegeven op zich vermakelijk genoeg om je meer dan 90 minuten te boeien