Meningen

The Illusionist heeft The Prestige van Nolan niet kunnen overtreffen maar opzichzelf staand is deze film wel een sterk eindproduct die een bijna perfecte balans weet te brengen tussen de romantiek, het drama en spanning. De film wordt gedragen door een sterke cast met vooral Gamiatti en Norton. Biel doet het degelijk en de badguy, waar ik even niet op kan komen, was naar mijn gevoel het minste maar was dan ook niet meer dan een marionet. het leuke is dat de film mooi overgaat van genre naar genre. In het begin kan je je ogen de kost laten vieren door de trucs, daarna komen we even in een romantische bui, daarna komt de spanning naar boven en uiteindelijk ook nog enkele leuke twists. Dit alles gebeurd vloeiend al had het misschien net wat meer door elkaar verweven mogen worden. De finale twist had ik wel niet zien aankomen en daarvoor krijgt de film dan ook een (half)punt extra. Aan Nolans goochelfilm kan deze niet tippen want op het puntje van men stoel heb ik nergens gezeten maar misschien is deze film wel een betere optie om samen met de vriendin te zien. Voor ieder wat wils en alles solide uitgevoerd.

The Illusionist is een sterke film met dank aan de cast, een solide verhaal en een verscheidenheid aan genres die mooi in balans zijn. Enkel de spanning had toch wat hoger gemogen en de illusie voor ons als kijker had iets meer mogen doorgetrokken worden naar de hele film.

een miniserie/film met een budget van 14 miljoen. Om dit soort verhalen neer te zetten in een blockbuster heb je al gauw het tienvoudige noemen dus wel knap van de makers dat ze het nog noemenswaardig hebben kunnen neerzetten. Spijtig genoeg was de tv-gids fout bij ons. Er stond het jaar 2000 in dat de film is uitgebracht en ik dacht eerst 'jaar 2000 met natasha henstridge en die synopsis, dat moet nog best een grote blockbuster geweest zijn ', maar aangezien ik mij die film niet echt kon herinneren en ik wat meer opzocht zag ik dat de film uit 2008 stampt en Henstridge was dan niet meer de middelgrote naam die ze ooit was. Nu, de effects van de film zijn best nog degelijk tot sommige zelfs sterk waar ik echt door verrast was. Het verhaal was wel cliché maar door de constante veranderingen van de maan bleef het wel onderhoudend en nergens saai. Het acteerwerk was wel bedroevend en dan heb je op zich nog geluk dat Henstridge door het beeld schuift want al bij al is ze wel nog steeds een lekkere MILF.

Het is geen bijzondere film maar eigenlijk kan de film zijn lengte wel onderhoudend blijven en nooit ergens saai zijn wat best knap is met dit budget en de bedroevende acteerpresaties maar voor mij persoonlijk maakt Henstridge veel goed en verbloemd ze vele zaken.

als je films die voortvloeien uit een serie enkel maakt voor dat publiek ga je niet vaak winst maken dus dat is bullshit. de mensen die de serie volgden gaan misschien wel sommige dingen extra weten maar de film moet wel opzich zelf staan.

Dan over de film zelfs: ik had er toch meer van verwacht. De cast doet het voortreffelijk en overtuigen in hun typetjes maar het is misschien raar om te zeggen maar de film focuste wat teveel op het verhaal en de relaties tussen de vrienden en naar de meisjes toe. De film had niet echt veel grappige momenten, het was eerder een constante lichte glimlach die ik op men gezicht had, maar echt gelachen heb ik niet. daarvoor miste de film hilarische momenten en wat veel rock en rol. allemaal net ietjes te braaf om te overtuigen maar anderzijds ook geen ramp

vermakelijke komedie die wat rock en roll (niet muziekgenre) mist.

incredible hulk word voor de buitenwereld nog vaak aanzien als het (financieel) tegenvallend kneusje uit het nu succesvolle MCU.

Toch is deze hulk film geen slechte film, integendeel. we zien in enkele flashbacks de origine van de hulk uit dit mcu (geen link met de ang lee hulk dus) en gaan meteen over naar een bruce banner die al 5 jaar gevlucht is voor de generaal en al enkele maanden zonder 'incident' zich heeft kunnen handhaven in de sloppenwijken van brazilië. Door een stom ongeluk komt het bloed terecht in een drankje dat het uiteindelijk haalt tot een grappige cameo van Stan Lee. Vanaf dan begint de film in volle vaart met een schitterende achtervolgingscène in de sloppenwijken tot een dol gevecht aan het station. in die tussenstukken zien we eigenlijk amper dialogen maar vooral stilte of muziek waarin we bruce banner steeds zien worstelen met zijn verleden. op zich heeft een acteur als edward norton meer te bieden maar op zich werkte het wel als rustmomenten. Tim Roth als de beste militair die zichzelf steeds minder in de hand weet te houden is misschien wel éen van de beste badguys tot heden uit het MCU en William Hurt speelt de generaal misschien iets over the top maar al bij al werkt het niet echt storend. de finale is entertainend en geeft wat de kijker nog nodig had voor een tof einde.

Waarom is de film dan toch niet de kaskraker geworden als een iron man? een goede vraag... Misschien is edward norton niet dé bruce banner? ondanks een degelijke acteerprestatie vond ik hem soms ook niet echt passen in dat personage. Was het de hulk zelf? op zich zag die er wel goed uit maar het benaderde toch nog niet de kwaliteit die we in the avengers zagen...

het is een vraag die ik niet echt kan beantwoorden want voor mij is the incredible hulk een leuke hulk-film waar ze zeker verder op hadden kunnen gaan buiten veredelde cameo's in the avengers.

Inhale lijkt zo éen van die sterke thrillers die onder de radar blijft. Spijtig genoeg is het alleen maar lijken want uiteindelijk schiet Inhale in vele facetten tekort. De cast doet het aardig maar nergens buitengewoon. Kruger, misschien de bekendste naam is daar het voorbeeld van. Op zich is ze nergens storend maar haar karakter heeft uiteindelijk niet zoveel om het lijft waardoor ze ook nergens haar ding kan doen. De film start nochtans sterk, de verschillende personages krijgen hun achtergrond en mondjesmaat komen de scheurtjes of achterliggende geheimen naar boven. Op het moment dat Mexico het hoofdtoneel is zou de suspense moeten beginnen maar jammer genoeg blijft die achterwege. Het tempo is veel te traag en de spanningsboog veel te laag. Als uiteindelijk de persoon gevonden word die nodig is lijkt die zijn beweegredenen om het hoofdpersonage tegen te werken nogal belachelijk en niet echt logisch en Het personage van Mulroney doet er nog een schepje bovenop door zo subliem te antwoorden dat het meteen ook ons als kijker gelijk geeft maar daardoor ook tegelijk het de hele opzet van de film teniet doet. Het einde is dan misschien het dilemma dat de kijker moet meesleuren in de keuze maar de keuze die dan gemaakt word is volledig averechts met hoe het hoofdpersonage zich doorheen de film ontwikkeld heeft.

Inhale had een goede opzet maar raakt volledig het spoor bijster eens de film op gang moet komen. Dat het europees visuele tintje in mix met hollywood dan nog het beste aan de film is maakt dan ook al veel duidelijk.

Divergent was matig maar gaf ik nog het voordeel van de twijfel. blijkt nu dat dat optimisme niet gehoeven had want Insurgent heeft nergens de ambitie om een echte topper te worden. De film heeft gewoon véél te weinig te bieden en bewandelt de verkeerde paden van dit universum, iets wat Hunger Games veel beter aangepakt heeft. Het begint al bij de cast, Buiten Winslet is er gewoon niemand op niveau, niemand speelt ook maar iet of wat overtuigend en dit gecombineerd (of mede door) met belachelijke dialogen maakt de film tergend traag. Voor actie moet je in deze film ook niet echt zijn. De trailer is eigenlijk het hoogtepunt qua actie van de film en dat zegt al genoeg, want ook dat vond ik niet overtuigend, al had het in de film wel beter zijn plaats dan als gebruik van trailer. Het enige waar deze film enig niveau haalt is het visuele, de verlaten stad is schitterend in beeld gebracht en deed me vaak denken aan 'i am legend'.

De film had nochtans mogelijkheden, de nachtmerries en schuldgevoel die iedereen met zich meedragen na de feiten van deel 1 hadden voor een grotere emotionelere gelaagdheid kunnen zorgen en niet enkel in dienst van een kubus-achtig ding dat de wereld in een ander perspectief moeten zetten. het einde had gewoon een mooie afsluiter kunnen zijn van een tweedelige serie want de grootste verhaallijnen zijn afgerond. anderzijds bied het deze serie nog een kans om het in het afsluitende tweeluik toch nog naar een hoger niveau te tillen en zodoende deze serie zich niet in de twilight en fifty shades kwaliteit moet gaan vervoegen.

kort:

matig vervolg op een matige opzet waarin enkel het visuele op niveau is, insurgent lijkt meer de nieuwe twilight dan een hunger games

matige komedie die ik al met lage verwachtingen aanving. het blijft allemaal wel kijkbaar en op zich verveelt de film ook niet, maar van deze hoofdrolspelers verwacht je toch wel veel. spijtig genoeg vervalt de film snel in een tiener-wedstrijdfilmpje die wel enkele leuke scènes oplevert maar nooit een hoog niveau kan handhaven.

dubbel gevoel bij deze film.

De film begint leuk, een aaneengerekte zang door de verschillende hoofdpersonages die meteen hét goede gevoel geeft dat je bij dit soort films verwacht. Zeker het eerste halfuur wordt er amper gesproken en neemt de zang de boventoon, misschien wel jammer dat het nogal vaak dezelfde melodie is maar op zich stoorde het me niet echt. de verhaallijntjes van de verschillende sprookjes worden zorgvuldig opgezet en door de 'hoofdverhaallijn' worden ze mooi met elkaar verweven. we zien een cameo - want meer dan dat is het niet - van Depp die weer z'n heerlijke zelve is en zeker in zo een korte cameo geeft het een meerwaarde aan de film op dat moment. dé sterkhouders van deze film zijn Blunt en Streep. Blunt overtuigd in haar rol, en Streep is heerlijk als de slechte heks die toch meer is dan alleen maar een slechte heks. Wanneer alle sprookjes tot z'n einde komen en het huwelijk de intrede doet lijkt het of de film gedaan is en op zich had ik daar ook geen probleem mee gehad moest hij toen stoppen. ik had geen hoogvlieger achter de rug, maar wel 80 minuten puur musical-amusement met een topcast die er duidelijk zin in had zoals ook Chris Pine. Maar de scenaristen wouden een vervolg breiden aan de sprookjes en het einde van hoe we ze kennen volledig desoriënteren. Goed plan, alleen is het niet echt goed uitgewerkt. Buiten nog een leuk intermezzo van Streep en een duet tussen Pine en Blunt is de finale een grote miskleun. Spijtig, want het geeft toch een wrange nasmaak.

Into The Woods is tot de finale een leuke, toffe, amusante musical voor de hele familie. Spijtig genoeg verliest de film in de laatste acte volledig zijn eigenheid en zakt de film als een kaartendoos in elkaar